Zonovergoten… dag!

Ik zal het immer zelf moeten doen. Op zich geen probleem, ware het niet dat naast de vergankelijkheid van tijd ook het leven eenzelfde vergankelijkheid kent. Gelijk die al eerder naar voren gebrachte seizoenen die kleurrijk die vergankelijkheid naar voren weet te brengen. Geenszins van plan om de melancholie die een ondertoon weet aan te geven, gelijk de zwartgalligheid waarmede dit gepaard kan gaan het voorrecht te verlenen om zich van mijn gevoelens hieromtrent meester te gaan maken, blijft de dood niet alleen mede bepalend voor het leven, maar ook het leven blijkt zich meester te kunnen maken van de dood. De veronderstelde omgekeerde evenredigheid. Waarom dit bij de een een belangrijker plaats inneemt dan bij een ander, een raadsel dat zich niet direct laat oplossen. Het was dan ook een gedicht dat ik ooit heb opgestuurd naar het dichtersweb onder de categorie Hart & Ziel. En ik schroom dit keer niet om juist dat gedicht nogmaals onder de aandacht te brengen. Was het alleen maar door het gegeven dat ik van plan ben om juist dit gedicht morgen voor te gaan dragen bij de Dichterskring Alkmaar. In een bijzondere ambiance: de theekoepel alwaar dit illustere genootschap met regelmaat voordrachten ten gehore brengt. Geen protest dit keer, althans niet van mijn hand. Hooguit de woorden herhalend die ik ooit schreef naar aanleiding van de dood van mijn vader. En ook dit keer op een zonovergoten… dag!
SAMEN WAREN
zou iets van mijn gevoel
gestorven zijn met jou
toen wij aan jouw doodsbed
je oogopslag het laatste contact
van deze aard’ was net zo snel en
vluchtig
het besef dat
woorden in jouw oog vertolkt
de dag zo hemelsblauw een
maandag waarop de maan
zo stralend zo berustend
jij daar lag
woord’loos liet je
mij de woorden zeggen ik dacht
je verstaat me terwijl je niets
anders te zeggen hebt dan dat jij
erbij bent ik bij jou ben blijf
en blijf nog even
wachten op de
dingen onuitgesproken zaken
reeds lang vergeten
zie ik jou zag ik jou en zagen
wij elkaar niet zoals wij
elkaar hadden kunnen zien
moeten zien
terwijl wij verder
zaten verder liepen op een pad
totdat jij zei moest zeggen tot
hier en nu
ga ik alleen
Alkmaar, 01-11-’15.
wik