ZOETHOUTertje

De voordeur raakt uit beeld. Er valt steeds minder te delen. De achterdeur raakt in. Beleid dat zich voordoet is veelal de achterdeur uit. En dat raakt velen. Goed dat het wat minder wordt. Beter dat het nog slechter wordt. Best dat er op Koningsdag een nieuw spel wordt vertoond: het oud-Hollandse spel ‘op een houtje bijten’. Dat pas is afgelopen wanneer de laatste splinter verorbert is. Of als balk in het oog van het betreffende jurylid terecht is gekomen. Waarbij juist die balk als norm gehanteerd wordt, Jan Pieter het overgebleven jurylid is en iedere rechtse partij de lichamelijke wrakken tot zijn volgelingen mag gaan rekenen. Onder de noemer van de vrije democratie. Vogelvrije democratie in enigerlei mate. En juist die mate doet het. Gelijk de mus die overleden is, de kraai die afwacht en de gauwdief die er met de buit vandoor gaat. Want gauw en dieven doet denken aan de snelheid waarbij verdraagzaamheid teloor gaat, de Fyra staat weg te rotten in de Watergraafsmeer, NS en Prorail elkaar zwart weten te maken en de SNS wordt omgevormd naar een ‘Bad Bank’. Waarbij ‘Standard and Poor’ wel weer nieuwe ratings tevoorschijn weet te toveren. Zzz bijvoorbeeld. Om met weer een nieuwe term het bankwezen om de oren te kunnen slingeren. Van oren wassen heeft men immers geen kaas gegeten. Mogelijk wat overjarige tenenkaas doordat veelvuldig is getracht niet op elkaars tenen te gaan trappen.
Ik kan natuurlijk ook eenvoudig doen alsof mijn neus bloedt, maar dat is geenszins het geval. Mijn neus staat immers al tijden garant voor een constante druppel, van een zodanige vorm dat de grootte mij ontgaat, de verpakking met een irregulaire regelmaat nog weleens pardoes in het te bereiden voedsel verloren kan gaan. Gelijk een kok de hitte van zijn jus uitprobeert door daar een smakeloze kwat aan toe te voegen, weet ik dat het mogelijke zilt de smaak als zodanig ten goede kan komen. Niet dat ik het juist daar vandaag over wilde hebben, maar de frustratie die ik opdoe als ik het nieuws uit de kranten door laat dringen zorgen ervoor dat ik heel bewust een andere weg probeer in te slaan. En dat valt verdomd niet mee! De soberheid en de feestelijkheid, het afzien van een Nationaal Geschenk, een Rutte die zich schuilhoudt en een Samson die nog jaren in het fonds van de overheid kan gaan sparen, de fouten uit het verleden die in het heden dienen worden goed gemaakt en het oog dat positief op de toekomst gericht dient te zijn door elkaar absoluut niet de put in te praten, zorgen ervoor dat zaken momenteel niet alleen de spuigaten uitlopen, maar dat ik tot geen andere conclusie kan komen dan al eerder aangegeven. Dit beleid neigt de achterdeur uit te gaan, een roemloze dood te sterven en de kaalslag te bevorderen. Het bos wat uit beeld is verdwenen omdat slechts tussen twee bomen geen bos meer valt te zien.
Neen, ik maal er niet om! Na jaren van vrolijke voorspiegelingen, met navenante ingrepen die mogelijk misschien ooit aangezuiverd hadden moeten worden, het kwartje van KoK wat nog steeds ergens verscholen ligt in ons collectieve geheugen moet het mij van het hart dat het ABP dit keer vroegtijdig aankondigt dat in zowel 2013 als in 2014 rekening gehouden moet worden met de rekening die in deze kommervolle tijden dient te worden opgebracht. Waarbij percentage worden genoemd die, in eerste, de burger nog enigszins moed dreigen te geven, maar niet veel later diezelfde moed in de schoenen doet zinken. Het fenomeen waarbij moed misschien wel, beleid ter discussie en trouw in zekere zin het verband als los zand uit elkaar weet te halen. En daar heb ik dan weer die moeite mee. Opgegroeid in een tijd waarbij spaarzaamheid een rol is blijven spelen, de dubbeltjes en de kwartjes ooit tot een Zilvervloot heeft weten te leiden, maar ook mijn Zilvervloot teloor is gegaan in Amsterdam. Waarbij het vertrouwen in een grotere organisatie ervoor heeft weten te zorgen dat de pot met poen met een grote regelmaat werd aangevuld, terwijl er nu sprake is van een aan inflatie onderhevige bank met duiten. Waarbij voorspellingen veel weg hebben van een koffiedik kijken, de glazen bol raadplegen dan wel de fee om een toverstafje vragen.
Ik heb het ermee te doen en met mij velen. Wij hebben het met elkaar te doen. Maar als de lasten en die sterke schouders nergens meer te vinden zijn… toch op een houtje bijten”

Een zoethoutertje misschien”!