De venter


iGer.nl
Stap eens in een dagje anders. Stap eens in en kijk wat rond. Stap in de auto en kom weer wat verder. Stap in en stap een tweetal uren later uit. Trap er eens op en stap er dan eens uit. En als je er dan uitstapt, pas dan op. Of de wegen wel toegankelijk zijn. Kijk om je heen en zie de camera’s. Rijd door en laat na ervoor te springen. Want voor je het weet word je in de kraag gevat. Voor je het goed en wel beseft, wordt de deur achter je dichtgesmeten. En voor je het weet wordt niet alleen je doopceel gelicht, maar worden de volgende woorden aan je ceel toegevoegd. ‘Last van stemmen, dwingende gedachten, door een grote mate van somberheid verhindert, of woorden van vergelijkbare strekking.’ Dan kan het haast niet anders dan dat je in de contreien van Deventer vertoeft. Want ook daar is de Geestelijke Gezondheids Zorg ruim vertegenwoordigt. Tenminste, wie daar oog voor heeft. Niet alleen door de kleding. Ook door de bekende sordinol gerelateerde schuifelgang. Het binnensmonds gemurmel. De overdwarse krassen op een linkeronderarm die doen denken aan niet alleen psychotische belevingen, maar ook aan de complexiteit van een borderline persoonlijkheids stoornis. Of, om het in een ietwat anders jasje te steken, een b.p. ontwikkeling. Maar dan gebruik ik toch weer een bepaald eufemisme. Een pogen om de zaken positiever voor te stellen, dan dat de werkelijkheid doet blijken. Want juist bij deze personen is er sprake van een behoorlijk zwaar lijden. Psychiatrisch lijden. En dat zal niet bij een ieder veel begrip opwekken.
 


iGer.nl
Brinkgreven. Een naam die ergens onderweg opborrelde. Want waar Schalkhaar onlosmakelijk met GFPI wordt gekoppeld, is naast Bussink koek of Burgers fietsen Deventer bekend van ooit de blikindustrie. Thomassen en Drijver-Verblifa, als namen uit de oudheid. Maar ook, een beetje naar analogie van de Hoogovens, een bedrijf wat zich heeft gericht op buitenlandse werknemers, nadat de provincies Groningen, Friesland en Drenthe waren afgestroopt. En door het wegkwijnen van deze industrie ervoor heeft gezorgd dat de jaren zeventig een bijdrage hebben geleverd aan het huidige gebouwenbestand van dezelfde stad. Simpelweg omdat men toen geen geld had om zaken te renoveren. Te slopen. Dan wel zaken uit te breiden. Eigenlijk stond de enclave Deventer in het totaal der vaart der volkeren stil. En zijn daar momenteel nog de vruchten van te plukken. En die vruchten hebben wij dan ook geplukt. Zoals bij Fischer Trendy. Gespecialiseerd in Dutch Design. Waar Gispen ruim vertegenwoordigt is. En waar acht panden enigszins doen denken aan ooit Van Til. Wat nu in een pand zit wat die charme van toen is kwijtgeraakt. Wel Koninklijk is onderscheiden, maar de sjeu heeft gelaten waar deze was. In de oude stad. Maar daar nog met volle teugen van te genieten valt. En waar de beeldjes eigenlijk ook weer voor zichzelf spreken.


iGer.nl 
Waar ik vergeefs gezocht heb naar verloren zweetdruppels. Op de Brink. Naar die kroeg waar ik ooit, met een gladgeschoren schedel, spontaan bier kreeg aangeboden. De noemer heel simpel: “geef die kale ook wat!” Juist in de tijd dat de soldij niet overweldigend was. Iets van 50 gulden per maand. Maar in 1967 was de levensstandaard ook even anders dan die van de huidige tijd. Naast al die andere zaken die toen speelden. 67/1. 47.05.06.385 Nummers. Op de kast. In m’n kraag. Zelfs op dat metalen plaatje waar, bij overlijden, de helft vanaf gebroken moest worden. De rest diende bij de restanten te blijven. Stoffelijke overblijfselen. En dan mogelijk tentoon worden gesteld op de tweede verdieping van het voormalig Waaggebouw op de Brink. In een aangepaste vitrinekast. Met een kaartje omtrent het hoe en misschien ook nog wel het wat.
 


iGer.nl
Deventer. We dwaalden daar een behoorlijk aantal uren. Dineerden in Royal. Hotel, café, restaurant in enen. Een etablissement wat recht doet aan diezelfde Hanzestad. Gelegen aan de Brink.
De koekstad. De Grote of Lebuïnuskerk. Waar de soberheid uiteindelijk imponeert. En waar Fresco’s een oude rijkdom doet vermoeden. De beeldenstorm sporen heeft nagelaten. De sokkels waar ooit heiligen waarschijnlijk deel hebben uitgemaakt van die rijkdom.
 


iGer.nl
Wat beelden. Impressies van een verleden. Herinnering. Flarden van toen. Flarden die voorbijkwamen toen ik toch de voormalige Westenbergkazerne mocht aanschouwen. Vast mocht leggen. Van een behoorlijke afstand. Want waar hekken toen de kazerne van de buitenwereld afsloten, zijn het momenteel hekken die de Asylzoekers in hun zijn beperken. Waar ooit motoren stonden te grommen, is het nu de knal van een bal tegen de muur wat nog enig geluid naar voren brengt. En waar ooit het ‘Geeft acht’ klonk is het nu een schommel wat een piepgeluid produceert.
 


iGer.nl
Tijd. Wat dwalen in mijn verleden. En beelden van vandaag. Beelden uit mijn heden…