De weg

Het blijkt niet zo moeilijk te zijn om met modder te blijven gooien. Laat staan dat de hoeveelheid verwijten welke politici uit hun hoeden weten te toveren, vaak de opmaat is om regels te gaan verscherpen, en ervoor te zorgen dat steeds meer mensen op hun hoede zullen blijven. Voor je het weet heb je een aanklacht aan je broek, worden slachtoffers voor een deel aan hun lot overgelaten en zijn er kundige advocaten die weten waar de mazen in het web te vinden zijn. Een celstraf valt niet uit te voeren door een tekort aan cellen en personeel. In zekere zin de treurigheid ten top en wanneer er dan ook nog sprake is van rellen die uit de hand lopen, schaam ik me rot. Dat dit bestaat in een voormalig beschaafd Nederland, waarbij de Vrijheid van Meningsuiting vaak in het gedrang komt. Of dat we stomweg besluiten om een andere kant op te gaan kijken. Gewoon net doen alsof een neus bloedt.

Moet dit even kwijt. Zeker wanneer het wederom politieke debatten zijn die aan de vooravond staan van verkiezingen Iedere partij probeert garen te spinnen door het feit dat er leemtes zijn ontstaan. Wat ik mis is een vorm van de zendtijd voor Politieke Partijen. Dat heeft waarschijnlijk wel weer te maken met de gelden die voor de Publieke omroep beschikbaar waren. Maar er is een partij die zich manifesteert. Mogelijk een poging onderneemt om het teruglopende ledenaantal te couperen.

Dus doe ik het vandaag maar weer eens met beelden. Wederom van het museum Beelden aan Zee. Geen mens te bekennen en hooguit muren die de weg naar boven vergezellen.

Enigszins als een metafoor: de weg naar boven kent immers ook een einde…