Laat ook even een reactie achter

Je kunt je Registreren voor een Account zodat je altijd meteen kunt reageren.

vier weken terug en heen…

Het heeft dan ook iets weg van de vele spiegels die men JU kan voorhouden.
20090328-1238243530N0803mare791
Het aardse tranendal in een notendop. Weliswaar op een Griekse tragedie geschoeid maar toch…
De tegenhanger van het Elektracomplex. Gespeeld voor en door het Volk.
Bert Bunschoten, Karlijn, Minke, Joep en Wigbolt Kruijver. Het Volk wat structureel wordt gesubsidieerd. Door het ministerie van OCW. ‘t Zal wel voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap staan. Moeilijk voor te stellen dat mogelijk een onderafdeling Welzijn zou kunnen vertegenwoordigen. Want de zaal was vol. De kaarten waarschijnlijk uitverkocht. En vier heren die zich een maand in de tijd vergist hadden. Nu alvast een voorproefje probeerden tot zich te nemen, terwijl de datum van 28 maart nog vier weken verwijderd is.
En met wat stom en zinnig gelach van deze zaal afscheid namen.
Een relatieve tragedie in eenzelfde notendop. Want het Volk speelt. En als het Volk speelt heb je mensen die dit geweldig vinden of een keer zien en nooit meer terugkomen. Alsof de pest hen heeft achterhaald.
Een pandemie tot een grote ontvolking leidt.

Het Volk heeft zich in het verleden wel vaker aan klassieke toneelstukken vergrepen. Dit seizoen maakt het gezelschap korte metten met een Griekse tragedie. Wie kent niet het verhaal va de gedoemde Oidiepoes, een kind met klompvoetjes voor dood achtergelaten in een woestijn en als man geliefd heerser over Theba. Een rijk wat groeit en bloeit totdat de goden het welletjes vinden en met de vernietigende pest, dood en verderf komen zaaien.

Het orakel van Delphi dat wordt geraadpleegd. En de woorden liegen er niet om:

Jongen, ‘k heb weinig goeds te melden
Uw vader moet het zwaar ontgelden
Ofwel: GIJ ZULT HEM DODEN!
Aldus voorspellen mij de goden
En voorts kan ik u nog ontvouwen
Gij zult Uw moeder trouwen
Haar diep beminnen en haar dekken
En nageslacht bij haar verwekken
Da’s al wat ik u melden kan
Draagt thans uw lot en wordt een man

Een rector die welkom wordt geheten, zijn dochter op zijn voorspraak een hoofdrol geritseld, een docent met een alcohol probleem en een docent met en psychiatrische achtergrond weten het spel van de rector die broodnodige handen en voeten te geven. Het gewicht van de docente handvaardigheidvakken waarbij een mogelijke carri”re bij het beroepstoneel verloren gaat, juist door haar ontluikende belangstelling voor de rector. Boy genaamd. Terwijl zij onder de naam Kim gebukt gaat. En Praxis en Taxis waarbij de koppen van Geer en Goor zich op een stok over de toneelvloer heen bewegen.

Vol met vondsten. Zowel taalkundig als in het spel. Want een ander citaat wil ik JU absoluut niet onthouden. “Dat onze keus op Oidiepoes is gevallen ligt natuurlijk voor de hand. Welke jongen zou immers niet graag met zijn moeder willen trouwen” En dan is het natuurlijk logisch dat de vader eerst even uit de weg dient te worden geruimd. Dit alles lukt Oidiepoes en dat maakt hem tot een echte held.”

Aike Dirkzwager tekent ook nu weer voor de Regie. Ooit mochten wij hem aanschouwen las kroegbaas in het stuk ‘Gebakken Meeuw’. De verve waarmee hij deze rol toen inhoud wist te geven, ging verder dan de platte tekst van de borrel en het stukje worst waarmee die kroeg in de hemel was uitgerust. Het klaar en actie was Wigbolt luid in zijn oren gefluisterd.

En de actie kwam.
De actie zag.
De actie overwon.

Maar mogelijk is dat dan weer uit een ander stuk.
Zoals ook het navolgende een veelheid van vooronderstellingen doet vermoeden…

Therapie

Anders heen.

Groepstherapie
Gezinstherapie
Partner Relatie Therapie
Partner Weg Therapie
Psychotherapie

Rouw

Psychotherapie
Andere partner terug therapie
Andere partner relatie therapie
Ander gezin therapie
Andere groepstherapie

Gewoon terug.

Want ook wij gingen heen. En ik kan niet veel anders zeggen dan dat wij gelouterd huiswaarts keerden. Alweer voor de zoveelste keer. Omdat ooit Lex en Gerda veronderstelden dat…

En daarom doen we dit! Al jaren!

Zaterdagavond! Maar toen was het anders. Een andere zaterdagavond. Bij het Volk.
En die tekst was even voor dat wikswegen het web liet voor wat het was.

Een ongekend element. Een glasvezelkabel. Een kwestie van die nullen en enen. Nu , aan het einde van de maand maart 2009, dan nog voor even terug in de tijd. Als het ware om de draad weer op te pikken. Een leidraad. Omdat ook Pasen probeert zich zo zoetjesaan een plek te verwerven. Het paasbest zich tegen de tijd keert. Crisis h””! Straks net als Haarlemmer Olie:
overal goed slecht voor. Doemdenkers en therapeuten, hypochonders en therapeuten, chaoten en therapeuten, manusjes van alles en therapeuten, kunstfluiters en therapeuten en voor je het goed en wel beseft begeleiders en therapeuten. Opdat de crisis overwonnen wordt. Iedere gek zijn of haar eigen ‘personal coach.’ Vanwege de rechten die wij hebben. En de plicht die daar aan te koppelen valt. Lijkt mij ook nog een leuke…

voor een andere dag, dat andere moment, van straks… die lach! Dag!

Be weeg reden!

20090328-1238243711N1803engel846

Toch had ik mij straks anders voorgesteld.
Want al poogde ik in de dag en het moment te leven, keek ik stiekem wel vooruit.
Haalde het zelfs in mijn hoofd om dagen te gaan tellen met als uitgangspunt een maand. En waarvoor!”

Niet voor dit moment. Want het moment nu is bepalend. Voor de overdenking. Voor die niet aangekondigde stem als ik de telefoon opneem. En voor Bruno! En ik zal nalaten om Bruno verder te introduceren want het is goed dat Bruno is. En dat ik hem mocht vasthouden! Aan kon raken! In de ogen kijken. Koffie mocht presenteren. En ik hem een blik heb laten werpen. Op mijn schatten uit een direct verleden. De dozen. En de muur.

Hij bracht mij toch weer in verwarring. Omtrent straks en het moment waarop het nu zo duidelijk aanwezig is.
Maar ik koesterde ook mijn doelen toen, voor straks. Als er een straks zal zijn en ging voor mijn gemak maar uit van 63. Maar ook dat staat ter discussie. Want voor hetzelfde geld wordt dit 70 of ieder willekeurig ander getal.
Daardoor blijft het glas weer duidelijk voor ogen. Leeg en vol, een volle leegte.
Gevuld met zwijgen. Stilte desnoods. En blikken.

Verwijten zinken langzaam door de bodem. Er is dan ook geen sprake van een bodem en dat zand glipt weg.
Laat zich verleiden om te glippen. Of te spoelen als ik een traantje pleng.
En dan mijn oog weer op de zon kan richten.
Een wolk die voorbijstuift.
‘Raindrops keep fallin’ on…’

Dan overweldigt mij mijn mens zijn. Dan ben ik, voor heel even, een met het al.
En laat ik in die stap ook liggen wat er lag.
Om de draad niet kwijt te raken.
Om niet krampachtig vast te houden.
Alleen…

Dat valt soms verdomde tegen. Het is dat ‘Alleen is veel ineen’ wat dan weer opspeelt. Zoals al die mailtjes die ik mocht ontvangen. Van collega’s. Uit Amsterdam. En dan weet ik niet zo goed hoe daar nu weer op te reageren. Want het voelt niet dubbel maar minimaal driedubbel. Gelijk die opmerking van mensen die ik onderweg ontmoet: ‘wat zie je er goed uit!’
Van buiten ongetwijfeld, maar wie kan mij zeggen hoe de binnenboel zich houdt” Ben ik een mispel”
Dan liever nog een lispeltuut. Of iets wat daar op lijkt!

Een wonderlijk weekje. Een weekje vol verwondering. Omdat er zaken plaatsvinden die ik op mijn pad nog niet gevonden had. Daardoor ook moeilijk te plaatsen zijn. Het goed bedoelde. En ik ben mogelijk een beetje pedant, een tikkeltje blas” en een fractie arrogant, maar voor een ander deel toch ook wel verlegen. Dan weet ik niet zo goed wat ik dan zeggen moet.

Dan heb ik ook niet die moed en doe ik er mijn zwijgen toe.
Dan slaat de stomheid toe. En doe ik het maar met deze lettertjes.
Dan komen de woorden hier te staan.

En dan denk ik even: ‘ik begin maar weer van voren af aan…’
Maar dat is onzin. Dat is je verstoppen voor de realiteit.
Dan kun je niet ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid.
En ga ik mee in de stroom en laat de onderstroom geen vat op me krijgen. Want die onderstroom, niet zichtbaar, laat zich wel degelijk gelden. Kan dat de ‘vaart der volkeren’ zijn”
Ik weet het niet.

Ik weet het af en toe niet meer. En vaker nog steeds minder. Want ik zie mijn einder meer onder ogen. En vraag mij af hoe het straks zal zijn. En dat brengt mij in die verwarring.
De dwarreling van een beschreven blad. Een woordenbrij van letters, krullen, punten en de nodige vraag- en uitroeptekens.

De ongeorganiseerde bende, gestructureerde chaos, en het macabere van een soort van ‘killing fields…’
Want macaber kan het duister zijn. Dan is er geen sprake van enige mystiek.
Dan wordt de waarheid onverbloemd weergegeven.

Om onder ogen te komen.
Omdat de vraag bewaarheid wordt.
Opdat de doorgang zich opent.
De weg gebaand en het doel zichtbaar.

Tijd verschijnt. Als tijd verschijnselt.

PASSAGE

Links en rechts
passeren zij
wij
zijn op weg
naar een
voorspelbare
bestemming.

De ruimte
waarin men
mij
passeert,
koester ik

met liefde.

Be weeg reden! Reden genoeg!

20090328-Kopie van P1010723

Morgen… …… weer op!

Inburgeren. Uitburgeren. Ontburgeren.

Woorden die op een bepaald moment aan de tonen van een taal worden blootgesteld. De spreektaal halen, de plaatstaal worden, de krantentaal als gemeengoed kennen en hun recht ontlenen aan ‘de dikke van Dale.’ Burgertaal. Bargoens. Dialect. Onverstaanbaar uitgesproken kan het de ander in verwarring brengen. Wordt het geheel onbegrijpelijk. Zoals er zoveel dingen zijn die nog steeds onbegrepen blijven. En waar de waarde een bepaalde rol in speelt. Als monsters met en zonder waarde kunnen gaan verstoffen. Op een ander moment ietwat achteloos worden weggeworpen. En men weer overgaat tot de waan van alledag.

Bijvoorbeeld tot een uitburgeringscontract voor psychiatrische patiënt. In 2008 werden er twee patiënten geholpen met zelfdoding. Tussen 2002 en 2007 geen een. Dat kwam de stijging van treinsu”cides ten goede. Vorig jaar wierpen zich 185 mensen voor de trein, het jaar daarvoor waren het er 170.
Het lijkt erop dat de geesten in de geestelijke gezondheidszorg rijp zijn voor hulp bij zelfdoding aan psychiatrische patiënten.

Het is 1991. Ik ben bezig met een opleiding op eerste graads niveau. In Utrecht. En ik probeer een stuk te schrijven omtrent hulp bij zelfdoding in een psychiatrische setting.
De titel: ‘Tussen Scylla en Charybdis.’

Het wordt afgekeurd. In tweede instantie, met alle vormen van hulp. Goedgekeurd. Ik kan er punten mee verwerven, maar laat dat zitten. Want ik had mij vergist. In te vinden literatuur.
Er werd verwacht dat ik een stuk zou schrijven op (semi-) wetenschappelijk niveau. Aan dat niveau kan ik niet tippen.
Wist ik veel dat je juist dan op zoek dient te gaan naar twee uitersten. Dat je die twee uitersten grondig ontleed, fileert, analyseert en dan nog eens onder het lamplicht houdt”! Ik ging ook toen liever voor mijn eigen dansje en voelde mij geroepen om mijn eigen polonaise in te zetten.

Ik dacht dat ik een paar handen op mijn schouders voelde…

Nu is het 2009. Er wordt op een symposium in Haarlem gelegenheid geboden om dit beladen onderwerp op de agenda te krijgen. Maar dat zal momenteel, politiek gezien, mogelijk minder gevoelig liggen. De crisis, weet JU wel. Ook daar kun je velerlei vervelende dan wel lastige zaken aan ‘ophangen….’

Humanistisch Verbond Haarlemmerland en de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Leveneinde (NVVE) trekken gezamenlijk op en weten een zaal vol psychiaters, verpleegkundigen, mensen van cli”ntenraden uit de GGZ, familieleden van mensen die zelfmoord hebben gepleegd, een overlevende die op de rand van de afgrond toch geen zelfmoord durfde te plegen en weer uit zijn depressie kwam en een treinmachinist te boeien. Tenminste, dat maak ik op. Zoals voorheen de dwangbuis ook beperkingen met zich meebracht.

Psychiater Johan Huisman, tevens bestuurslid van de NVVE, was in 2008 betrokken bij twee zelfdodingen. Allebei vrouwen van boven de zestig jaar die waren uitbehandeld. De een dreigde van een hoog gebouw te springen, de ander wilde zich su”cideren voor de trein. Huisman was blij dat deze vrouwen wel geholpen konden worden om menswaardig te sterven bij hun naasten.

Het drankje moesten ze zelf opdrinken, precies zoals dat in de richtlijn voor psychiaters staat. “Want de patiënt moet tot het laatst over zijn leven kunnen beschikken”, aldus Huisman.

Huisman. Te Huisman. Exit. Thuisman. En als er dan geen thuis meer is” Geen tehuis zich openstelt” En de dood weer doodgewoon moet zijn, zoals de zaal vond” Erover praten is voor de meesten al genoeg. Slechts een heel klein deel voert het ook echt uit.

De uitsmijter kwam van de Hoogleraar neurobiologie Dick Swaab:
‘waarom bieden we niet iedereen die dood wil een uitburgerings-contract aan”‘
Met als uitzicht: de pil van Drion! Dan hoef je de film ‘Soilent Green’ ook niet meer te zien!

Haarlem. Provinciehoofdstad. Omgeven door geestgronden.
De Geestgronden, voorheen Vogelenzang. Dr. Frank van Ree.
Was dat niet de man…”! Ja, dat was die man.
Geen athe”st maar agnost. Ook hij hield lezingen.
Voerde ook pleidooien. Had de tijd nog niet mee.
En mogelijk de omstandigheid tegen, want Vogelenzang kende een bepaalde signatuur. Het Pest en Dolhuys.
Een museum om gekte te verbeelden. Daar is over nagedacht.

En daar wordt nu over geschreven. Jacques Sens was treinmachinist. Hij belandde zelf op een gesloten afdeling, nadat hij eerst zes mensen tegen zijn trein uiteen had zien spatten. Van het smartengeld dat hij van zijn oude werkgever – de Nederlandse Spoorwegen – kreeg, schreef hij het boek ‘De Dood Als Erfenis.’ Het boek gaat over zijn ervaringen.

Hij deelt het boek her en der uit want verkopen doet het niet erg, vertelt hij. Tegenwoordig is Sens kunstenaar.

Huisman. Sens. Sensitivity-trainingen. Empathie tot op zekere hoogte. En als mensen dan die hoogte zoeken worden ze tegengehouden. Of springt vrouw vriend dood. Zoals die man in China. Zij sprong, na een ruzie van de zevende verdieping om zelfmoord te plegen en belandde op haar vriend die haar met uitgestrekte armen probeerde op te vangen. Ligt nu zwaargewond in een ziekenhuis, maar niet in levensgevaar…

En die andere ‘one-liner’: Vrouw valt op auto, man op uiterlijk.
Cardiff: Vrouwen vinden mannen in dure auto’s aantrekkelijker.
Mannen kijken naar het uiterlijk van de bestuurster.
Daarbij telt het gezicht en het figuur van de vrouw:
“”n van de meest aantrekkelijke automobielen is en blijft voor mij de AC Cobra:
als je die goed aanschouwt blijf je levenslang beschouwen!

Alles is relatief. Iedere voorkant kent een zijkant laat staan een achterkant en als je tijd over hebt: kijk eens om je heen in plaats van weer een portie navel te gaan staren!

TIJDING

Te lang stond ik stil
en liet de tijd
de keuze

Nu de keuze is gemaakt
staat de tijd stil

waar
ben ik
gebleven.

LEVEN
op een planeet
de eeuwigheid
aanschouwend
vernietigt
de nieuwe dag
het eeuwig
leven.

MARMER

Eenzaam is hij, zijn verdriet
trotserend, koestert hij zijn
koude hart, de kilte versteent
zijn broze huid, marmer
dat het beeld versterkt.

Morgen maar weer!
Met de woorden van die andere Sonja: …… weer op!

Titels van gisteren…

– Elektra en Oidiepoes, – zaterdag alweer, – erehaag, – Marlies verpleegkundige, – overwegingen, – af Gods beeld,
– kleur het plaatje, -fantasie en lopen, -donderdag 19 februari, – … zij geprezen, – De stad in, – retour op vrijdag,
– en weer een week van het weesmeisje, – dinsdag 17 februari 1955, – maandag de zestiende, – de goede dingen,
– keuzelen, – val en tino, – doorgronde vergankelijkheid, – vrijdag 13/2 (1), – bericht van Pieter, – Corry’s dag,
– verwittiging, – een engel vloog, – gewoonweg zondag, – wakwak / wakkwak, – stukken halen / stukken helen,
– knespuiren o.i.d., – serene rust sirene, – shit
Waar dit op slaat”! Op een recent verleden. De maand februari gaf alle mogelijkheden aan en ik heb daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. En opeens…

Was het gedaan met de pret en kondigt zich nu het andere tijdperk aan. Vol overtuiging stort ik mij weer op deze mogelijkheid waarbij ik mijn gram en grol aan de beperkte wereld zal verkondigen in de hoop te kunnen delen.
Zal ik pogen om een moment van…

Ja, van wat eigenlijk” Het bedenken van titels en daar dan weer een uitvloeisel van op ‘papier’ te zetten vraagt energie.
Vraagt soms ook om bevestiging. En schenkt mij voldoening. Vooral indien ik verschillende titels weet te achterhalen. En dat allemaal in het besef dat die ook weer op een ander moment zouden kunnen verdwijnen. Zoals een landschap stil verdwijnt door de gang der seizoenen. De frisse fruitigheid door een rotte appel zomaar voor wat andere overdenkingen kan gaan zorgen.
Of dat de dingen niet altijd zijn zoals ze zich voordoen.

Omdat dit inherent is. Inherent aan leven en beleven.
Levend beleven. En JU daar bewust van bent. Wat zich zeker niet ieder moment kan voordoen. Meestal wanneer je in een hoekje zit. Gedwongen of gezocht. Je je even wenst terug te trekken en het gordijn zich achter je sluit. Je de rol van alledag achter je laat. En desnoods alle schellen vallen. Dat moment.

Wanneer je je wat af gaat vragen. Je stilstaat bij de plaats die je inneemt. En je de waarde van die plek weet aan te geven.
Of juist niet. Je zaken neemt voor wat ze zijn. Je dingen ziet zoals ze zijn. Of juist weer niet. Het loslaten. Het vasthouden. Het geheugen wat je in de steek laat.
De interpretatie die zo onjuist is. Het allemaal zoveel anders is bedoeld. Jouw eerlijkheid. Jouw werkelijkheid. Jouw zijn.

Titels. Zorgen. Zorgen om iets. Zorgeloos om niets. Wat staat er wel, wat staat er niet. Wat mist er nog in dit totaal. Valt er nog wel wat te missen. Of is gewicht alleen maar evenwicht”

Een gezicht. Een lach. Een lach op jouw gezicht. Of is de lach toch op de mijne. En wat denk JU dan” Of denk JU niet”
Zie ik daar wat stil verdriet” Zeg mij het wel, zeg mij het niet. Maar blijf die keuze maken. Zoals het wordt gevraagd.
Omdat je nu volwassen bent. Maar als JU dat nu bent, want bent JU dan” Herkenbaar” Zie je nog dat kind wat in je schuilgaat”

En als dat kind er is” Troost je dit bij stil verdriet”
Of laat je het lot een rol gaan spelen. Kan het lot wel spelen”
Met een kind” Met JU” Met mij misschien”

Ik weet het niet. Probeer mijn kop ook regelmatig leeg te spelen. Een spelend kind. Gaat op in ‘t spel. Mijn spel”

Of het JUWE!”

KOPZORGEN

Vreest niet als GIJ
door gekte
overmand, in
Uw rampspoed
aanklopt
op de deur
die eeuwig
voor U

gesloten
blijft.

Vreest niet als GIJ
door rampspoed
overmand, kond
doet van Uw
gekte.

Niemand
zal Uw woorden
horen
Uw gevoel
begrijpen
slechts
Gijzelve
zijt in staat

Uw gekte
het hoofd
te bieden.

Kun JU nagaan hoe het zou kunnen zijn om weer eens gewoon te doen.

Want ook dat kan ik niet laten!

Schizoid

Tot schizofrenie behorend of hierop gelijkend.

Toch kies ik op dit moment voor de volgende omschrijving:
schizofrenia simplex (psych.) vorm van schizofrenie waarbij voornamelijk
de volgende verschijnselen opvallen:
– het ontbreken van duidelijke psychotische verschijnselen,
– apathie, – autisme en
– splijting van de persoonlijkheidsstructuur waarin in toenemende mate defecten optreden;
in DSM-IV niet als stoornis opgenomen.

En ik kan me voorstellen dat deze insteek vragen oproept…

Ik zal proberen daar een antwoord op te bedenken in de wetenschap dat de werkelijkheid soms de realiteit verregaand weet te overtreffen…

Dus: er wordt aan gewerkt en ik vraag voor een moment om enige respijt!

Komt’ie:

Ooit, een eeuwigheid geleden, deed ik mijn eerste stappen in de psychiatrie. Al eerder heb ik daarover het een dan wel het ander gememoreerd. Toen was het een maandag en de datum was 1 april 1969. Ik had mijn diensttijd achter mij gelaten, mijn werkzaamheden bij de Boer’s tentenbedrijf achter de rug, bij Vinke & co in Amsterdam geploeterd op de afdeling boekhouding,
mijn Zilvervloot ten onder zien gaan en een mogelijke relatie met Anke naar de knoppen geholpen…

Ik dronk in de Sherrycan op het Spui mijn drankjes, zag tips van Bootz in de ‘Drie Fleschjes’ hetgeen een proeflokaal was en kon mij over die schijnbare drempel van de zorg heenzetten…

De B! De psychiatrie in Santpoort. Enfin ‘Afscheid’ geeft daar een idee van. Maar de tijd schreed voort. Mijn carri”re nam die vlucht die het tot nu genomen heeft. Het vallen en vooral het opstaan heeft het een dan wel het ander van mij gevraagd tot…

Nu!

Geachte heer Pijper,

Ik wil u van harte feliciteren met uw 40 jarige jubileum in het onderwijs op 25 maart 2009. Tevens wil ik u danken voor de inzet die u in die lange periode hebt getoond.

Met de salarisbetaling van de maand maart 2009 zult u een jubileumgratificatie Ontvangen van een volledig bruto maandsalaris verhoogd met vakantietoeslag.

Ik wens u nog vele goede jaren toe bij de Amarantis Onderwijsgroep.

Met vriendelijke groet,

L.J. Molenkamp
Voorzitter College van Bestuur

Een bloemstuk! Van harte gefeliciteerd met het 40 jarig jubileum in het onderwijs. Team zorg OZW

En ik ben ziek! Tenminste, ik ben al ruim negen maanden uit het arbeidsproces ontheven. Mijn hart, weet JU wel, maar…

Ik sprak vandaag met Mevrouw K. mijn begeleidster van Achmea vitale. Achmea maakt deel uit van Eureko.
En zij vertelde mij dat zij mijn dossier had gekregen en dat er de mogelijkheid bestaat dat ik terug kan keren in het arbeidsproces. In welke vorm en op welke termijn werd mij niet geheel duidelijk en het riep bij mij een bepaald gevoel op.
Wie, wat, waar en wanneer. En op welke condities dan wel onder welke voorwaarden. Want tot op heden heb ik slechts een telefonisch spreekuur met haar mogen meemaken. Toch ben ik in een team besproken. En kon zij een collega raadplegen die iets wist omtrent cardiologie. En toen raakte ik toch…

Niet de weg kwijt. Want met het vooruitzicht dat ik levenslang mag blijven bewegen hetgeen Dr. M. mij heeft voorgehouden en de minimale tijd die deze vooruitgang mogelijk weet te bewerkstelligen heb ik, op mijn manier, een bepaalde vorm van therapie mogen ontwikkelen. Daarnaast heb ik een zekere invulling aan mijn tijd weten te geven. En dat zorgt dan voor die, schizo”de gedachten die mij op dit moment bezighouden.

Ik vind het zo knap dat iemand, door telefonische contacten en overleg met een collega, mij deze weg weet aan te geven, dat ik bijkans denk dat het slikken van mijn medicijnen, de beweging en het feit dat stress zoveel mogelijk gemeden dient te worden door mensen die lijden aan een decompensatio cordis, met een zekere overtuiging mij weet aan te geven weer terug te mogen keren in het arbeidproces.
Vooral als in de ene brief wordt gesproken over het feit dat terugkeren in zijn eigen functie niet meer haalbaar zou kunnen zijn en in een andere brief deze zinsnede niet meer terug te vinden is. Dat deze arts gaat overleggen over de volgende stappen en deze vervolgens met mij zal gaan bespreken…

Ik kreeg een tweede brief, nu wel met de juiste datum.
De medische informatie is binnen en ik zal dit bespreken binnen het team hoe we nu de vervolgstappen zullen zetten.
U hoort op korte termijn van mij = vandaag, 25 maart 2009.
Die brief is gedateerd 28 januari.

Prachtig dat ik op diverse fronten besproken dan wel gememoreerd word! Nog veel vreugdevoller wordt dit geheel als dit buiten mijn gezichtsveld plaatsvindt. En helemaal gelukkig word ik van het feit, dat…

Ben ik nou de weg kwijt of heb ik niet goed op de bordjes gelet”! Ik weet het niet.

Maar wat ik wel weet is dat ooit in het Provinciaal Ziekenhuis ‘Duin & Bosch’ er verschillende kleuren wegwijzers waren. En die wegwijzers gaven iets aan. Ik weet niet welke waarde ik aan deze wegwijzer zou kunnen geven, maar toen stonden ze voor iets.

Ik tast momenteel in een zeker duister maar noem dit zeker niet niets!

WEGWIJZER

Welke wereld
opent zich
aan de kunstenaar,
gezien de kleuren

welke zonnestraal
verzengt de tranen
in een boog,
gezien de kleuren

welke regenboog
trof toen het oog
der kunstenaar,
gezien de kleuren

rood oranje geel
groen blauw en
ander blauw, wat
onbestemd

de stalen wachters
in de richting
be-wijzer-de
inrichting;

de grijze paal
met één woord

uit

keert terug naar
het grauw
der maatschappij.

En daar verkeer ik nu! Ben ik even blij dat ik nog verkeer!

Want stel je voor dat ik niet verkeerde.

Dan zou dit schrijven niet onder de aandacht zijn gekomen en had JU mij op een andere manier waarschijnlijk aandacht gebracht…

Is gisteren verleden en keer ik nu weer in het heden

Ik raakte wat kwijt.
Ik ben het een dan wel het ander ergens onderweg verloren, maar…
Ik kwam gelukkig ook nog wat tegen. Wat anders. Wat ooit door mij is voorgedragen. Onder andere omstandigheden. In een andere ambiance. Maar wel met eenzelfde overtuiging. Toen de overtuiging van een bepaald moment en nu met dezelfde overtuiging in dit andere moment. Het begin van weer een stuk. Geen vervolg. Meer een continueren van de dingen. Met wat hiaten. Door omstandigheden. Maar in dit huidig heden. Een stuk verleden. Mogelijk met bekende plaatjes. Want ook plaatjes zijn de weg van de vergetelheid gegaan. Teksten misschien nog te achterhalen. Of, in een ander moment gewoon kwijt. Geen Kloosterveense bovenboer, om maar iets te noemen.
Maar wat ik eigenlijk nog het meest vervelend vind
zijn de reacties van Trudy!Ook die zijn spoorloos.
Dat is de macht van de nullen en de enen.

Computertaal met eigen wetmatigheden.
Computertaal heeft geen last van morgen, nu in dit heden en verleden.
Computerbeeld is ook zoiets. De macht van de pixels. De macht van het beeld.
De kracht van de compositie. Het scheppen van een oneigenlijke werkelijkheid.
De macht van zijn. Een machtig zijn. Ik ben er weer!
En dank daarvoor Rick. Want juist door alles weet ik…
Wikswegen.nl de lucht weer in.
Voorwaar een heerlijk ding!
Met heel veel zin daarin!
wik
BETOOG

IN METAFORISCHE ZIN

ONDER HET MOTTO:

‘ZIE DE ANDER PRIMAIR

ALS MENS EN LARDEER

DIT ‘GE-HEEL’ MET JOUW

PROFESSIONELE KWALITEITEN!’

Wat woorden deden & doen…
INLEIDING:
Marianne Faithfull nam ooit een muziekstuk op onder de noemer ‘Broken English’.
Ik weet niet of dit in de periode van LP’s dan wel uit het tijdperk van de CD’s stamt…
Ik weet eigenlijk zo veel niet… maar ik zal een poging wagen om mijn inleiding van een inhoud te voorzien, een poging om door middel van een schets een beeld op te roepen, een vorm van visualisatie gebaseerd op een muur…

In 1989 viel de muur die mensen en doctrines van elkaar scheidde. Aan de ene kant gaf die muur bescherming, aan de andere kant werd diezelfde muur gehaat. Het was de paradox waar veelal het leven op gebaseerd kan zijn. Inderdaad, ik heb het over de Berlijnse Muur, ook wel ‘The Wall’.

Een jaar later was er dat legendarische concert op de Potsdamer Platz, op zaterdag 21 juli 1990, waar ruim 300.000 mensen getuige van konden zijn en ook nu viel, tijdens dat magistrale concert, de muur in diggelen. Er moest een uitspraak plaatsvinden om het gedachtegoed van de individuele mens tot gemeengoed te maken. Er was een ‘Trial’. Maar daarvoor waren alle stenen gestapeld en was het individu opgegaan in de massa. Noem het slechts een ‘brick in the wall’. Wij gingen op vakantie…

De scheiding een feit en de voor- wist niet hoe de achterkant zou reageren. De absurd-heid ten top en toch was daar dat gemeenschappelijke van de muziek, de noten die een eigen weg door het luchtruim kozen en zich door niets of niemand lieten scheiden.

Er was die schoolmeester die het beste met zijn leerlingen voor had, de moeder die een hartverscheurende wens uitsprak, die, gelijk vele moeders, haar kind in die bescherming nam zoals zij ooit haar kind onder haar hart gedragen had. En zij werd gehoord!

De muur viel! En er was de samenzang van band en publiek in één grote gezamenlijke beleving, een emotie van ongekende grootte! Er werd gemeenschappelijk de hoop uitgesproken dat de ‘tide is turning’ nu eindelijk de wereld eens zou gaan veranderen…

Het is 2006. Het water van Roger Waters beweegt nog steeds tussen eb en vloed, de seizoenen blijven zich wisselen en de mens, ach de mens moet en doet zoveel dat het bijkans lastig wordt om stil te staan bij momenten als nu…Er is geen Mo-nu-Ment als herinnering aan dat moment… Ook deze woorden zullen vervluchtigen, maar ik realiseer mij dat ook deze klanken hebben geklonken, gelijk de noten die ooit het luchtruim kozen.

Het is een schommeling tussen dag en nacht, zon en maan, goed en kwaad, eb en vloed, huilen en lachen, verstand en gevoel, daghengsten en nachtmerries, waken en slapen, een surrealistisch beeld, de balans tussen hulpvrager en hulpgever, het evenwicht wat zorg kan dragen voor de balans, een bepaalde wijze van homeostase.

En dat beeld, dat idee wil ik met U delen, met dank aan al die grootheden die mij op deze gedachte hebben gebracht! Het is ook mijn beperking dat ik, naar het idee van Marianne Faithfull, de tekst omschrijf als ‘Broken Dutch’ en nalaat om dit te vertalen.

De titel: … LIEF, DE WERELD IS LIEFDE…

… LIEF, DE WERELD IS LIEFDE …
Zo ginds, aan de einder, waar de dag de nacht kust, daar moet het zo ongeveer begonnen zijn. Niet dat daar iemand bij aanwezig was en wij het, helaas, zonder getuigen zullen moeten aanvaarden, maar echt daar was dat moment. Een moment waarop de onuitgesproken stilte als een fluistering door de wereld ging, die met ingehouden adem pro-beerde het moment te ontrafelen. Zoals zo vaak met rafels gaat, bleef een flard van het moment ergens aan een verdwaalde boomtak hangen en zagen de mensen niet veel meer dan een grijsgrauwe sluier.
De wind maalde daar echter niet om. Deze bekommerde zich niet omtrent de dagelijkse beslommeringen die de mens, veelal van harte, tot uitgangspunt van zijn maalstroom in de waan van de dag had uitverkoren. Het was ook in dit moment dat ik daarachter kwam en nu graag dit ogenblik met U wil delen.
De droefgeestigheid waarin ik de wereld aanschouwde deed mijn gebarsten lippen geen goed. De nacht werd door merries overtuigend doorgebracht en het landschap bleef niet alleen wijds, met her en der een verdwaalde cactus, wat buitelkruid, een verdorde gras-pol, een verbleekt skelet, maar ook benauwend. De wind speelde een spel met mijn haren en ik dwaalde verder op weg naar weer een andere heuvel, een ander dal, een kim die steeds verder reikte. De zon brandde onbarmhartig op mijn bol en een parasol was in de hele wijde omtrek niet te vinden. Ik moest het slechts met mijn eigen schaduw doen en die vertoonde de neiging om mij in de steek te laten.

In mijn haast om vooruit te komen, begon ik te ijlen en realiseerde mij dat het stemmen waren die mij, als een lichte fluistering, begonnen te wijzen op alles wat ik, door mijn tot spleten toegeknepen ogen, begon te zien.
Maar zag ik wel goed…”!

Ik zag de wereld in alle kleuren, ik zag de gang, het pad, het licht…
Ik hoorde helder, de zoete tonen van een enorme bas, die mijn onderbuik beroerde…
Ik proefde mijn gebarsten lippen en hield mijn adem in qua smaak…
Ik rook de ongekende stilte, tastte naar die ongekende smaak…
Ik zag uit en keek naar niets, ik was onwetend in mijn alwetendheid…
Ik dacht en zag mijn denken verstillen, ik zag de nooit gevonden schat…
Ik zag en kleurde mijn geweten, dacht dat ik het ALLES vond…
Ik was alwetend en in dat moment vergetend, lach en zei gedag…
Ik dacht vooruit en keek niet terug en ging weer verder…
Ik zag een wereld vol met mensen, juichend om een kool…
Ik zag het ebben en de vloed die overspoelde…
Ik raakte over… vol…

Ik zag geen haat en slechts de liefde…
Ik zag de ander staan…
Ik zag de hand die mij geleidde…
Ik nam hem en kwam aan de overkant…
Ik liet niets na maar wat ik krijg… voor even verloor
Ik mijn verstand.

En toen…
was ik het kwijt, dacht ik en in dat denken…
vond ik terug wat ik U wil schenken:
liefde, liefde, gevoelens en verstand van, liefde, liefde
en genegenheid voor de ander, zie hem staan
laat hem en haar jouw leven kleuren
voel, ervaar en laat je gaan…
geef je over aan de ander, deel en ga uit delen
neem de wereld in je hand en steek aan
dat lichtje, een flakkerend kaarsje in het zand…
wedijver met het moment van lang geleden dat stil
moment, een eeuwigheid verleden tijd
raakt je… nimmer kwijt.
Vul de wereld met Uw liefde, leeg Uw liefde gul
deel uit Uw vele delen, geef en blijf ook daarbij lachen…
erken, herken de glimlach in de ander, de liefde die samengaat
met weer een opwindende gedachte, een samenspel, een snaar
die raakt, het huilen van het onbezoedeld’ kind
verscholen in de grijsaard, die dra een uitweg vindt…
Het samenzijn, het samendoen, het wijzen naar de wijze
waarop je klanken bent gaan kleuren, geuren die
je hersens deden kraken…
Ogen die verblinden, licht dat duister daalt,
de hart-s- tocht die
stemmen staakt, een kruidje, roer me wel en
ontroert mij weer als ik, in de nacht verdwijn

en niet meer ommekeer!

Succes met alle gangen die je maakt,
alle punten die je pad
zullen kruisen, de keuzes, een moment
van liefde en genegenheid
in tijd, die zo veel ver – der- glijdt.

Alkmaar, 06-06-’06,

Wik.

Een mooi begin van een herhaling!

Scroll Up