Zondag" Zalig nietsdoen!

… er altijd wel wat te beleven valt. Neem nu de volledige overgave aan het zalig niets doen. Je bewust te zijn van het feit dat niets hoeft en, nog sterker, niets moet. De volledige beschikking hebben over de tijd die zich dan voordoet. Alsof je in een vacuum verkeert. Alsof de stolp die zich anders over je zijn heen stulpt, het volledig af laat weten. Waarin de eindigheid der dingen zich goedschiks tot je richt. En jij je dit keer dit gegeven tot in je botten bewust bent. Het moment waarop die totale overgave zich over jou ontfermt. Waarin gisteren en morgen zich in dat oneindige sterrenstelsel verscholen hebben. Wachtend op een kans… gelijk een droom met jou aan de loop kan gaan. De irrealiteit. De absolute absurdheid. Waarbij de schijn bedriegt. En de waan dreigt…
Dat is de mens echter niet gegeven. De beperktheid van de mens staat deze gedachte in de weg. Tenzij daar oefening in wordt genoten. En oefening is, voor de meeste Westerse mensen, niet altijd weggelegd. Hetgeen mij dan weer op dat woord laat dwalen: weg gelegd. Iets dat er ligt, gelegd misschien door anderen wat mij weg voert van waar ik was. Of anders gezegd: waar ik ben en waar ik naar toe ga. Weg gelegd, een weg afgelegd, veelal van het een naar het ander. Een pad, een einde van een levensweg. Desnoods. En daar dan weer die veronderstelling van dat zalige nietsdoen. De blik die op oneindig staat en het veronderstelde verstand op nul. Het slap zitten en dom kijken fenomeen. Je niets te hoeven afvragen. De dingen nemen zoals ze zijn. Op gaan in het totale niets. Ondergaan in de totale einder en dit onbewust te ondergaan. Stilte alom. Gelijk straks weer die twee minuten. Geen seconden tellen. Laat staan de verandering van de zon, dan wel de maan.
Ik heb getracht me vandaag aan dit gegeven over te geven. Me door die oneindigheid te laten overspoelen en mee te drijven op de vaart der tijd, de stroom die zichtbaar door mij glijdt. Als een speelbal, waar geen grip op valt te krijgen. Een dubbel in een enkel spel. Of een enkel in een dubbel spel. ‘Me, myself and my shadow.’ Niet gelukt. Of deels, fragmenten. Een mozaiek in wording, een caleidoscoop zonder kleur. Waarbij het veel heeft dat grijstinten de contouren vormen. Maar eigenlijk geen sprake kan zijn van kleur. Want hoe kleurt vacuum” Hoe kleur ik onder die stolp” Wordt mijn zijn vervormd” Wordt mijn beeld vervormd” Wordt het beeld van mijn ik vervormd” Wordt ik vervormd”
Wat rest mij dan” Ga ik op in het totale zijn” Of blijf ik ik” Verdwijn ik”
Wik, een naam voor ik…