IJZERerts.

Het lood laat niet toe dat het om oud ijzer draait. En over ijzer gesproken: heb nog niet het idee dat mijn ijzergehalte is gestegen. Kan zo’n vier tot zeven weken duren, wanneer je bedenkt dat eerst mijn niet aanwezige ijzervoorraad wordt aangevuld. De wet der traagheid is een gegeven en dat mijn lichaam er alles aan doet om dit geheel op peil te gaan brengen ook dat is een vraag. Bloedmonsters kunnen een rol gaan spelen en de weerstand neemt gestadig af. Vooruit dan maar wederom een griepprik. Wat wijlen Piet ooit zei: ‘het is gratis!’ Ook Piet is er al jaren niet meer en wanneer ik zo rond mij heen kijk vallen er steeds meer mensen uit. Zal mogelijk ook wel met de leeftijd te maken hebben. Niet om het een noch om het ander, ik heb nog iets in petto. Een tweetal beelden van Jan die mij doet verlangen naar die ene foto die ik van hem mocht maken. Onder de grond in München. Als een eenzame ziel liep hij daar rond. Op zich niet zo vreemd als je bedenkt dat hij ‘vrijgezellig’ is. Neen, je hoort hem niet klagen en wanneer wij het genoegen hebben om samen te verkeren weet hij mij met zijn raad en daad te overtuigen van het feit dat… jawel ik ben eigenwijs en trek geregeld mijn eigen plan. Niet dat ik me neerleg bij de omstandigheden, je zou ook kunnen zeggen dat ik een luie donder ben.

En ook dat is gedeeltelijk WAAR!