Wederom.

Wederom overleefd. Op vrijdag de dertiende geen zwarte kat gezien het was nu eenmaal donker en dat bleef het, ladders zoveel mogelijk gemeden, was ook geen glazenwasser aan het werk en vroegtijdig in het ziekenhuis beland. Een gesloten parkeergarage waar het toegangshek toch open ging en voor de rest in ‘blijde’ afwachting. Het begint er zowaar op te lijken dat ik toch een kat ben en meerdere levens heb overleefd. Op zich verliep de opname voorspoedig, het uitkleden en op een speciaal kamertje het operatie jakje aan en dan… jawel op zoek naar de voorbereiding. Om als eerste aan de beurt te zijn kan een zegen wezen, de voorbereidingen als zodanig liepen op rolletjes en toen ook de anesthesist zich boog over mijn gestel, kreeg ik zowaar een zuurstofmasker aangereikt. En dan zowaar raak ik onder zeil. Neen, geen leuke dromen laat staan gedachten die mij blij maken maar ik ben gewoon… weg. Om na enge tijd weer terug te komen op de verkeer. Nog steeds in dat operatiehemd en ook nog eens voorzien van een infuus, want ik schijn toch nog het nodige bloed te hebben verloren. En dan komt alsnog de ontknoping: geen stent. Blijkt dat mijn lichaam een eigen weg is gaan bewandelen, dat zich in mijn aneurysma het geheel een verandering teweeg heeft gebracht en dat de vaatchirurg een andere oplossing heeft bedacht. Met andere woorden ook mijn lichaam heeft andere wegen bewandeld. Maar wat een punt van belang is: mijn HB is wederom verlaagd. Naast dit infuus heb ik ook nog een pomp gekregen die de operatiewond van een vacuüm voorziet. Het mag wat kosten, maar dan heb je ook wat. Moet een week blijven zitten, waardoor het douchen andere handgrepen zal gaan krijgen. Er is echter meer aan de hand: mijn bloedruk is vrij laag en ook dat is een punt van aandacht, Op deze manier blijf ik wel verzekerd van de nodige aandacht. Terug op het zaaltje met vier bedden zijn het drie dames die niet veel meer weten te doen dan te tetteren. Waarbij de een nog een sterker verhaal heeft dan de anderen. Over de mogelijke kabinetsval die uitblijft, over het wonen op een appartement en de luxe omrent de supermarkten die in hun buurt te vinden zijn. AH, Vomar en de Dekamarkt kunnen zich verheugen op hun bezoek. Er wordt voor een deel nog zelf gekookt en het kwetteren gaat maar door. Uitgebreid wordt stil gestaan bij het lichamelijk ongemak, en waar de een constant klaagt over buikpijn weet de ander niet veel meer te vertellen dan dat het toilet onder de poep zit, dat het schoonmaken van de kamer een wassen neus is en dat ook de doucheruimte het aanzien niet waard is. Dat de een de nacht heel vervelend heeft doorgebracht en zag monsters en andere gruwelijkheden die haar nachtrust. En dat de zorg ook nog het een en ander te wensen overliet. Benauwd was het die nacht en ook nog eens koud. Het had wat weg van een herhaling van zetten, en ook de nachtdienst werd de oren gewassen. Kijk ernaar uit om zo rap mogelijk weer huiswaarts te keren, maar dan komt de arts die weekend dienst heeft. Dien zelfstandig uit bed te komen en een stukje te gaan lopen over de afdeling, onder begeleiding van een verpleegkundige. Helaas liet die verstek gaan en ik wist me zelf uitstekend te helpen met behulp van mijn wandelstok. Niet duizelig, niet benauwd maar ook niet in mijn kleren, Geen zin om halsbrekende toeren uit te gaan halen in bed. Onderwijl verstrijkt de tijd, wordt het aangekondigde bezoek door spoedjes tussendoor steeds later en kan ik eindelijk om 13.30 huiswaarts keren. Ria en Marlies als begeleiders, mijn vest aan en op weg naar huis. Verlost in zekere zin, maar hoe het nu verder zal gaan…
Ik heb de neiging om mijn huidige situatie wat te gaan bagatelliseren en eindig met de woorden: wordt vervolgd!