Zack

Gisteren een held. Vandaag van zijn voetstuk gevallen. En morgen verdwenen in vergetelheid. Geen eeuwige roem, geen herdenkingen laat staan dat iemand zijn naam nog weet. Tenzij iemand de moeite neemt om een biografie aan hem te gaan wijden. Maar Bernhard heeft, wat dat betreft, een roemrijk verleden achter zich gelaten. Of ‘de neus’ die ervoor heeft gezorgd dat alleen die naam velen met een siddering in het lijf constant achterom liet kijken. Helden zonder glorie waren het toen zij de aftocht bliezen. Waar vele kameraden op het slachtveld achterbleven. Hoe zal dat gaan straks” Met al die onschuldige slachtoffers, die een naam droegen maar sinds hun dood worden vergeten. Omdat overleven nu eenmaal heel andere eisen stelt. En waar verdringing ervoor kan gaan zorgen dat op een ander moment de trauma’s weer naar boven komen. De angsten de dromen overspoelen, de nachtmerries iedere nacht opnieuw toeslaan en waar de medicijnen hen in zombies doet veranderen. Levende doden die niets liever wensen dan van hun ellende te worden verlost. Waar de dood neigt naar de verlossing en waar het eeuwige licht mogelijk op hen wacht. Zo’n boek lees ik op dit moment van een man die door die beelden wordt verscheurd, een man die koos voor de politie en met niet veel meer wordt opgezadeld door de hiervoor beschreven situatie. Zich daar manhaftig door heen weet te slaan, maar op ieder ongewenst moment met zijn verleden wordt geconfronteerd. Een aangrijpend boek uit Zweden, een verhaal dat voor een deel bestaat uit fictie maar het mij niet zou verbazen wanneer een ander deel een bepaalde realiteit vertegenwoordigt. Vandaag breng ik de dag binnen door, de wind nodigt bepaald niet uit om naar buiten te gaan en waar de kamerthermostaat 20 graden aangeeft, heb ik het koud. Niet tot in mijn botten, maar meer in mijn extremiteiten. Ook dat behoort tegenwoordig bij mijn huidige zijn, door de pillen die ik noodgedwongen slik en de gedachten die mijn geest bezig weten te houden, terwijl ik me probeer onder te dompelen in dat boek. Fantasie en werkelijkheid lopen vloeiend in elkaar over, wanneer ik besluit om daar wat woorden aan te gaan spenderen. En de titel va dat zoek” Zack. Van de schrijvers Kallentoft en Lutteman. Een stijl die doet denken aan Sjowall en Wahloo. Waarin Martin Beck ten tonele werd gevoerd. In een heel andere tijd, in heel andere omstandigheden. Waarin geen sprake was va internet, laat staan van mobiele telefoons. En waarin recherchewerk op een totaal andere wijze werd gedaan. En waarin de duistere kanten van de mens niet zo duidelijk naar voren kwamen dan in Zack naar voren komt…