Zaterdagavond.

De avond valt. Ik steek het licht aan. Er klopt iets niet. Ik steek geen licht aan, maar haal slechts een schakelaar om. Het gaat automatisch en het idee dat ik gebruik maak van ‘groene stroom’ is iets wat mij wordt voorgehouden, maar dat niet zichtbaar is. Misschien is het wel zwarte stroom met een oorsprong ver weg. Misschien is het wel kernstroom, kolenstroom, turbinestroom dat door stoom wordt opgewekt. Ik word daar in de regel niet opgewekt van, gelijk een Volkswagen diesel zich stomweg door wat elektronica laat manipuleren. Opdat de schijn van zuinigheid de klant mogelijk kan overhalen om in te gaan op het aanbod dat de fabrikant hem voorhoudt: een zuinig gebruik, geen fijnstof laat staan dat het CO2 gehalte door deze techniek naar aanvaardbare waarden wordt teruggebracht. Ik kijk naar het nieuws. RTL brengt de wereld in een notendop de huiskamer in. De tijd dat op zaterdagavond spelletjes werden gedaan, is reeds lang geleden. Het ganzenbord heeft, met het mens erger je niet, het moeten afleggen van dat wat anderen als vermaak de huiskamer inslingeren. De spelletjes, de programma’s die er alles aan doen om de toeschouwer aan de beeldbuis te kluisteren. Het mannetje van de radio zwijgt, het klokje van zeven uur valt hooguit in het gebouw van Beeld en Geluid in Hilversum te beluisteren. Zaterdagavond, de straten zijn leeg, de lichten floepen op een willekeurig tijdstip aan en ook de lantaarnaansteker valt hooguit als plaatje in een museum te bewonderen. ‘Ter leringhe ende vermaeck’. Om een spelletje te kunnen doen is het de agenda die tegenwoordig geraadpleegt dient te worden. Afspraken worden in de tijd gemaakt en van een plotseling opwellen van een voorstel om naar iemand toe te gaan, ook dat spontane staat haaks op het leven in de huidige maatschappij. Waar ook ik nog steeds deel van uitmaak, hoewel mijn optreden veelal aan de kant is. Ik aanschouw het spel dat onder de noemer van werken anderen weet te verleiden om inkomen te genereren. De werkende klasse waartoe ik niet meer behoor. Een vierdaagse werkweek is het nieuwe voorstel van een politieke partij: de Partij van de Arbeid. En nog hoor ik de haan op de radio kraaien, de rode roos als symbool in de huidige tijd. Zie Wilders met zijn gevolg door Almere trekken, gelijk een ongekroonde Koning mantels van anderen uitvegend. Hij is daar populair, kent zijn volgelingen en maakt daar gretig gebruik van.
Een enkeling weet nog van het bestaan van ARTIKEL 1. “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”
Ik doe het licht uit. Ook nu weer is het een kwestie van de knop omzetten.