Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

10 april // in maart stil…

Maar niet in mij! En misschien ook niet in mei!
Niemand die daar nu een uitspraak over zou kunnen doen dus…

blik ik terug. Want om de vrede te bewaren moet je voortdurend oplettend zijn…

20090409-1239312071N2503bloem880

Maar ook dit helpt niet. Afhankelijk en zijn verhoudt zich als een tang tot Dirk. Bij wijze van spreken dan. En dat spreken doe ik nu, op dit moment, waarop vele communicatiekanalen het af laten weten. Het houdt deuren gesloten die zich juist, op die onverdachte momenten, wagenwijd openden. Alsof eenieder wachtte op een teken. Een ‘sign of the time’.

En dat teken is nu, abrupt, gestopt.
Daardoor hebben deze woorden ook iets van een vrije val in zich.
Is het een pogen en zal of kan het mogelijk bij deze poging blijven.
Want het heeft te maken met belangen.
En mijn belang is, per definitie, een ander belang dan dat vooronderstelde belang van die ander.
Rick bijvoorbeeld heeft zo zijn eigen belangen.

En die belangen bestaan al vele jaren. Die belangen zorgen ervoor dat de keuze die hij maakt in dit belang van hem ook worden gecontinueerd. Terecht, zou ik willen zeggen. Onterecht is wat ik in mijn oor hoor fluisteren. Want ieder mens hoe zijn of haar leven zich ook ontwikkelt zal wel degelijk oog en oor dienen te hebben voor de ander. Zou ik willen opmerken. Of is dat vooronderstelde altru”sme de zuivere vorm van ego”sme op een ander plan” Ik kan er slecht naar raden maar mag daar zo mijn vraagtekens aan toe gaan voegen. Het is aan de ene kant een gevoel hebben alleen op de wereld te zijn gekomen en daar, aan de andere kant, ook alleen weer van af te gaan.
Wat Ian Fleming terecht opmerkte toen hij de titel ‘You only live twice’ aan James Bond hechtte.
Hij hechtte een bepaalde waarde aan zijn filosofie en die waarde ging de wereld over.
Ook die gedachte kan ik onderschrijven.
Die gedachte draagt er nu zorg voor dat ik het een (gedachte) aan het ander (het vraagteken) ga koppelen.
Als een soort van veredelde koppelaar dien ik wel waarde te gaan hechten aan het gedachtegoed wat ik als ik door mijn hoofd laat spelen. Een zekere kwaadheid, teleurstelling en een berusting maken, op dit moment, deel uit van de mix die mogelijk ooit een cocktail zou kunnen gaan worden. Het onherkenbare en het duidelijk herkenbare van de mens in zijn algemeenheid en van Rick in het bijzonder, laat het afweten als dit in een waterig zonnetje ten onder gaan.
Alsof de horizon niet veel beter weet te doen dan zich overgeven aan de snel invallende schemering.
Een soort van schemertoestand die enigszins doet denken aan een ‘fugue.’
Zwerfzucht.

Daarnaast een zekere frustratie.
Een diepgevoelde teleurstelling.

De theorie die ervan uitgaat dat frustratie altijd agressie oproept, en dat agressief gedrag dus altijd te verklaren valt uit eerder opgelopen teleurstellingen wordt als frustratie-agressiemodel ten tonele gevoerd. De tegenhanger is de frustratietolerantie: de mate waarin men teleurstellingen kan incasseren en verwerken.
Ook dat doet een beetje aan als het eerder door mij naar voren gebrachte ‘You only live…’
Maar ook nu blijft het bij een pogen een bepaald gevoel te willen vatten.

Net als weging:

‘Niets weegt meer, maar is dit draagbaar”‘

Met die gedachte werd ik vanochtend wakker. Die gedachte beweegt zich vandaag met mij.
Dan wordt het belang van niets weer iets. En voel ik mij weer enigszins gelouterd.
Ook al heb ik de pest in. En die pest heb ik er ook in.

Net als ik die angst uitspreek door de door Harrie Jekkers gebruikte krachtterm
om zijn ongenoegen te uiten te gebruiken: ‘de vliegende vinkentering…’
Ik zou dat ook anders kunnen noemen: de ‘phtisis galoppans’, ‘tuberculosis miliaris acuta’,
de vliegende tering zonder daar de vogelgriep bij te gaan betrekken…

Ik zoek dus ergens naar. Contact bijvoorbeeld.
Met Rick in hoge mate. En dan nul op mijn rekest krijgen voelt dan zeer betekenisloos.
Ik weet niet hoe vol zijn balboekje is.
Op welke plek hij mogelijk een plaats voor mijn dans heeft weten te noteren.
Maar ik voel er weinig voor om een ‘danse macabre’ te gaan overwegen.
Dan leg ik mij liever bij de gegeven situatie neer.
Hoe onprettig dit ook is. Hoe de impact ook moge zijn.
Hoe de frustratietolerantiedrempel zich zou kunnen verkleinen.
De hobbel spreekt. Voor zich. En ik kan hooguit kijken.

Uitkijken naar een ander moment.
Wanneer…”!

KOKER

Tuimel door
een koker
rechts is goed
kwaad is links
en omgekeerd
wordt onder
boven.

Goed kwaad
tuimel door

het kwaad
geschiedt:

kom goed
terecht.

En zo er sprake is van een reden: ik houd mij van harte omtrent die reden aanbevolen…
10 maart 2009, nog steeds geen nieuws…

Zelfs de zon laat het afweten!

‘Raindrops keep fallin’ on my head…’

…dacht ik, nu een maand geleden…

En nu:

20090409-1239311810N2203mathiasdelgb864

watwoordenverwoorden

20090409-1239227994N0504wimsch911

Ik lieg als ik stel dat ik wikswegen.nl niet mis. Ik vertel dan ook altijd de waarheid.
En als ik de waarheid niet vertel wil dat nog niet zeggen dat ik lieg. Eigenlijk ben ik op dit moment bezig met het beschrijven van een zekere tussenfase. Maak ik me, van binnen, minder druk dan van de zomer toen het hele systeem eruit lag, mis ik het aan de ene kant wel degelijk en kan ik niet anders doen dan afwachten. En dat afwachten was ook een handelsmerk van Rick. Want Rick was ook iemand die reageerde op de zaken die zich op momenten aan hem voordeden. Die het voorrecht heeft om de mogelijkheden van dit medium naar zijn hand te zetten en zelfs in staat is om een programma te schrijven. Misschien legt hij op dit moment daar zijn prioriteit. Mogelijk dat ik even op zijn scherm was en nu de moed bij elkaar ga rapen om hem met mijn verzoek weer te gaan verblijden.
Misschien is hij juist nu wel voor mij in de weer.

Ik weet het niet. Het is een stilstand die niet direct tot voor dan wel achteruitgang leidt. Een pas op de plaats in de afwachting van de andere momenten. Momenten in de toekomst. Momenten met een zekere waarschijnlijkheid. Alsof de kansen die zich voordoen als het ware gegrepen moeten worden. En dan komt het woord moeten op de hoek kijken. Niets moet. Van alles mag. Of van alles mag niet. Zeker op dit moment. En dat is dan weer de feitelijke constatering. Geen overweging, geen afweging maar simpelweg dit gegeven. Geen aankondiging omtrent het ander, gewoon de stekker eruit en een proeve van geheimschrift.

Welke andere weg valt er dan te bewandelen” Want zo luidt de titel. Wikswegen.nl en de reclames hieromtrent laat ik op dit moment maar wat achterwege. En zie heel concreet mijn wereld zich verkleinen. Maar ook dat realiseer ik mij. Doen mijn woorden er op dit moment wat minder toe. Blijf ik toch maar schrijven. Geen dagboek van een gek. Geen dagboek van een herdershond. Geen dagboek in welke zin dan ook. Slechts lettertjes in en bepaalde volgorde. Gerangschikt en daardoor als woorden misschien herkenbaar. Omdat we nu eenmaal hebben afgesproken om aan lettertjes in een bepaalde volgorde woorden te gaan lezen. Te gaan spreken.

En als we aan het spreken gaan komen daar de klanken bij. Het is de klank die de muziek bepaalt.
De toon, de intonatie. Ik kleur de klanken in mij hoofd en ken de intonatie.
Ik geef me over aan een stem en drijf op zoete klanken weg.
Als dan een viool inzet weet ik niet zo goed wat mij te achten staat.
Komt er dan om de hoek en bas bij kijken raak ik langzaam aan bedwelmd.
De stemmen van een mens doen het vreemdste vermoeden.
En als dan zacht het koor inzet… geef ik mij over aan een spel der zinnen.
Dan ga ook ik op mijn manier de wereld verbeteren, alleen…
nu dan even niet. Gelijk een zekere Alfred Brand.
Hij staat in de krant. Hij wordt gezocht.
Niet dat hij zich achtervolgd weet, maar toch: sinds hij drie weken geleden bij de GGZ in Heiloo de benen nam staat hij op een lijst van gezochte personen. Alfred is manisch-depressief.
“Met de dokter bij de GGZ kon ik niet door één deur. Ik kreeg van hem pillen die niet werkten, terwijl een andere, meer ervaren arts mij eerder een beter middel had voorgeschreven.
Ik ben mijn eigen dokter. Maar ja, als je dat zegt, zeggen ze juist: zie je wel, hij is gek. Sinds ik bij de GGZ weg ben, gaat het een stuk beter met mij. Ik ben waarschijnlijk niet wat de meeste mensen ‘normaal’ noemen. Maar ik heb schijt aan normaal zijn. Normaal zijn is een gebrek aan gekte. Genialiteit is bruikbare waanzin; waanzin is onbruikbare genialiteit.”

Geen speld tussen te krijgen! Alfred verdwijnt.
Met z’n Russische bontmuts, z’n grote zonnebril en z’n kleurige trainingspak opvallend in de massa.
Hij zwerft nu een beetje. Slaapt bij vrienden. Soms in Amsterdam, soms in Alkmaar
Zijn bontmuts heeft een speldje. Hamer en sikkel, het aloude symbool van de Sovjet-Unie.
“Ik ben overtuigd communist. Het kapitalisme is financieel fascisme. We halen de banken uit het slop, maar denk maar niet dat wij wat van die banken terugkrijgen. Ik blijf voor het communisme strijden. Gewoon door met de mensen te blijven praten. Dat is mijn manier om de wereld te verbeteren.”

Rob Bakker had deze ontmoeting. In de Langestraat. En noteerde de woorden. Wat een voorrecht heb ik dat ik zijn woorden nu mag citeren. Omdat het over een mens gaat. Een mens met een visie. Een mens met een missie. Een mens niet in doorsnee.
De geniale mens. Die met zijn idee”n mede deze wereld bevolkt.
45 jaar. Vroeger procesoperator. Nu wereldmens. Met een naam!
Alfred Brand.

Ook hij is onderweg. Bewandelt dat eigen specifieke pad.
En weet waar hij zijn plan zal vinden. Gewoon ergens, onderweg…
ZORGVULDIG

Stuitend is de
woordenbrij
afgevuurd
over de
hoofden van
de aan mij
toevertrouwden;

als ik schiet
bukken zij niet
doch
laten
hun vertrouwen
blijken.

Toch kijk ik naar
niets anders
daar
waar
hun grenzen zijn

ze liggen.

Onderweg naar morgen, 6 maart 2009.

… was ik toch eerder afgeslagen…

20090409-1239228160NP1010763

Dus in alle oprechtheid: ik heb spijt!
Maar of deze overdenking tot wat anders noodt”!

Ik dank U!

bijmeneiguh

Gisteren bewust overgeslagen.

Omdat de confrontatie als confrontatie bepaalde gevoelens naar voren zou gaan brengen.
Niet zoals gepland. Niet zoals ik dit mogelijk had kunnen gaan weten. Ook niet wilde weten.
Gewoon mijn kop in het zand stak. Zoals ik wel vaker mijn kop in het zand heb gestoken.
Omdat ik negen maanden lang onder het huidige regime mijn leven probeer te kleuren.
De noemer standaard ‘iets leuks doen’ is gaan worden.
En mij dit, in een bepaalde mate, ook lukt.

Veel veranderd”! Ja en nee.
Maar vraag niet direct naar een inhoudelijk verantwoording.
Daar ben ik, eerlijk gezegd, nog niet aan toe.
Daar wil ik eigenlijk ook nog niet van weten.
En daarin ontkom ik er niet aan om mij, als dit mezelf betreft, een druiloor te noemen.
Een nitwit desnoods.
Iemand die doet door dingen te laten, iemand die laat door dingen te doen. Triviale dingen.
Dingen die neigen naar geen kuit noch hom.
Dat onzijdige gevoel wat zich niet laat plaatsen.
Ook geen plek kan veroveren omdat er niets te winnen valt.
Ook niets te verliezen. Dan dagen misschien dagen.
En tijd. Over tijd heb ik ook geen klagen.
Want klagen over tijd is juist dan een gotspe.
De tijd is niet anders dan dat de tijd al was. Voor die negen maanden.

Voor die tijd beleefde ik tijd ietwat anders.
Toen was de tijd door omstandigheid gevuld.
Was ik daar geen heer noch meester over. Omdat ik me had verhuurd.
In die tijd en de andere omstandigheid. Koerste ik binnen de marges tussen A en A.
En gaf geen voorkeur aan.
Het was een beetje ‘the life I live…’
Maar leefde ik”

In zekere zin. Juist binnen de gegeven omstandigheden probeerde ik de tijd te volbrengen.
Door te brengen. Soms onder de noemer ‘ambassadeur’ van dat gristelijke college.
Was ik, op mijn manier, aan het oefenen om Roomser dan de paus te zijn.
Alsof dat een jota zou kunnen uitmaken. Er viel nu eenmaal niets uit te maken.
Het was, voor een groot gedeelte, al voor mij uitgemaakt.
Ik nam nog een trekkie van mijn sjekkie, sleepte mij de trappen op en nam maar weer
een volgende kop koffie uit de automaat. Want ik bezat een kaartje.
En dat kaartje liet mij tot het meubilair behoren. Ik gaf wat gratis weg.
En kreeg daar dan een soort van voorspelbaar gekocht stuk dankbaarheid voor terug.
Ik deelde; maar ik kon eigenlijk dit gedeelde niet zo goed plaatsen.
Dus plaatste ik dit niet en liet de zaken wat op zijn beloop.
Alsof ik part noch deel aan de omstandigheid had. Terwijl ik aan de andere kant…

Ongenaakbaar. Gevoelloos. Zonder enig gevoel.
Allerlei woorden die nu door mijn hoofd scanderen. Niet op mij van toepassing.
Af en toe wel de draad even kwijt geweest.
Omdat ik mijn overtuiging alreeds langere tijd achter mij gelaten had.
De tol van de omstandigheid. Ook weer iets waar ik zelf deel van had uitgemaakt.
Ook die omstandigheid speelde. Niet door mijn hoofd.
Daar was die passage reeds uitgespeeld en kon ik niet veel meer dan de littekens bewonderen.
Want mijn gat had ik verbrand. En de blaren waren voor een deel verdwenen. Niet allemaal.
Zoals ik eigenlijk stilletjes had gehoopt.
Neen, ook mijn beker moest leeg.
En ik denk dat ik nu kan stellen dat mijn beker nu aardig leeg is.
Mogelijk door die andere omstandigheden is opgedroogd.
Alsof ik daar niets over te zeggen heb. Of heb gehad.
Een beschouwing. Een terugblik. Een blijk van mededogen.
Voor mijn omstandigheid. ‘Ayez piti” de moi et de ma pauvre peuple…’
of woorden van gelijke strekking. Alsof Willem mij deze woorden dient aan te reiken.
Ook een Willem. Maar dan van een ander huis. Een mens die tegen een kogel aanliep.
En veelal zweeg.

Maar deze wat retorische zin is in de loop der eeuwen van het wereldtoneel verdwenen.

Wie heeft er nog erbarmen” Wie kent nog een zeker medelijden”
Vanwaar” Waarom”

Vandaar! En wel hierom…
EMOTIES

Mijn vader gestorven
moeder opgegeven
beiden stonden
aan mijn wieg
hun leven met
het mijne
verstrengelt;

de verstrengeling
knakt
toen mijn vader
opgegeven
besloot
niet verder meer
te gaan.

De traan, ooit
door mij
gelaten, waarbij
voor mij
mijn moeders leven
ophield

te bestaan.

Het zijn juist die droppels die de confrontatie zo aandoenlijk maken.
Nu weet ik niet direct of dit wel een juiste omschrijving is, maar het pogen alleen kan veel zaken verhelderen.
Juist omdat droppels de neiging kunnen hebben zaken te vertroebelen.
En dat maakt het geheel weer enigszins opwindend.
Wat gaat er schuil achter dat gordijn” En waar bevindt dat gordijn zich dan wel niet.
Let vooral op de verwarring die tal nu zou kunnen gaan aanrichten.
De duivel die mogelijk een kans krijgt om mee te gaan spelen.
Omdat er altijd wel sprake kan zijn van het goede kwaad. Of het kwaad wat zich ten goede keert.
Het zachte van de heelmeester. En het feit dat je, wil er sprake zijn van een zeker herstel,
je dit altijd in de eigen hand mag houden. Tenminste, voor zover zaken je overkomen.
Anders ligt daar vaak een zekere keuze onder besloten.
Ook anders ligt het wanneer er geen sprake is van een keuze.
De omstandigheden die een rol gaan spelen.
Het ontstaan van toeval. En daar het bestaan weer van.

De samenloop die zich in kanaaltjes manifesteert.
Op de bolling van mijn paraplu. Een weg in de diepte cre”ert.
En aan het eind naar beneden druipt. Tranen.
De vraag wie of wat ze plengt.
Maar ook die vraag is niet opportuun.
De uitkomst zou slechts voor verwarring kunnen zorgen.
Dus blijft de keuze hieromtrent ook weer beperkt.
Wordt feitelijkheid betracht. En sta ik daar.
Met een handvat in mijn hand. Van hout.
Als een houten Klaas te wachten. Te wachten tot het later wordt.
Of dat de tranen drogen.

Mijn tranen!

DROPPELS

Om op zo’n korte
termijn
te doen
alsof er niets
gebeurd
is

gelijk het
ontkennen
van
de regen
die in grote
droppels
op mijn
paraplu

huilt.

Kijk mij nu! Ik lach!
En verwelkom breed lachende gezichten.

20090408-1239141456N0404spiegelmij893

Zij kijken naar mij! Spiegelen. En laten mijn hoofd heffen.

Gelijk de glazen klinken.

En minder klonken de afgelopen negen maanden. Negen maanden!

WAAR HEB IK HET OVER!

En de reactie! Van Trudy toen…

maart roerde zijn staart en april…

Over emotie, tranen en droppels..

Wat een desillusie is het toch, als een mondiaal communicatiemiddel een utopie blijkt te zijn.
Dat de dromen die technische mogelijkheden lieten ontstaan, niet te verwerkelijken blijken
Dat de strijdlust, gedomineerd door idee”n van een sociale samenleving, eindigen in tranen van frustratie en verdriet

Volgens Freud komt alle leed en ongeluk uit drie bronnen:
het eigen lichaam, de omringende natuur en de maatschappij van onze medemensen.
Dat lichaam van jou en vele denkers met je (Kierkegaard en Kant) lijkt juist te moeten verzwakken om een beeld van de toekomst te tonen.

Aan je gevoelens en idee”n kun je een bepaalde waarde hechten, omdat het zo duidelijk aangeeft (ook nu in Droppels) dat er hoop nodig is om een verbetering te kunnen verbeelden. Wat het begin van verandering kan zijn.
In ieder geval een verandering in denken aanzet… Het nut aangeeft van utopie”n.

Kierkegaard hield, net als jij, de lezer een spiegel voor die,
“wanneer een aap er in kijkt, geen apostel reflecteert”…
Tenslotte zullen we allemaal, op een bepaald moment in tijd, bewust of minder bewust, lang of korter, doormaken wat jij nu meemaakt. Jij kent je waarde. Weet wie je bent. Ziet je spiegeling keer op keer. En weet dat vast te leggen. Jij ziet dat het leven tijdens het aardse nooit helemaal zal worden begrepen, maar zoekt naar de zekerheden in het moment van Zijn. Van het Nu. Omdat je je realiseert dat er niet meer aan invloed is, alleen frustratie.

Probeer een beetje mee te komen, maar je hebt geen idee hoe snel je soms gaat!
In acceptatie en begrip
In het realiseren van je mogelijkheden
En het durven benoemen.

Heb nog veel van je te leren
Dus rest mij niet anders
Dan met je
Te wachten
Op ruimte in het balboekje van een man
Die ik niet ken
En niet kan be”nvloeden
Maar op een kromme manier
Mede afhankelijk van ben geraakt
Wat mij wel frustreert
En irriteert
En tranen doet laten

Vermengend met jouw droppels
Satire van gedeeld verdriet..

20090408-1239141608N0404artliving910

Heel apart, wij, 2 in 1!

PAS OP! Veel tekst! Pas lezen als je (n)iets te doen hebt…

CU2

een ander inzicht

20090407-1239055391N0404artliving905

Eerbetonen. Aan allen. Die kunnen lezen. Er tijd voor nemen.
Of er tijd voor overhebben. Soms luchtig. Vaak vluchtig. Tot…

Dat andere moment wanneer je zomaar weer in eigen herinneringen
weg gaat glijden. Dat zuchtje. Dat luchtje. Die twinkeling.
Een stem. Een geluid. Een eigen geluid laat horen. Herkenning.

Daar kan het zomaar plaats gaan vinden in een ondeelbaar moment in tijd.
Je kijkt, aanschouwt en raakt dat andere, tipt ‘t aan.
Je koestert dit met hart en ziel en slaat dit op.
Ergens in dat onpeilbare geheugen. In die kamer vol met schatten.
Waar een waas dit schuil kan houden. Tot…
En dan opeens is daar een feilen. De twijfel. En de overweging.
Deel ik dit of is dit zuiver en alleen van mij”
En wat is er dan van mij” Mag dit wel van mij zijn”
En ‘wie ben ik dat ik mag zijn’ als logisch gevolg op die overweging. Ook daar draait het vaak om.
Die hele kleine dingen.
Waar je meestal in het moment zelf niet bij stilstaat. Of je je dient te houden aan een zeker betoog.
De woorden van een andere tovenaar in andermens oren fluistert.
Tenminste, als die ander luistert.
En niet erg druk doende is om juist op dat moment zijn schatten tegen het licht te houden.
Ze op te poetsen. Te zien glimmen in het licht van een flakkerende kaars. Tot…

Waar denk JU aan als JU deze woorden leest”
Aan al die momenten die zomaar voorbij glipten”
Het zand wat tussen de vingers doorgleed”
Het zandkasteel wat JU bouwde aan de rand van dat oneindig strand.
Aan dat moment wat je later met je kind mocht delen.
Een ouder kind met kind wat zandkastelen bouwde tot…

De vloed zijn prijs kwam halen. Het emmertje werd leeggegooid.
Het glas wat zomaar leeg was terwijl jij dacht… een glimlach, rond de mond.
Herinnering een kleinood, ding van ooit.

Als mensen reageren is dit vaak omdat wij van en met elkaar verkeren. Tenminste, dat valt er voor mij te leren.
Delen met zo weinig kan juist zovelen op een spoor gaan zetten. Door om je heen te kijken.
De mens weer uit zijn hol te zien kruipen.
De winter van zich af gaat schudden.
Het voorjaar wat hem kan laten ‘springen.’ Zoals de koeien doen.

Vandaar ook ‘spring eens in the air!’ Doe eens anders dan de doorsnee.
Groet op voorhand door de groet. Laat weten dat je oog hebt. Voor de ander.
Neem je hoed of petje af.
Geef blijk van dat tweede inzicht.
De mate waarin wij anderen in onze omgeving terug willen zien, is dikwijls ook de mate waarin zij ons willen zien.
Want wie dat ‘tweede’ inzicht heeft, begrijpt het wezen van respect. Van het Latijnse ‘terug’ en ‘zien’.
Tenminste…
20090407-1239055220N0404artliving907
Ik weet ik klink wat belerend, bedoel dit echt niet zo.
Of toch wel voor een deeltje. En dat deeltje deel ik nu. Met JU!

EERBETOON

Men noemt mij
dichter
dan nabij
mocht ik
tot nu niet
komen;

de afstand
waarop ik JU
ervaar
is dichter
dan de woorden
die JU leest:

de idee
in JUW hoofd
te zitten
streelt mij
al spreek ik

zonder woorden.

Deel en kruimel. Neem geen brood.

Maar laat een spoor van delen achter. Doe dit!

Door een woord…
Ik zie JU, nu!

boeiend beeld

20090405-1238966833N0504wimsch912

Juist die beelden boeien mij. Vergankelijkheid. Het overgaan in andere dimensies.
Het aan waarde in gaan boeten. De herinnering die verdwijnt.
De stoffelijkheid die zichtbaar wordt.
En de vulling die anderen daar weer aan kunnen geven.
De kringloop in een notendop. Gelijk pinda’s die gepeld gaan worden.
Omdat ze als fiches dienen bij het spelletje ganzenbord.

63 als ultiem doel en ergens, onderweg, de put. Het wachten op die ander.
Die je komt verlossen voor deze in de put verdwijnt.
En de dood die je zomaar overvalt. Net op het moment dat je het einde nadert.
En denkt de poet te halen…

Zo werken de dingen niet.
Zoals zoveel dingen anders uit kunnen werken.
Je planning klopt, omstandigheden zorgvuldig overwogen, besluiten op voorhand genomen om, als het dan zover is, door ziekte overmand, het plan in duigen te zien vallen.
De weg van alles naar het niets. De rust te nemen om weer op adem te komen, de scherven bij elkaar te rapen om er, desnoods dan maar, een puzzel van te maken.
Een moza”ek. Onvergankelijke vergankelijkheid.
En de emoties”! Die gaan schuil. Een traan gaat schuil en die overvloed van frustratie laat zich raden.
Een kader slechts waarin de dingen anders zijn.

En de woorden van de kunstenaar. Of juist geen woorden van een kunstenaar.
Opdat dit ruimte biedt. Voor eigen woorden.
Voor eigen emoties. Voor het hangen aan de eigen herinnering.
En weer een cirkel rond.
Een hernieuwde kringloop die een aanvang neemt:’dames en heren de show gaat beginnen…’

Toch denk ik zo niet als ik ander werk van Willem aanschouw.
Want oud werk staat, in weer en door wind, nieuw werk te worden zonder dat Willem daar iets voor hoeft te doen.
Een ketting spant zich in en mist de tandjes.
Verstijfd van schrik, van angst of van een ander dreigend onheil lijkt het in de eeuwigheid van tijd wortel te hebben geschoten. Maar ook deze uitdrukking klopt van geen kant. Een metalen ketting die wortel schiet…”!
In een ander beeld is juist de wortel verdwenen en rust daar slechts een patroon.
Of is dit nu een bewust patroon.

20090405-1238967101N0504wimsch923

Om mijn beeld te gaan verstoren” Om mij op een verkeerd been te zetten”
Zie ik wel goed” Of kijk ik slechts met één oog terwijl ik beide heb geopend”
Raak ik zo dimensies kwijt. Wat beoogt hij dan, de maker van…”!

Ik leg ze vast. Voor dit moment en laat die beelden spreken.
Want na de klank van ‘Is she really going out with him…”!’
was het juist die duosolo die ervoor zorgde dat de dimensie de juiste aarde kreeg.
Door Esther. Die koos voor scheikunde.
En Ineke die grote koppen soep doorgaf.
En een hele verzameling mensen die zich ophield in de achtertuin.
Toen ik wat beeldjes had geschoten. En sprak over dingen die zich voordoen. Toen.

Maar ook dat is al verleden.
Succes Esther, voor straks!

VERZEGELT

Laatst liep hij langs
zijn haren
fladderend
de wind, schroeiend
over de kale vlakte
verdween hij

in zijn schaduw
zoek ik koelte
de ijzige wind
snoeit dicht
mijn keel

verzengt
moment
verzegelt

in de ruimte
van mijn
kist

vergezelt
mijn schaduw.

20090405-1238966974N0504wimsch916

‘t Zijn wat woorden. Van mij.

Zo’n zondag met z’n allen: voor je het weet is ook dit voorbij…

The art of being!

20090405-1238879227N0404artliving903

Art & living. The Art & living.
Art of living. The Art of living.
Lexart of living. In een Arterieur. Van Lex.
De mens die zoveel kusjes in zijn naam kan voeren.
Door wat langer op de x te drukken…
Ja, die lange man. Die ik al jaren een vriend kan noemen.
Sinds ooit Duin & Bosch. En het belang van houden van…

Geen topstylist, maar wel een topper! Met eigen idee”n en een uitgesproken smaak.
Een duidelijk stempel. Een stempel wat wij juist ontberen.
Omdat wij iedere keer weer een eigen tekst mochten ontvangen.
Aan de onderkant. De achterkant. De binnenkant. Omdat de buitenkant zichtbaar genoeg was.
Dan staat er ergens in een hoek LB. Door elkaar heen.
En een getal. Een jaartal. Hetgeen een aandenken is aan de tijd.
Als tijd verschijnt en het een tijdverschijnsel wordt.
In tijd.

20090405-1238878553N0404lexartliving899

Vanmiddag hadden wij dan ook alle tijd. En ‘s morgens had ik, voor even, tijd genomen. Omdat ik mezelf, uiteindelijk, nog tegen kwam en dit moment heb weten te vereeuwigen.
Ik mezelf als heel lang mocht aanschouwen.
Terwijl de krimp is ingezet.

Geen spiegel is mij te gek en het zijn vooral die lachspiegels die mij deden glimlachen.
Want op een kermis mag je dit verwachten maar in een zandbak…”! Zomaar even van de weg.
Het grijze zand waar ik me aan kon spiegelen en de vervreemding die dan optreedt.
Ook een art en zeker een levend bewijs van zijn.
Omdat de zon het af liet weten was misschien de kleur wat droef.

20090405-1238879085N0404spiegelmare886

Maar daar laat ik me niet door kleuren. Door dat grijze van de lucht. Want stel JU nu eens voor dat de zon weer helder was gaan schijnen. Zou dan dit uitstapje net zoveel voldoening hebben weten te geven dan dat dit nu deed…”!

Een mooie zin. Tenminste, dat vind ik zelf.
Niet echt po”tisch en proza”sch…”!
Wat maakt het uit. Ik schrijf dus ben.
En als blijkt dat alles toch veranderd”
Wie ben ik als ik dan blijf”!

NEW AGE

Als ik langdurig
naar de mensen
om mij heen kijk
zie ik

hun starre blikken voor
zich uit gericht
op wat voor mij
verscholen ligt.

Als ik langdurig
om mij heen kijk
zie ik niets dan
starend
blik.

Toppen s toppen

Als ik lachende gezichten zie op de voorpagina van de Alkmaarsche Courant,
weet ik eigenlijk niet goed waar ik nu beginnen moet.
Met kijken. Want de G-20 hebben een eensgezind pact tegen de recessie: 800 miljard euro.

De grote economie”n in de wereld stellen ruim 800 miljard euro beschikbaar tegen de mondiale recessie.
Ook komt er verscherpt toezicht op de financi”le sector en worden internationale instellingen hervormd.

Daarnaast gaat twee derde onder dwang eerder met pensioen.
En dat biedt ruimte aan een nieuwe groep op de arbeidsmarkt de zogenaamde ‘nuggers.’ Dit zijn echtgenotes van mannen die tot voor kort een topinkomen hadden. Nu de eerste vastgoedhandelaren en bankiers door de financi”le crisis aan de grond raken, moeten zij zich losrukken van de golfbaan of de high tea met vriendinnen. Deze werkzoekende vrouwen in de arbeidsbranche zijn ‘niet uitkeringsgerechtigen’, nuggers.
Klinkt verdomd veel naar ‘nugget.’ Maar meestal was dat goud wat toen blonk…

Twee berichten.
De één met de lachende koppen van Obama, Berlusconi en Medvedev en dat
andere bericht zonder meer niets.

En nog een derde bericht wat om aandacht smeekt:
pijnlijke e-mail voor Hooijmaijers aan bank. Gedeputeerde Ton Hooijmaijers (Financi”n) bezweert nog steeds bij hoog en bij laag zich niet persoonlijk bemoeid te hebben met het tijdelijk uitzetten van de spaargelden. Ook al staat zijn naam vermeld als contactpersoon van de provincie op een e-mail van de Belgische bank Axa. De provinciale opcenten zijn met ingang van deze maand weer verhoogd…

vandaag speel ik maar weer voor doorgeefluik.
Omdat niet de mens zich herhaalt maar dat dit meer de wereld is die zich herhaalt.
Of is het nu toch net andersom”
Is het wel de veronderstelde geschiedenis die zich iedere keer weer weet te herhalen”

Dat betwijfel ik. Want ik kwam een schrijven tegen uit de jaren negentig. Van de vorige eeuw. En ook toen liet ik de wereld wel eens in mijn bovenkamer toe. Niet dat dat toen veel om het lijf had maar het gaat meer om het idee. Zoals veel dingen gebaseerd zijn op idee”n. Het idee alleen al om een stapel van ruim 800 miljard aan bankbiljetten te zien groeien.
Omdat dit een wettig betaalmiddel zou kunnen zijn. Papier en lompen, halogrammen en een verdwaald watermerk en die bruggen… mogelijk straks toch weer een brug te ver…”!

Zaterdag. Juist de dag dat er weer omzet gedraaid zou kunnen worden. Afhankelijk van het weer. De fiets wordt gepakt. De wielen draaien en met weinig wind hoeft de versnelling geen tandje meer of minder te worden verhoogd. De wind ruist wat rond de oren. De broodjes luchtig verpakt in de meegenomen koelbox, een biertje voor papa en een beetje ros” voor mama en de kinderen”! Ouderwetse aangelengde limonade die de smaak van vroeger weten aan te geven. Het mag allemaal weer.

We gaan consuminderen. En gewoon genieten van de dingen zoals ze zijn. Geen wereldtoppen. Maar een duintop beklimmen!

Ga gerust en geniet wat. Niemand zal JU daar nu op aankijken, want overmorgen staan er weer andere dingen te dringen!

Voor je het weet komt het kogelflesje van JOY weer op de markt.
Weet JU nog”!

WERELDPOLITIEK

De ruimte van de eeuwige
bossen zingen in het licht
van een laatste ster die
het roetzwarte firmament
nog even doorlaat, olie
op de golven drijft in steeds
zwarter wordende plakken op
het oppervlak waaronder alle
leven tot zwijgen is gebracht
de omgebrachte koppen van
de vogels hangen met hun
bekken omgekeerd in het
levensloze water waar zij ooit
ergens over miljoenen jaren
later opnieuw de olie zullen
vormen waar de hele
wereld op drijft en waar wij
nu

ten onder gaan in leven
voor en na de olietijd.
Hoessein moest zo nodig
oorlog maken en het rijke
Westen rook

zijn kans en wordt
vernietigd door de eigen
hand.

Koeweit, Koeweit, Koeweit kiele kiele Koeweit,

kiele kiele koewijd in Koedijk toe”!

20090404-1238798307N1101mare1093

C U!
En speciaal aan Barth: leuk interview met Thiemo!

Tastend in het licht

en zoekend in het duister…

20090403-1238707957N2001mare1408

Groente of fruit” Groente en fruit en dat gelardeerd door zaken uit de schijf van vier.
Of neen, de schijf van vijf is weer retour. Voor ‘the time being…’
Want straks, in een nu nog geheel ongekende toekomst, zal er ongetwijfeld een onbekende
goeroe opstaan die dan weer wat anders gaat roepen. Bewust.

Dan is de stem van Sonja weer verstomd. Dan zullen vele andere stemmen, van dit moment, ook verstomd zijn.
Mogelijk dat ook de groente dan wel het fruit een andere gedaante hebben ingenomen.
De bloemkool bruin. De appel wit. Een banaan de kleur van een aubergine. De kleur van een augurk kurk.
En de smaak laat zich ook niet meer voorspellen.
Want ‘wat geweest is, is geweest’, zong ooit Boudewijn.
Op tekst van Lennart Nijgh” Pass”. Definitief”

Ook dat laat zich raden. Zoals van alles zich laat raden.
In het teken van de tijd. De huidige tijd. Zoals tijd altijd voor een moment huidig zal zijn.
En dan dat straks wat de tijd vooruitsnelt en door tijd wordt achterhaald.
Noem dit het verleden. Mijn verleden en JUW verleden.

De momenten die dan verschrompelen tot een herinnering. Even een vage glimlach rond de lippen laten krullen.
En dan verdwijnen in die ongekende mist. Het stugge doorgaan in de wetenschap dat ook JU door tijd zal worden achterhaald. Het zoet der herinnering. En het zuur wat verdwijnt.
Omdat wij gelukkig ook vergeten. Wij onze zegeningen blijven tellen.
En de zaken niet altijd nemen voor wat zij zijn. Dan wordt een ‘ik ben’ een ander zijn.

Krijgt ‘Kweenie’ weer de kans. En komt Stemband weer tot leven.
De grote dan wel de kleine ‘Meneer Kaktus’ show op een nostalgische herhaling.
Omdat er ook voor die andere generatie herinneringen aan kleven.
Zoals kinderen in dit jaargetijde toch weer knikkeren.
De schoonheid ervaren van winst. En de teleurstelling van verlies.
Want ook dat is inherent aan dat verdomde zijn.

Want ik ben. En mij weer wat meer bewust van mijn zijn.
Kreeg een brief van de Arbo: Probleemanalyse en Re”ntegratie-advies. Gedateerd 1 april.
Ben ‘dreigend langdurig arbeidsongeschikt.’

Werkgever
Naam cli”nt
Functienaam
Geboortedatum
BSN
Aanvang verzuim
Voorafgaande periodes (Art.29.5)
Datum Probleemanalyse
Opgesteld door

1. Verzamelde informatie
1.1 Werknemer en functie
Functienaam
In dienst sinds
Arbeidspatroon
Kenmerkende belasting
Taken en concrete werkzaamheden

1.2 Beperkingen werknemer, knelpunten in eigen functioneren en
arbeidsverhoudingen
Beperkingen werknemer
fysische factoren
dynamische handelingen
statische houdingen
Knelpunten in eigen functie
Arbeidsverhoudingen
1.3 relevante informatie uit RI&E, PAGO en verzuimhistorie

2. Beoordeling
2.1 Oorzaken van arbeidsongeschiktheid wegens ziekte
Oorzaak
Toelichting
2.2 Arbeidsmogelijkheden op korte of lange termijn
Op korte termijn
Op lange termijn
2.3 Mogelijkheden voor re”ntegratie in eigen werk of ander werk
Eigen werk
Ander werk
2.3 Risico op langdurig verzuim zonder interventie
Hoog.

3. Conclusie van de Probleemanalyse
Conclusie
Verwachte verzuimduur tot volledig herstel
Toelichting

4. Advies aan de werknemer en werkgever
4.1 Einddoel / verwachtingen van de Re”ntegratie
Nog niet bekend
4.2 Planning naar einddoel en stappen in werkhervatting
4.3 Aanbevelingen voor activiteiten
Advies aan de werkgever
Advies aan de werknemer
Voorgenomen actie(s) Achmea Vitale
4.4 Evaluatiemomenten
Werkgever en werknemer
Achmea Vitale en werknemer
4.5 Financi”le aspecten en andere informatie voor de werkgever
n.v.t

5. Visie van de werknemer op de Probleemanalyse
Dit moet nog voorgelegd worden aan de werknemer

Deze probleemanalyse en het advies zijn met uw medewerker besproken

TOMAAT

Dof glimmend op de
fruitschaal. Gerijpt
in louter kunstlicht
daglicht niet
verdragend monument
der nieuwe tijd;

de schimmel in een
kneuzing het
rottingsproces

dat leven geeft.

Ook een tomaat
heeft recht op
zelfbeschikking.

Het symbool van de SP. Bas B. draagt dit symbool met trots.
Hij houdt ook van mij…
Maar zelf ervaar ik dit document als een papieren tijger.
Een papieren tijger getroffen door de tand des tijds.
Daardoor een tandloze papieren tijger en doe ik maar wat mij wordt voorgehouden:
onderzoeken en resultaten afwachten.

Maar zo’n stuk waarin zwart op wit staat hetgeen ik JU onthouden heb,
laat mij nog meer dan gisteren genieten van het plukken…

Werkzaamheden in een kas”
Toen tomaten tomaten tomaten tovrat”!

Wat simpeler dan die kubus.

20090403-1238707601N2512kerst572

Dus vierkante tomaten straks”

Bewust gekozen voor vandaag!

Deze dag van gisteren staat op mijn conto! Valt niet meer af te nemen en heb ik, met alles wat zich vandaag voordeed zijdelings en ook heel alleen beleefd.
Bewust! Juist omdat het veertig jaar geleden is dat ik in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort mijn opwachting ging maken. De psychiatrie. In het tijdperk toen. Met al die dingen die zich toen voordeden. Aan de vooravond van…

Veranderingen bewust en voor een deel onbewust mee mogen maken. Het uniform wat verdween en de spelden die eenzelfde weg gingen. De eerste jaars met gele spelden, de tweede jaars in rood en de derde jaars in blauw. Waardoor patiënten konden zien wie zij met welke vragen konden lastig vallen.
Met alle plussen en minnen van die tijd.
De hi”rarchie die geschreven en ongeschreven voorschriften mogelijk maakte.
De autoriteiten. Artsen. Hoofdverpleegkundigen. Eerste verpleegkundigen. Gediplomeerden. Leerlingen.
En dan het civiele personeel. Rangen en standen. Duidelijkheid.

Juist voor patiënten. En voor dat personeel. Hetgeen niet wilde zeggen dat het her en der wel borrelde. Er broeide iets.
De psychiatrie zocht de maatschappij. En de maatschappij werd zich ook wat meer bewust van de psychiatrie.
De enkeltjes ‘Meerenberg’ dan wel Santpoort stonden op het punt te gaan veranderen.
Alleen… dat was niet altijd even duidelijk.
Het was dan ook nog lang geen gemeengoed.

‘Wie is van hout’ was een intro en Jan Foudraine had dit dan wel geschreven maar refereerde aan de psychiatrie in Amerika.
‘One flew over the…’ moest nog uit gaan vliegen en ‘kind van de zon’ dan wel het werktheater moesten nog werk gaan maken van die omwenteling. Het waren ook de laatste nawee”n van die roerige jaren zestig.
Of ‘Lucy al in the Sky’ was met ‘Diamonds’ ook dat durf ik nu te gaan betwijfelen.
Dokter Bastiaans begon in 1961 met zijn lsd-therapie.
Suikerklontjes met lysergeenzuurdi”thylamide, een kunstmatig vervaardigde hallucinogene stof, stond nog in de kinderschoenen, terwijl nozinan, melleril en serenase (haldol) naast 10 1/4 en paraldehyde stoffen waren waar het gesticht dankbaar gebruik van maakte. De largactil en de zonnehoed, de eletroshock dan wel de insuline coma therapie waren in Santpoort reeds naar het museum verbannen en de eerste psychologen maakten hun entree.

Er werd wat af ge”xperimenteerd. En ik begon mijn opleiding.
Met Harry. Met Peter. En met al die anderen die ooit…

Nu, vijf jaar geleden stond ik stil bij mijn 35 jarig herdenken van die dag in de psychiatrie.
Toen werkte ik nog voor de Academie voor de Psychiatrie en waren wij met een groep in Egmond Binnen.
Toen was het een ‘stay okay.’ Een aangepaste jeugdherberg.
Toen hadden wij een bonte avond nog te goed. En nu…

Nu heb ik een week geleden dat 40 jarig ambtsjubileum achter de rug.
Gebaseerd op mogelijk die dag in april. Toen.

Vandaar vandaag dit voorspel. Want ik voorspel JU dat…
Ja wat kan ik JU gaan voorspellen. Dat ligt niet in mijn aard.
Dat laat ik liever over aan die waarzegger. Op de kermis.
Want het circus van alledag kent vele uitvoeringen.
Hoe de show ook gaat, ik realiseer mij dat ‘the show’ altijd ‘goes on…’

VOORSPEL

Niet alleen mijn gang naar het instituut, maar ook de instituutsgang zelf was van een imponerende lengte.
Alsof de lengte de zwaarte van het leven van sommigen wilde symboliseren.
Mijn voetstappen klinken even hol op voor de echo doodslaat tegen de wit gepleisterde muren,
droefgeestig opgefleurd met gemeente wapens.
Het is als een terugkeer in de moederschoot. Uit onbestemde zijgangen klinkt dof het gerammel
van gamellen, een zoetige etenslucht walmt me tegemoet.

Het is het enige teken van leven wat te ontdekken valt. Er komt een eind aan dit voorgeborchte.
Het duister maakt plaats voor helder zonlicht wat zich meester lijkt te maken van
een groep wezens op het achterplein.
Hoewel de kruiwagens ieder individu een eigen plaats in de rij geven, vormt dit beeld,
in deze zo gespleten omgeving, een geheel.

Een figuur maakt zich los uit dit tableau, geeft een teken en de stoet
zet zich woordloos in beweging.
Ik sta perplex, voel me een indringer en laat dit beeld op mijn netvlies inbranden.

Het is maandag 1 april 1969, een bijzonder gewone dag in de inrichting.

Bewust gekozen voor vandaag, 2 april 2009. omdat ik bang was dat anders…

Geen traan geplengd. Maar in mijn verleden lopen tasten!

Gegroet!

1 april

20090331-1238527013N1802hass617

patiënten niet tussen ‘wal en schip’ na fusie

“Voorop in ons beleidsplan staat dat er niemand tussen wal en schip mag vallen. Of ik garandeer dat dat ook gebeurt”
Met honderdduizend aanmeldingen per jaar””
Hans de Veen, voorheen klinisch psycholoog en momenteel bestuurder-directeur van GGZ Dijk en Duin zwijgt even.
“Ik steek er in ieder geval mijn hand voor in het vuur dat wij het optimale doen om te voorkomen dat mensen tussen wal en schip vallen”, zegt hij dan.

De systematische aanpak die de Parnassia Bavo Groep hanteert voor patiënten, werkt goed en roept positieve reacties op, meldt hij. patiënten die zich voor de eerste keer telefonisch bij het psychiatrische zorgbedrijf melden voor hulp, worden door een team van psychologisch geschoolde mensen te woord gestaan.

Psychiatrisch”! Zorgbedrijf en psychologisch te woord gestaan”!
Daarna worden ze direct naar de juiste hulpverlener verwezen.
Deze werkwijze zorgt voor korte wachttijden.
“En de patiënten hoeven niet driemaal hetzelfde verhaal te doen bij een andere hulpverlener”,
noemt de Veen nog een voordeel op.

Klinisch psycholoog. Psychiater. Een internist in gewone dienst.
Een huisarts in gewone dienst. Een geriater. Geen agogen meer.
Maar wel veel meer klinisch psychologen die geen medicijnen mogen voorschrijven. Geen arts weet JU wel!

En dan die zorgbedrijven. Je kunt er bijkans zorg bedrijven.
En dat zal ongetwijfeld de bedoeling zijn.
De Parnassia Bavo Groep bestaat uit een aantal psychiatrische zorgbedrijven die elk wat anders doen.
Zo is er het zorgbedrijf PsyQ waarin een negental specialistische zorgprogramma’s zijn ondergebracht.
Er is een zorgbedrijf voor kinder- en jeugdpsychiatrie.
En een zorgbedrijf voor verslavingszorg: Brijder.

Ook heb je Indigo, dat zorg levert vanuit de huisartsen-praktijken en gezondheidscentra.
Daarnaast heb je de psychiatrische ketenzorgbedrijven in regio Haaglanden, regio Rijnmond en regio Noord-Holland waaronder ook de psychiatrische ziekenhuizen vallen, waar de ‘bevolking’ steeds verder krimpt omdat veel psychiatrisch patiënten thuis door hulpverleners van Parnassia Bavo Groep worden geholpen.

Het statige Administratiegebouw staat deels leeg, omdat veel beleids- en administratief personeel op een van de andere kantoren te werk is gesteld.
Biedt dat ruimte voor patiënten in het Administratiegebouw”
De Veen: “Ik sluit niets uit.”

“Parnassia Bavo Groep zit in regio’s met ketenzorgbedrijven, waar Dijk en Duin er één van is.
Hier bieden wij ‘harde’ psychiatrie, langdurige zorg. Er zijn hier wel relatief gezien nog veel bedden vergeleken met onze andere regio’s. Dat aantal zal dalen. Maar ik leg me niet vast op getallen.
Duidelijk is dat we de intensieve begeleiding van mensen thuis willen intensiveren.

Honderdduizend gedeeld door 365 dagen geeft een getal van 273,9726027.
Stel dat dit mensen zijn. En dat ziekenhuizen 24 uurs economische zorg bedrijven.
De weekenden meegerekend.
Mensen” In-takes” Getallen” De macht van getallen…”!

Dan wordt de toekomst toch wel heel Bijzonder.
Je zou bijna terugverlangen naar de B…

En voor wat de toekomst betreft het volgende.
De Veen maakt duidelijk dat hij samenwerking zoekt met andere zorgbedrijven in de regio. Maar er wordt ook geconcurreerd met andere instellingen. Zo zal de dependance van verslavingskliniek Jellinek eind dit jaar het Duin en Bosch dan wel Dijk en Duin-terrein verlaten. Parnassia Bavo Groep heeft zelf een afdeling voor verslavingszorg: Brijder. Die zal zich binnenkort op het terrein vestigen…

Het is geen grap wat ik juist op deze dag met JU wil delen.
Het kan geen toeval zijn dat de week van de psychiatrie de dag van 1 april herbergt.
Het interview van gisteren kan dan niet anders dan een sick-joke zijn geweest.
patiënten na fusie niet tussen ‘wal en schip.’

Maar wie vangt dan het schudden en het stoten op” Het wringen en het kraken”
De besluiten en het ten uitvoer brengen”
‘Uw 10-rittenkaart is op, meneer, mevrouw en U weet:
wij zijn niet gek!’

ik kijk uit naar twee april. Waarin op de voorpagina komt te staan: de Parnassia Bavo Groep”!
E”n grote grap. 1 april en geen fusie.
Dat ook is het verschil tussen een klinisch psycholoog en psychiater.
De één denkt en is normaal de ander dacht ik kom pas

later…
ANNA A. VAN DEVENTER

Een voorrecht om met U
Anna A. van Deventer
in de buffetzaal van de
Clinghe, niet alleen
woorden tot het aanwezige
publiek te richten, maar
mij, juist met U, te
verstaan.

In mijn hoofd rees ooit
een situatie:
Uw levensboek bewees
dat deze situatie echt
bestond.

Ik dank U dan ook
voor dit bewijs,
had dit U liever
willen besparen:

Uw weg besloot
anders.

20090331-1238527189N1802hass620

Scroll Up