Zaterdag, 20 juli 2013.

Zaterdag, 20 juli 2013.
Wat te denken van een dag als vandaag. Gisteren verleden en morgen in het vooruitzicht. De deuren die openstaan, worden hooguit nog wat verder opengetrapt. Deuren. Open en dicht, dicht en open. Scharnieren die zorg dragen dat de werking niet verloren gaat. Dat zaken achter gesloten deuren worden behandeld. Dat openheid van zaken niet eerder openbaar worden gemaakt, dan dat de deuren van de achterkamertjes de wanklanken hebben opgenomen. Dat voorgenomen besluiten in een waas van onduidelijkheid de betrokkenen wordt medegedeeld. Met alle daaraan gekoppelde consequenties van dien. En de tijd jakkert voort. Niet sneller, niet vlugger, gewoon in het ritme van de tijd. Niet met vertraging; hooguit in de voorspelbare herhaling. Ook daar heb ik wel wat mee, wanneer ik weer
‘nog immer op vakantie en buiten mezelf neem ik mee Ria, de Mitsh., onze Bustner, een afgeragde tandenborstel, pillen, rust, mijn constante humeur, mijn flanellen, pasjes, boeken met nog meer ezelsoren, een omgekeerde onderbroek, de laatste resten kaas (de korst is reeds verdwenen), mijn Canon Ixus, een Westmalle leeg, mijn gedachten, de helaasheid der dingen, mijn pen, mijn visitekaartjes, mijn voornemens…’


IMG_3433