zelfamputatie

Als je om je heen kijkt… dan kan het niet anders zijn dan dat het weer weer anders is. En ik weer anders ben.
Want ik kreeg prikkels die op mij lagen te wachten. Keek mijn ogen uit. Liet voor een belangrijk deel na om om mij heen te kijken. Zag de ochtendzon niet schijnen. Niet in het water. Niet op de daken. Ternauwernood op mij. Want bleef hangen in een woord. Zelfamputatie.


iGer.nl 
127 Hours.
Gebaseerd op de biografie van Aron Ralson, een jonge ingenieur die graag in zijn eentje door de Amerikaanse wildernis trok. Bij een van zijn trektochten door het prachtige Canyonlands National Park valt hij in een kloof en komt op de bodem met zijn arm klem te zitten achter een rots. Hij zat 5 dagen vast voordat hij in staat was zijn eigen arm te amputeren en zichzelf te bevrijden.
Vanuit deze claustrofobische situatie is een buitengewoon opwindende film gemaakt. Het schitterende landschap en de delirische dromen van Ralson smelten samen tot uiteindelijk voor hem het beslissende moment aanbreekt. Zelfamputatie en de weg daar naartoe. Wanhoop en sarcasme leidt uiteindelijk tot het ontdenkbare.
 


iGer.nl
Het was al tien uur geweest. Ik probeerde me te ontlasten door mezelf te belasten. Een beetje door te doen. Een beetje het gevoel een ander belang te gaan dienen. Een beetje van alles en dan weer een beetje boel niet. Weer van van alles. Of weer van van niets.
Taal. Gebruik. Teken. Doen. In mijn eigen tempo. Zinnen zijn verzet. Het verzetten van mijn zinnen. Dat woord dat blijft hangen. Dat woord dat bleef hangen. Zelfamputatie.
Daarnaast het kastje. Het kastje bleef het kastje en keerde de muur. Nu alweer drie jaar. Drager van die mooie afkorting: ICD. Implanteerbare Cardioverter Defibrillator. Iets waar ik me aan heb overgegeven. Iets wat onvermijdelijk was. Iets waardoor ik nog steeds kom. En blijf. Met in het vooruitzicht de rest van mijn leven. Ik blijf vandaag dan ook tot vijf uur. Tenminste, om en nabij.
 


iGer.nl
Vandaag. Ik sprak Rob en mocht hem uitgebreid bedanken. Ik sprak Michael en deed dit nog eens dunnetjes over. Sprak Roel en had het er met hem over. Over dingen waar ziel en zaligheid in zijn gaan liggen. Waar vreugde aan werd ontleend. Waarbij de beurs met grote regelmaat tot de bodem werd geleegd. En waarbij het bezit mogelijk kon leiden tot dat andere. Bewaard wordt op zolder. Eens in de zoveel tijd het daglicht mocht aanschouwen. En nu die andere weg zal gaan. Een andere route zal gaan volgen. Uit beeld verdwijnt. Vandaar dat ik wat knipoog. Opdat het zo net lijkt alsof…

MET EEN KNIPOOG

Als

anders niets

anders dan

anders is,

dan is

gewoon

iets anders


iGer.nl 

En omdat het vandaag zo is zoals het is, laat ik het hierbij!