Zo'n dag zondag!

Nergens zin in hebben. Niets hoeven, niets moeten, hooguit de dag in nachtgewaad in bed doorbrengen. En dan liefst nog met een kamerjas onder de dekens een boek gaan lezen. Over de ondergang van SNS Reaal. Het gesjoemel dat zich voordeed, de vele honderden miljoenen die in projecten werden gestoken, medewerkers die van anderen niet weten wat zij precies aan het doen zijn, onvolledige dossiers, toezichthouders die nalaten toezicht te houden, accountant bureaus die zich gedeeltelijk laten informeren en boeken die niet kloppen. En de staatssteun die op zich laat wachten, faillissementen die zich voordoen dankzij megalomane projecten en ontwikkelaars die zich in de handen blijven wrijven. Het overhevelen van bezittingen naar andere rechtspersonen waardoor de leners van die geldverslindende projecten alsnog buiten schot weten te blijven. En de nietsvermoedende spaarder uiteindelijk naar zijn zuurverdiende geld kan gaan fluiten. Bankiers die zich dienen te houden aan de voorschriften die De Nederlandse Bank hen voorschrijft. Groot, groter en dan kopje ondergaan. Overnames die achteraf katten in de zak blijken te zijn. Een directie die niet geheel en al op de hoogte is wat zich onder de diverse vlaggen afspeelt. Commissarissen die zich met een kluitje in het riet laten sturen. En de noemer wat niet weet dat niet deert, vaart er wel bij. Een crisis maakt deel uit van dit geheel, het omvallen van banken is dat andere deel. Capabele mensen die het zinkende schip verlaten, dan wel de laan uit worden gestuurd. En een ‘ons kent ons ‘ mentaliteit. Reisjes naar het buitenland, diners waar niets aan ontbreekt en wanneer het enigszins kan… en vaak kan dit ook. Een soort van onvoltooid verleden dat zich voltooid aan de maatschappij presenteert. Typisch zo’n dag in het vandaag. Zondag. En dat de zin mij verder ontbreekt, dat mag wel duidelijk zijn. Neem er dit keer maar genoegen mee, het had immers ook anders kunnen zijn.