Dipje.

Ik zit momenteel in een dip. Niet echt beklagenswaardig, maar dan nog. Lusteloos en lamlendig in zekere zin, treurnis staat om het hoekje te wachten. Al met al zijn er geen zichtbare verbeteringen, sterker nog ook mijn HB heeft wederom een optater gekregen. Niets wanneer er operaties op het programma komen te staan, waarbij bloed een verloren zaak blijkt te zijn. Geen stent weliswaar, want mijn lichaam draagt zorg voor een eigen oplossing. Maar of dit voldoende is, zal in de loop der tijd wel gaan blijken. Vreugdevol is het bepaald niet en chagrijnigheid heeft zich verenigd met eerder genoemde treurnis. Wederom doet hoop leven en al duurt een leven even, hat kan wat mij betreft ook wel weer voldoende zijn. Ja ik dien mezelf een schop onder de kont te geven, ook daar ontbreekt de benodigde fut voor. Zie er tegenop om me te gaan wassen, laat staan me in de kleren te hijsen. Wanneer ik naar Noordwest ga, dien ik wederom een vragenlijst in te gaan vullen omtrent radiologie. Zo blijf ik aan de ene kant bezig en aan de andere kant komt het me ook een beetje de strot uit. Tijdsduur is van belang en wanneer het een achter de rug is, dient het andere zich wel weer aan. Waar regen in druppels verandert, zijn het in zekere zin buien die overtrekken. Schuilen onder een paraplu is niet van toepassing.

Het is echter niet aers!