Zalm noch snoekbaars!

Nederhorst den Berg. Of all places. Omringd door plassen, de Vecht die zich vecht door het wassende water, van Ankeveen naar Vinkeveen en uiteindelijk terecht komen in Bussum. Waar de spoorbomen om de vijf minuten een trein laten passeren, waar de winkelstand ook het een en ander voor de kiezen heeft gekregen en een regenpijp die dit keer verticaal furore gaat maken, nadat de rode bessen in de bomen hebben gewedijverd met het uitgeslagen groen van die eerder genoemde regenpijp. De oogst van vandaag, hetgeen aan de ene kant wat treurnis oproept, de andere kant het verschijnsel van een hemelsblauwe lucht en een zon die mij weet te verblinden. Met de klep naar beneden, de vlam die de katalysator verlaat en het fijnstof dat de reden is dat er op die snelweg naar Utrecht niet harder dan 100 mag worden gereden. Maar dat gaat veranderen! 130 wordt gegarandeerd, hetgeen de VVD mag worden aangerekend. Is het Schultz van Hagen die de strijdbijl heeft opgegraven of is het simpelweg de Vinkeveense buurtbewoners niet gelukt om hun gram bij juist die partij naar voren te brengen” Want Vinkeveen kent nu eenmaal ook de nodige miljonairs, laat staan dat de grijpstuivers die daar te halen zijn tegenwoordig in de kluizen van de ABN/AMRO terecht zijn gekomen. Op Zalm hoef je daar niet te rekenen, hooguit een snoekbaars die zich laat verschalken wanneer een hengeltje wordt uitgeworpen. Daar gaat het niet om. Neen, waar het vandaag omdraait is een bezoek aan Ruud. Die behandelt klanten met behulp van een computer. Die computer leest het een en ander van een fysiek lichaam uit. En wanneer hij de bevindingen leest, stelt hij een behandeling voor. Hetgeen tot verbetering van klachten kan gaan leiden. Voor mij heeft het veel weg van een abracadabra, waar ooit de Steve Miller band furore mee heeft gemaakt. Mijn rol was vandaag beperkt: ik speelde voor chauffeur. En wanneer ik chauffeer doe ik niet veel meer dan borden volgen, Tom zijn wijze woorden laten voor wat ze zijn en die andere Tom de gelegenheid bieden om op een ander moment van zich te laten horen. Hetgeen dan ook in de buurt van Egmond aan de Hoef plaatsvond. De weg naar huis weet ik voor een belangrijk deel blindelings te vinden. Niet vreemd wanneer je bedenkt dat ik ruim twintig jaar die weg reed om mij naar mijn toenmalige werkgever te begeven. Nu heeft het meer weg van een uitje. Een zondagrijder die zich op een doordeweekse woensdag verplaatst. Met de snelheid van een pensionado. Want dat gehaast…


IMG_0683


IMG_0684


IMG_0685


IMG_0686