Zijlijnvertolker

Radicalisering, liberalisering en God laat het net zo vrolijk afweten. De tijd dat hij met ons was, ligt rijkelijk achter ons. Neen, wij verheugen ons op een participerende samenleving die ons als participerende medewerkers dan wel participerende ondersteuners de vreugde zal gaan schenken die onze politieke gezagsdragers weten aan te smeren. De volgende stap zal zijn dat wij in de gelegenheid worden gesteld ons als participerende vrije burgers in de meest ondernemende zin ons zullen weten op te maken voor een meer dan gemiddelde, als losse brokken, functionerende maatschappij. Waarbij het credo van ieder voor zich als een ‘leitmotiv’ de glorieuze toekomst van ons Nederige land het volk zal leiden in een richting die doet denken aan dat roemrijke verleden dat wij met z’n allen naar de knoppen hebben geholpen. Misschien staat het hier wat onbeholpen maar het is een denkwijze die aangeeft waar ik, op het ogenblik, het meest aan denk. Het is geen groot voorrecht dat de koopkracht daalt, de economie zich verheugt op een toenemende leegstand en dat voormalige waarden de totale chaos completeren. Ik heb nu eenmaal makkelijk praten: ik zie mezelf in de rol van een zijlijnvertolker simpelweg door het feit dat ik het genoegen geniet uitgewerkt te zijn. En mij niet direct op het gladde ijs van een vrijwilliger ga begeven. Want ook de veronderstelde vrijwilligheid ontkomt niet aan een enigszins verplichtend karakter. Gelijk dit in het verleden de dienstplicht wist te kenmerken. Vrijwilligers werden gevraagd een stap voorwaarts te doen en bij gebrek aan die voorwaarts tredende stap werd vervolgens de mogelijkheid van het verplichtende karakter uit de kast gehaald. Verplichtend dus, en daar had je het toen maar mee te doen. Aangewezen zijn om juist die rol op je te nemen. De vrijwillige verplichting.
Zo verplichtend als dit inleidende betoog eruit ziet, zo rijk is de veelheid aan prikkels die ik de afgelopen week mocht ervaren. Was het in Thorn dat wij vertoefden, in Roermond en Weert de middenstand bezochten om in Den Bosch tot de conclusie te komen dat ook Alkmaar het nodige te bieden heeft, de vrijdag werd besteed om het Gemeentemuseum te bezoeken is het vandaag ene uitgelezen dag om het een, naast al het andere te laten bezinken. De ‘boost’ die door ons aller Mark wordt voorgehouden wat rust te gunnen door wat meer stil te staan bij de euro’s die door Gerrit op een zeker moment als bijdragen aan het totale geheel werden verkwanseld. Tenslotte moet het voor die laatst genoemde een prettige bijkomstigheid zijn iedere maand een royaal bedrag op zijn bankrekening te zien passeren. Want ook Gerrit zal slim genoeg zijn om te weten wat hij met die som aan kan vangen. En op zijn manier een bijdrage te leveren vaan de B.V. Nederland.
Stel ik me voor terwijl ik me gelijktijdig ook weer aan weet te stellen. En dat, zeker vandaag, met een zichtbaar genoegen. Want een genoegen dient het te zijn en dat genoegen laat ik me niet onthouden. Zelfs niet weerhouden om op mijn manier van leer te trekken. Het is herfst! En ook daar valt van alles voor te bedenken. Losgeslagen takken, bladeren die verkleuren, kastanjes die zich laten rapen en ook een leger aan eikels dat zich opmaakt om de magen van die knorrende zwijnen te vullen. Eikels. Het hoge woord is eruit. Want zie ze zitten, de landsbestuurders in hun driedelig pak. De grijze vesten, de baard die de drager een totaal ander inzicht weet te geven terwijl het uitzicht steeds minder rooskleurig is. De roos geknakt en de discussie geopend. De uit ver koop die nog even op zich laat wachten en de ‘sale’ die wordt overtroffen door de borden met opheffing. Bol.com dat meer en meer in de aanbieding heeft en al die andere bedrijven naar de knoppen weet te helpen. En geen moedertje lief dat hier nog aan te pas komt, laat staan een vader die in een hoek zit en het, ook door die omstandigheden, duidelijk af moet laten weten. Geen werk, nog even een uitkering en de gang naar de voedselbank in het vooruitzicht. En ondertussen verhoogt de Post de prijzen. Opdat er nog even wat te plukken valt…
Doe het er maar mee vandaag! Ik doe het er mee vandaag! Tenslotte is het vandaag de eerste dag van de herfst. En laat ik spoken waaien, herfstspoken dit keer. Als voorschot op dat andere feest: Halloween. Hallo (ik) ween! Daarover een andere keer. Voor nu is het misschien beter wanneer… is er ergens een dokte in de zaal” Een bedrijven dokter misschien” Of laat die het juist nu bewust afweten…”! C U 2 morrow!