Een goed katholiek

Alsof de duvel ermee speelt. Geloof het of niet, wanneer ik een boodschap ga doen bij de Vomar en terugkom heeft een ietwat oudere dame contact met mij gezocht. Niet letterlijk, wel figuurlijk. Zij gaf mij een zoentje en maakte zich als een haas uit de voeten. Om niet veel later door een andere dame op de foto te worden gezet. En deze laatste dame zo goed en vriendelijk was om niet alleen die foto, maar ook het kenteken te noteren. En omdat ik op dat moment naar mijn auto liep en zij mij aansprak. Het bestaat nog steeds: mensen die ergens getuige van zijn en zowaar ook nog de moeite nemen om een briefje achter te laten. Waardoor ik mogelijk verzekerd ben van het feit dat de schade op die oudere dame verhaald kan gaan worden. Maar heel eerlijk gezegd: ik zit niet op dit soort dingen te wachten. Een regelneef is aan mij voorbij gegaan en voor een nicht ben ik niet in de wieg gelegd. Schadeformulier in gaan vullen, afspraak gaan maken met een herstelbedrijf, verzekeringsman informeren, een inspectie laten doen en dan de hoop dat ze binnen een afzienbare termijn de schade kunnen gaan herstellen.

Ook daar zit ik bepaald niet op te wachten. Is er dan niet wat anders te melden? Welzeker! Langzaam maar gestaag gaat mijn Hemoglobinegehalte omhoog. De staalpillen doen het werk. Geduld is en blijft een schone zaak. En op zich zijn de vooruitzichten wel gunstig. En om het feest compleet te maken: er komen weer de nodige dwarsliggers aan. Rechtopstaand neemt Jan de foto’s en ik hoef niet veel meer te doen dan daar melding van te maken. Om een oud Katholiek gezegde van stal te halen: een goed katholiek gaat nooit verloren!

Hoewel ik heb daar zelf helemaal niets mee heb!