Zomaar even deel VIII

Dinsdag, 15-08-2017.
Marc Hilke is zijn naam. Ik kom hem nog weleens tegen in de Mare, en kijk nog steeds tegen hem op. Marc is dan ook ruim twee meter, werkt nog steeds in de psychiatrie en heeft zijn opleiding toen nog steeds als een handleiding voor zijn huidige werkzaamheden in eigen hand. Marc is nu net de vijftig gepasseerd, is case-manager en werkt vier dagen van 9 uur, hetgeen een volledige baan betreft, maar ziet met lede ogen aan op welke manier de zorg achteruit holt. Kan zich gelukkig prijzen met het team waar hij sturing aangeeft, koos ooit voor een gedicht van Willem Wilmink en dat is zijn bijdrage aan het bericht van vandaag: OPA,
Opa keek vaak in onze tuin / naar die zeven sprietjes gras / en daar zag opa dan een koe, / die er helemaal niet was // en later, in het ziekenhuis, kon hij verwonderd vragen / waarom ze toch de buitenmuur / uit zijn kamer hadden geslagen / Voor opa was het doodgaan / dus niet zoiets als nacht: / het was de steeds grotere ruimte / die hij voor zichzelf had bedacht.


IMG_7226


IMG_7231