Zwerfwacht

… voor het aangenaam verpozen… Nu valt dat aangename nog wel mee, maar lastiger wordt het verpozen. Zijn het de schillen en de dozen waar menigeen omheen loopt, of is het simpelweg de rotzooi die eenieder achter laat” De puinbak die uitpuilt en de prullenbakken die door het laatste portie vuurwerk zijn gemolesteerd” Geen zinnig iemand die daar waarschijnlijk een antwoord op weet te geven, laat staan dat de verbetering van de wereld daardoor een ‘swung’ zal gaan krijgen. De eenvoud gebied mij echter hier toch melding van te maken, gezien het feit dat ik hier geregeld oog voor heb dan wel mee wordt geconfronteerd. Neem nu zo’n ritje over het terrein van Dijk & Duin & Bosch. Daar zijn de prullenbakken tegenwoordig leeg, simpelweg door het feit dat er bijkans geen mensen meer zijn die van die gelegenheid gebruik maken. Het maakt, op het eerste gezicht, een nogal desolate indruk door de veelheid van puin van voormalige afdelingen. Er is nieuwbouw gepleegd; Westlinge staat er verloren bij. Van het voormalige Hoograde is niets meer terug te vinden en waar de heer van der Putte is gebleven…”! Het Ketelhuis heeft zijn schoorsteen verloren, De Loet staat nog fier overeind en een bordje dat verwijst naar het lescentrum laat de Raad van Toezicht mogelijk nog het een en ander schrappen. Neen, Santpoort kent nog een hoofdgebouw, Medemblik nog de restanten van wat ooit een Marine etablissement was voor het een Provinciaal Gesticht voor mannen werd en de Kaap, Koningduin en dat eerder genoemde Westlinge werden in 1967 in gebruik genomen toen Medemblik als gesticht sloot.
Wij gingen lunchen in Bakkum, in het Ruyterhuys op het terrein van Henny Huisman. Alwaar het parkeerterrein zich kenmerkt door een partij plassen waar het goed waden is, maar waar de lunch zich rijk gevuld aan de gast voordoet. En wij waren dit keer de gasten van Marlies en Sabine, een genoegen wat ons tijdens de Kerstdagen ten deel viel. De rit over het terrein waar ik 22 jaar mijn opwachting mocht maken, waar ik in de zomer maanden als zwerfwacht vertoefde dan wel op een afdeling een nachtdienst mocht draaien, riep aan de ene kant nostalgische gevoelens op, de andere kant gaf het voor mij aan waar de huidige zorg naar onderweg is: het afvalputje. Op gekke mensen zit de maatschappij nu eenmaal niet te wachten. Op mensen die anders zij al helemaal niet. Zelfs de paradijsvogels worden met uitroeien bedreigd. En dat is een constatering die mij dan weer aan het hart gaat, naast het feit de de ‘Grande Psychiatrie’ er alles aan doet om naar de achtergrond te verdwijnen, de kraak en de smaak voor een groot deel wordt geneutraliseerd en mijn werken ooit…
Ik had werk, toen en deed dit met een grote mate van hart en ziel. Koesterde het idee wat voor anderen te kunnen betekenen die de keuze hadden gemaakt om met die anderen te gaan werken. Maar misschien heb ik al die tijd illusies bestendigd en me vele vreemde dingen wijsgemaakt…