Zomaar even deel I

Dinsdag, 08-08-2017.
Ik heb het ooit aan een lesgroep gevraagd, te weten 9808-2. Dat klinkt momenteel wat klinisch en in zekere zin is dat ook zo tot het moment waarop ik het onderwerp naar voren bracht: … ZOMAAR EVEN OUDER ZIJN… een beeld te schetsen van de Geriatrische zorgvrager. Want het waren geen patienten meer, maar werden opeens zorgvragers genoemd. Niet zozeer klanten, maar mensen die in zekere zin afhankelijk waren van de zorg die hen geboden werd. Een zorg die ruimte bood aan een eigen interpretatie dan wel de mogelijkheid om gedachtegoed van anderen naar voren te brengen. En wanneer die zorg van toen heden ten dage zou worden overgebracht naar de huidige zorg, durf ik te stellen dat juist die zorg van toen lang zo gek nog niet was… waarbij Daan het genoegen heeft om voor de aftrap zorg te gaan dragen onder de noemer: WAT EEN VOORUITZICHT!
Shit, bed nat, / Nieuwe luier maar weer. / is DAT nou een kat” / Ik weet het allemaal niet meer. / Was dat nou mijn zoon” / Wat is zijn naam” / Misschien wel Toon. // Wat doe ik in Godsnaam bij het raam” / In het midden van de nacht. / Waar is mijn huis” / Wie heeft mij hier gebracht” / Nee, dit is nu mijn thuis. // Ik heb zo een pijn, Broeder! / Bekijk het eens even in het licht. / Bent U mijn moeder” // Godsamme, wat een vooruitzicht!


IMG_7109


IMG_7116