Zoektocht naar pulp

Eerst is het op, dan is het neer. Vervolgens is het heen en niet veel later weer. Keer op keer, hoog en laag, top en dal en hoorngeschal. De pieken en de dalen, voor wat je van ver haalt zul je betalen. Ik zit er nu eenmaal niet direct om verlegen, maar het heeft er alles van dat een ander door mij in verlegenheid zou kunnen worden gebracht. En met die verlegenheid heb ik dan weer het een en ander te stellen. Neem nu bijvoorbeeld die grijze wachters. Die waren niet direct van gisteren. Nee, die maakten hun opwachting reeds in het weekend. Onder de noemer van een wandeling door het bijzondere dorp Castricum. Wat reeds eeuwen bestaat. Waar Engelsen en Russen nog pogingen hebben ondernomen om de Fransen het land uit te jagen. Waar burger slachtoffers werden gebracht, en offerandes in de loop der tijd verdwenen zijn. In de teloorgang die de mens nu eenmaal te wachten staat. Waar heroisch strijd werd geleverd en waar een tankval nog herinnert aan de Atlantik wall. Waarbij ik me bewust ben van het internationale Europese karakter waarmee ik deze herinnering neerschrijf.


IMG_1103
Beticht mij niet van euvele moed, wanneer ik, geheel en al op mijn manier, onzin aan elkaar weet te breien. Zoveel stelt dit verhaal immers niet voor. Niet in vergelijking met ooit mijn verleden in een andere tijd. De tijd die ik toen tegen betaling mocht vullen met niet altijd te verantwoorden lessen. Of de zolder. Ook daar ben in nog steeds in staat om dat zodanig op te stapelen, dat zich ook daar een niet te verantwoorden puinhoop zich manifesteert. Hetgeen dan weer tranen ontlokt. Een dispuut teweeg brengt hetgeen zich bij voortduring herhaalt. Waarna ik veelal de neiging heb de deur achter mij dicht te trekken en de wetenschap wat zich achter die dichtgetrokken deur manifesteert met een glimlach en een schudden van mijn hoofd net zo makkelijk, achter mij laat. Hetgeen dan weer op termijn nieuwe discussies teweeg brengt…


IMG_1105
Iets doen door iets te laten. Vooral in dat laatste ben ik bijzonder goed. Ik zou mezelf haast het predicaat subliem kunnen opspelden, ware het niet dat ook enige bescheidenheid van mijn kant in deze gepast is. Waar ik me dan ook weer uitstekend in weet te vinden. Gelijk mijn zoeken geregeld vruchteloos kan zijn. Ook dat verhaal zal ik je vandaag besparen. Want stel je nu eens voor dat mijn zaken zaken oplevert waarvan ik dacht dat ze in de tijd verloren zouden zijn gegaan. Dan zou oud nieuw kunnen worden, de vergetelheid worden opgepoetst en herinneringen tot leven worden gebracht. Ik moet er niet aan denken want ook op die manier zou tijd weer verloren kunnen gaan. Tijd is al zo schaars, tijd en vermetelheid zijn niet altijd elkaars bondgenoten en zo bont als tijd het soms weet te maken is ook niet altijd gepast. Neem nu, bijvoorbeeld, het aankomende weekend en de dagen daarop. Carnaval barst los, de stemming breekt uit en de omzetten gaan even omhoog. Tijd voor bezinning zal zich niet eerder voordoen dan dat aswoensdag aanbreekt. Het moment dat vasten een rol gaat spelen en Jumbo de omzet ziet dalen. Waar heb ik het over” Iets waar ik doorgaans niets mee van doen heb. Iets wat ik met liefde aan anderen overlaat. De vraag of anderen daar ook mee uit de voeten kunnen, in het midden latend.


IMG_1106
Neen, ik maak mij op voor een avond met verschillende sequenties. Kijk met aandacht naar de uitvoering van een opdracht die mij toch heeft weten te boeien. Waar ik een weinig in ben doorgeschoten. Hetgeen dan weer iets zegt omtrent mij. De ik waar wik achter schuil gaat. Dat doe ik graag: schuilgaan. Dan ligt de zoektocht immers op het bordje van de ander. En hoef ik me niet druk te maken omtrent de vraag wel of niet gevonden te worden. Makkelijk zat!