Zomaar even deel VII

Maandag, 14-08-2017.
HET LIJKT ME FANTASTISCH OUDER TE WORDEN. AL DIE ERVARINGEN kennis en vreugde, opgeslagen in je hoofd, kleinkinderen die je opa noemen. Respect ontvangen om je leeftijd en know-how. De zorgsector doet je soms twijfelen, je ziet teveel van de kleine slechte kant en maakt je toch wel angstig om wat komen gaat.
De dood, zo’n welkome aflosser van het lange leven is zo vaak verboden tegen de wil in. Laat mij gaan als de tijd zover is. Laat me niet lijden na de vreugde. Ik wil naar de top, niet donderen in het dal. Ik van mijn kant wil de ouderen danken voor hun leven, respect tonen ondanks de ziekten. Ze zijn er niet voor niets, maar geef ze de dood als hun lichaam en geest ermee stopt.
Dank aan alle ouderen en leve de dood! Een andere Henry met zijn kijk op zaken die leven en dood betreffen. Een pleidooi voor het leven en wanneer dit leven niet meer is dan een omhulsel de mogelijkheid biedt om zijn pleidooi in bredere kring bekender te maken. En dat en niet meer dan dat is de bedoeling dit keer van mijn bijzondere berichten. En dat ik hier nog een aantal dagen mee doorga, ook dat is dit keer zeker een gegeven.


IMG_7215


IMG_7216