Delen…

… en dan spreek je met jezelf af: ‘nog een hoofdstuk…’ om vervolgens drie hoofdstukken verder te ontdekken dat ook het volgende hoofdstuk… Het heeft veel weg van dingen die je je voorneemt, maar even later weer vergeten bent door de omstandigheden die zich juist dan voordoen. Een toegezegd gesprek, een afspraak die in het water valt, een moment dat je voor jezelf had bedacht en dan het indringende geluid van een telefoon die deze keer niet meer rinkelt maar een heel andere beltoon ten gehore brengt. En jij voor het gemak vergeten bent dat dit jouw nieuwe geluid is gaan worden… En ik hoor je nu al denken, alsof dat enigszins mogelijk zou kunnen zijn, waar gaat het dit keer over. Schijnbaar over niets, gelijk zoveel dingen in een mensenleven schijnbaar over niets kunnen gaan, onder de noemer dat koetjes en kalfjes ook recht hebben op voer. Geen leesvoer, hooguit wat denkvoer en voor de rest is het veelal gras dat zij tot zich nemen. Waardoor weer eens naar voren komt dat mijn geest ook alle kanten opvliegt, gelijk de zwaluwen in de lucht bezig zijn met een luchtgevecht om maar eens een blik op het luchtruim te werpen. Waar vliegtuigen getuigen van de banen die zij rond de aarde proberen te ronden, van sporen die zij voor even achter laten om vervolgens hun weg in die ruimte te banen. De automatische piloot die veel van hun taken over heeft genomen en waar voorheen een boordwerktuigkundige deel van de cockpitbemanning uit heeft gemaakt allang met pensioen of hooguit zijn overleden en een grafsteen aan hun bestaan herinnert. Ik bedoel maar, wat gaat er door mijn hoofd als ik vanmiddag bij andere Harry op bezoek ben geweest, een man die de dood onder ogen heeft gezien en nu aan het herstellen is van de verwondingen die hij door een bijkans noodlottig ongeluk heeft overleefd. Die zijn plannen voor zijn directe toekomst op een zijpad heeft moeten zetten, zich richt op zijn herstel dat een tijdlang zal gaan duren en waarvan de uitkomst in belangrijke mate ongewis is. En waar ik vanmiddag in het gezelschap van zijn dochter een drankje mee dronk, hem in een rolstoel met wat immobiele gebreken van de stoep op de straat liet rollen, waar de zon flink zijn best deed om het geheel wat te veraangenamen, om niet veel later te ontdekken dat zijn energiebatterij toch nog niet zoveel stroom afgeeft, dan waar hij op hoopte. Dat en dat zijn van die dingen waarbij ik dan denk… laat mijn gedachten lekker gaan en hoewel deze woorden nergens op slaan, blijkt toch dat ik op deze manier mijn behoeften aan delen kwijt weet te raken.