Kiezen.

Niet direct murw geslagen, wel gedesillusioneerd. Ook een mobiele telefoon valt niet altijd meer te vertrouwen. Heb ik contact met de huisarts wordt de verbinding verbroken. Te weten dat zij drie dagen werkt zorgt ervoor dat ik pas maandag wederom in de gelegenheid ben om de mogelijke uitslagen tot me te nemen. En onderwijl gaat dat hele circus nog steeds door. Geeft wat later het beeldscherm aan dat alleen het alarmnummer werkt. En zit ik letterlijk met dat apparaat in mijn handen. En mijn mond vol met het restant van mijn tanden. Ga er bepaald niet op vooruit. Ook dit keer is het wederom een kwestie van je overgeven aan de omstandigheden. Daar word ik bepaald bedreven in. Maar doorbijten kan een optie zijn. De kiezen op elkaar en doorgaan met ademhalen. Het kan immers altijd nog beroerder. Hoeveel beroerder geen idee, de weerklank van het dagelijks gebeuren vraagt immers om de nodige aandacht. En over aandacht gesproken: op woensdag lag het openbaar vervoer plat, op donderdag een ziekenhuis bezoek en op vrijdag murw geslagen.

Mijn liefje, wat wil je nog meer??