Zondagmiddag

‘t Was even zondagmiddag. Alleen, zo’n vijftig jaar geleden. In Palermo ooit. Met Cuby, Wally, Johnny And His Cellar Rockers, The Marks, Q ’65. Maar vandaag heette zij Romy, werd ze begeleid op de piano en probeerde op haar manier de sterren naar beneden te zingen. Een Flash back”! Jawel, in zeer bijzondere zin!
Natuurlijk waren wij benieuwd naar het Djembe-trommelen dat Ellen met groot enthousiasme volgt in een groep van tien personen. Waarbij de ‘voorslager’ niet alleen stimuleert maar vooral inspireert. Waarbij Afrikaanse klanken door een eenvoudig kroeglokaal worden geslingerd, het publiek spontaan ritmisch mee begint te klappen en hij, in het zweet zijns aanschijns, nog een tandje hoger het strakgespannen vel weet te beroeren. En ik onderwijl een bluesnummer laat klinken. Een ‘window of my eyes’… Want daar vertoef ik. Daar zijn mijn gedachten naar op zoek. Ik in de wetenschap verkeer dat dit onmogelijk moet zijn. Terugkeer in die realiteit. En me overgeef aan…
Zo’n zondagmiddag die ooit van 14.00 uur tot 17.00 uur duurde. Voor vier gulden entree een tweetal drankjes te genieten waren. En het toch vooral de langzame nummers waren de de gang naar de dansvloer lokten. Het schuifelen. De godvergeten verlegenheid die zich toen geregeld voordeed. Want verlegen was ik enigszins in die tijd. Waar soms nog wel eens sprake van kan zijn.
Geenszins gene. Meer dat ik me wat ongemakkelijk voelde. Omtrent mijn figuur, mijn kleding, een jeugdpuistje…
Van zo’n zondagmiddag was vandaag sprake. Maar ook van deze zondagmiddag heb ik genoten. Al was het alleen maar om het feit…