Verval

Komkommer. Kwamkwammer. Ik kom en hij kwam. Waar dit op slaat? Bloemkool, aardappel, komkommer en een saucijs. Een maaltijd dus. Geen idee hoe of dit zal gaan smaken, maar met de nodige kruiden en komkommer in het zuur van harte aan te bevelen. Dat neemt niet weg dat het verval iedere dag opnieuw de nodige offers vraagt. De niet altijd gewenste ouderdom komt immers altijd met gebreken. Is het de energie die mij het nodige kost dan zijn de kiezen welke het af laten weten. Komkommer en kwel, lust je er zo nog een paar? Ach, ik moet het er maar mee doen een alternatief komt er straks wel aan. Dat wordt simpelweg een prothese, zowel boven als onder. En ik barst al van de protheses, dus deze kan er ook nog wel bij. Hoegenaamd maar mogelijk wordt het een wat witter kunstgebit. Ben ik van dat plaatje verlost, kan ik de tandarts gaan vergeten en krijg ik ook geen rekeningen meer van de mondhygiëniste. Ga ik er aan alle kanten op vooruit. Je moet immers met de deugden die je omringen gaan dealen. Dat neemt niet weg dat ik dan wederom mij dien over te geven aan een zorgverlener, waardoor de lijst van zorgverleners eerst toe en daarna gaat afnemen.

Maar het levert op termijn ook iets op: een daverende lach!