Dopamine

Als het gaat zoals het gaat, zal ik wederom verstek moeten laten gaan. En dat terwijl de familiebijeenkomsten er juist voor zorgen dat je elkaar bij een feestelijke aangelegenheid weer eens ziet. Dat kinderen groter groeien, dat zelfs achterkleinkinderen de schare vergroten en dat ook de leeftijd bij allen voortschrijdt. Dat je meer en meer van je wilde haren gaat verliezen, dat zelfs de kleur verdwijnt en dat krimpen een ding is waar je niet omheen kan. Je vraagt naar elkaars gezondheid en kijkt er niet vreemd van op dat dit gepaard gaat met fysieke achteruitgang. Dat alles in zekere zin krimpt, dat ook je maag de hoeveelheden van voorheen niet meer aankan en dat mogelijk ook de stoelgang voor problemen kan gaan zorgen. De een krijgt last van zijn rikketik, de ander heeft last van overgewicht, een derde kan zich niet meer sportief gaan uitleven en een vierde heeft last van benauwdheid. Maar om nu direct de borrel te laten staan, dat is dan weer een ander verhaal. Gelijk een koekje bij de thee ervoor zorgt dat ieder pondje nog steeds door het mondje gaat. Want snoepen is een ding, dat kaasje bij die borrel dan wel de airfryer welke overuren maakt, de gezondheid staat nu eenmaal niet bij iedereen voorop. Snaaien geeft vaak even een bevrediging en wanneer je dopamine een top bereikt, is deze voor je het weet weer verdwenen.

Maar wat zul je daarom malen als je nog steeds bij supermarkt Lays kunt halen?