Wik Pijper

Het blijft altijd weer die ene vraag: wat als je niets te doen hebt? Ga je dan lekker voor jezelf uitstaren, ga je je te buiten aan het schrijven van herinneringen, probeer je domweg in je straat te verblijven en ben je dapper genoeg om de Dapperstraat in Amsterdam te gaan bezoeken? Word je daar gelukkig van of is het stomweg kijken naar het groeien en bloeien van de bloemetjes die je ooit buiten hebt gezet? Of blijf je dingen doen die je niet laten kunt, maak je je klaar om met jezelf naar buiten te gaan treden, hoe was het ooit om op dat toneel te staan en deed je weleens dingen waar je achteraf spijt van hebt? Ga je de MEI van Gorter helemaal lezen of besluit je alsnog je kop in het zand te steken? Zit je voor de beeldbuis om van het schaatsen te genieten of heb je helemaal niets met sport? Worden de zomerspelen ook elders in de wereld gevolgd? Laat staan dat de winterspelen je aandacht verdienen. De mens wil immers vermaakt worden en wanneer dit niet gebeurd is er treurnis alom. We hebben het immers over de mens in al zijn of haar eenvoud. En wanneer die mens in zijn hemd komt te staan, dan zijn het de nieuwe kleren van de keizer die voor de nodige ophef garant staat. En of dit verslag er iets toe doet?

Welzeker niet!