Zondermeer dit keer!

Staat zijn geest ooit stil”! Ongetwijfeld, Zondermeer. Nu is mij bekend dat berouw veelal volgt op de zonde, maar de zonde die Freek vanavond zal gaan prediken, zal ongetwijfeld weer de vele kronkelige wegen gaan bewandelen, waar hij dat abonnement op heeft. Freek in de rol van dramaturg van juist die bijzondere kronkelingen. Het is dan ook die zekere willekeur die mij dit keer noopt om juist de nummers van zijn ceedee Zonde aan ju voor te stellen. Dat heeft veel weg van het feit dat ik vandaag weer eens mogelijk met dat bekende Jantje van Leiden aan de haal ga, maar dat is geenszins de bedoeling. Wanneer Freek vanavond in die kleine zaal van De Vest zijn opwachting gaat maken, de bandleden aan ons voorstelt en ook zijn evergreen aan het geheel zal gaan toevoegen, kan het haast niet anders dan dat verschillende nummers in dit geheel van de show de revue zullen gaan passeren. Het is dan ook met een zeker genoegen dat ik deze bloemlezing van zijn werken nu reeds aan ju voorstel!
Als aperitief de eerste keer, waarbij hij aangeeft dat de melodie er was maar de tekst bleef wringen een dag voor de opnamen vloeide deze ode aan de monogamie uit zijn pen, moederschoot, van je onschuld kun je maar een keer afscheid nemen. Het terugverlangen ernaar is de basis van de romantiek. Niemand niets nergens ruim twee jaar heb ik twee keer in de week mijn moeder bezocht in het vagevuur. Ze mocht pas naar de hemel toen alle formulieren ingevuld en ondertekend waren in tweevoud. Laat me zijn, pas je inzichten over hoe de ander zou moeten leven toe op jezelf. Mormel zonder vorm. Soms schrijft een tekst zichzelf en neemt de schrijver mee naar plekken waar hij nooit geweest is waar zich dingen afspelen waar hij geen weet van heeft. Orde van de dag: een eerbetoon aan de afstand nemende vorstin als stabiele factor in een ontwortelde samenleving. Het nu: liefde wordt in liedjes maar al te vaak verward met begeerte. Als de lust vergaat kan teleurstelling niet uitblijven. Liefde is de lust maar ook de last. Bijna doodervaring echt gebeurd dubbel waar. Ooit schreef ik onder het pseudoniem Hank Dussen stukjes voor OOR. Het lot vergeet niets. De dood of de gladiolen. Een held bestaat bij de gratie van zijn onafwendbare nederlaag. Een vedette gaat ten onder aan een onmogelijke onoverwinnelijkheid. Zelfs de tijd haalt hem in. Ga zitten mijn vrienden. Geschreven voor de veteranen op een melodie van Bob Dylan, van wie ik ook de eerste zin leende. Later op een nieuwe melodie gebruikt voor een Westerbork-project. Jan Koopmans: het eerste illegale drukwerk (november 1940) tijdens de bezetting heette bijna te laat. Ds. Jan Koopmans riep de ambtenaar op de arierverklaring niet te tekenen en voorspelde het lot der Joden. Zeg nooit het is van mij. Vanuit een eerste zin van Bob Dylan as I went out one morning een lied geschreven om te beweren. Zonde. Zonde is niets anders dan spijt over een gemaakte keuze. Had ik het maar gedaan. Had ik het maar niet gedaan. Wat je ook kiest je verliest altijd iets.
Freek in minder dan een jaar reeds vier keer mogen ontmoeten. Freek die een tijdlang van ‘mijn scherm’ verdween. Die ik in Den Haag tijdens de‚ÄĚKoninginnedag’ een handtekening ontfutselde terwijl hij mij attendeerde op ‘de schroom’ die ik overwon. Een overwinning die leidde tot deze vervolgen. Waar ik momenteel met een zekere voldoening op terug kijk. Want die momenten, die momenten deel ik met hem. En dit keer niet de ‘eerste, de beste!’