Altruisme.

Het altruïsme druipt van zijn schouders, terwijl hij zijn koffertje pakt en van het podium verdwijnt. Zijn vlammend betoog ging als een nachtkaars uit en hij werd bedankt met boegeroep en gefluit. Dat laatste bonst nog steeds in zijn oren. Wil hij of kan hij niet langer meer horen. Neen, ik denk dat ik niet meer ben van deze tijd waarin het ego hoogtij viert. Ladders reiken tot hemelhoog en iedereen probeert zoveel mogelijk sporten te halen. Het zijn Techmiljardairs die te beroerd zijn om hun rijkdom met de mensheid te delen. En ook ‘geef vrede een kans’ is spoorloos verdwenen. Want we moeten hoger, sneller en verder. Hebben geen tijd om even stil te staan bij het leven van alledag. Moeten ons bewust zijn van de dingen die wij doen en staan niet lang stil bij de dingen die wij laten. Bonzen op deuren die voor een groot deel gesloten blijven en laten ons leiden door leiders die stellen het beste met de mensheid voor te hebben. Waar filosofen hun hele leven bezig zijn geweest om de mens als individu te duiden, hebben we nu de neiging om dat ook maar overboord te gooien. Het zijn spanen die de roeien hebben vervangen en waar je het ooit moest doen met de riemen die je had, is het nu een elektrische buitenboord motor geworden.

En wat leefbaarheid betreft: wat staat ons nog meer te wachten?!