Zinnebeeld

Het ‘sintemaartenmikmak’, en om vervolgens dat van die dikzak en duntje wat volgens de traditie het openingslied van Sint Maarten in deze contreien is, overheerst. Dat daarnaast hier in Noord-Holland e elfde anders wordt gevierd dan in het zuiden van het land, waar de Prinsen der Carnavals volgens traditie op de elfde van de elfde om elf uur elf gekozen worden is een geheel ander verhaal. En dat tradities er zijn om in ere te houden doet geen recht aan de discussie die momenteel rond de Spaanse Edelen is losgebarsten, worden zwarte Pieten verbannen, doen regenboog Pieten hun entree om vervolgens door roetpieten de schoorstenen te worden ingeduwd, het weet wat met tradities. En waar Coen en alle andere zeehelden van hun gedenktekens worden ontheven, de slavernij van voorheen is ingeruild voor mensenhandel, en waar vreemden nog steeds het ongenoegen smaken om uitgebuit te worden, daar gaat Sint Maarten voor even aan de aandacht voorbij. Of komt juist heel duidelijk in de aandacht te staan. Tenslotte gaat het om lampionnen, kinderen die liedjes zingen en daarna hun tassen openhouden in de hoop dat de rijk man deze vult met snoep, of waar in het kader van de gezondheidsbewustwording duidelijk wordt gekozen voor de mandarijn of een (h) eerlijk klein appeltje, het liefst van Nederlandse bodem, dus bij voorkeur een Elstar. Tradities, kom er nog eens om. En waar de traditie heerst is sprak van een bewustwordingsproces dat reeds vele jaren op een bepaald moment de dienst weet uit te maken. Dat het Vrijthof in Maastricht zich op dit moment met totaal andere zaken bezighoudt, dat er zoveel volk is dat het plein wordt afgesloten en dat waarschijnlijk de drank rijkelijk zal gaan vloeien, een gegeven. Dat de Bockbier festivals zich in toenemende mate mogen verheugen op belangstellenden, dat er geen paarden meer in de gangen te vinden zijn, ook dat hoort nu eenmaal bij het festijn dat ik al eerder naar voren heb gebracht. En dat brengt mij voor vandaag tot de volgende bijdrage als zinnebeeld van…


IMG_9793