Zomaar even deel V

Zaterdag, 12-08-2017.
Een week geleden dat ik dit voornemen had. En wat kan ik dan beter doen dan mijn eigen bijdrage nog eens de revue te laten passeren, een gedicht dat goed was voor een tweede prijs en ik mocht voordragen in aanwezigheid van verschillende leerlingen. Een gedicht die het niet zozeer van de woorden moet hebben (waarbij de later ontwikkelde rijmdrang niet in teug te lezen valt) maar meer het stokkende karakter van het beeld dat ik schets: DEMENS DEMENT. Verankerd aan haar rolstoel / verpakt in vaal gelooid vel / brengt zij de klok / in vergetelheid rond. // Flitsen van gisteren / teisteren / momenten vandaag / haar hersencellen als / flakkerende kaarsjes in de wind. // Objectief beschouwd / is zij slechts / een glimp / van wie zij was: / een tand’loos wezen / met een scheefgezakt gezicht. // Op haar eigen eiland / blijft contact / beperkt / tot het vluchtige moment / waarop anderen / haar in beweging brengen. // Versluierd heden / beneveld verleden / onaantastbaar wachtend, / onvermijdelijk. En dan haal ik het ook nog in mijn hoofd om je een prettig weekend te wensen!


IMG_7205


IMG_7211