Wik Pijper

Het zijn soms van die opmerkingen waar ik niets mee kan aanvangen. ‘Je legt het vaak bij een ander neer’, heeft iets weg van een sneer waar ik bepaald niet op zit te wachten. Dat ik boos ben en enigszins teleurgesteld, schijnt dan weer alles te maken te hebben met de persoon die ik ben. Mis mogelijk de nodige sociale gereedschappen, waar een ander rijkelijk over kan beschikken. Of maak me druk omtrent zaken waar ik geen invloed op kan hebben. Maar dat neerleggen blijkt dan weer een dingetje te zijn. Schiet daar dan uiteindelijk weinig mee op, maar kan het niet direct naast me neerleggen dan wel loslaten. Wat dan weer een beroep doet omtrent de vraag wat de reden is van mijn bestaan. Ja, met schrijven raak ik wel een deel kwijt, met denken houd ik me vaak bezig en het onder woorden brengen van mijn gedachten is dan weer een ander verhaal. Waar niemand op zit te wachten, laat staan dat ik daar iemand mee wil gaan belasten. Het blijkt toch vaak dat het een illusie is die ik najaag, een pakketje met een dun laagje chroom is er niets bij. Het is ook duidelijk dat ik mijn verantwoordelijkheid niet altijd neem en dat ik de neiging vertoon om anderen met mijn zooi op te zadelen.

Maar er is hoop. Niet dat ik direct weet waar ik die hoop kan vinden, maar wanneer ik het werk van mijn kunstzinnige zus zie, zie ik wel degelijk de zon schijnen. Al is het glaswerk waar zij zich over buigt, wil ik haar werk bepaald onder de aandacht van anderen gaan brengen. Omdat zij het simpelweg in haar vingers heeft. Maar wat gehinderd wordt door de val die haar beperkt in haar pols. Daar desondanks weer een draai aan heeft weten te geven en ik me verbaas omtrent de creativiteit die zij naar voren brengt.

Waar ik een puntje aan kan zuigen, maar mijn puntje bestaat uit een .