wortsalat

Spelevaren. Gedachteloos. Gedichtloos. Gewichtloos. Gezichtloos. Gestichtloos. Evenwichtloos. Daar was laatst een meisje loos. En juist zij wilde uit varen. Met een stratenmaker aan het roer. Op woelige baren. Een woeste zee en zelfs dat is niet doorsnee. Zoals ooit die familie op de radio naar voren kwam. Of die trein die op dinsdag begon te rijden. In een bonte stoet van wagens het luisterpubliek wist te vermaken. Of Paul Vlaanderen. Die Ina steeds weer op het verkeerde spoor zette. Zijn uitspraak: ‘Ik zie je vaag, Ina’ is wat dat betreft legendarisch. Woorden, namen. Wat bijvoorbeeld te denken van Clarisse. Ook een naam die niet meer zo regelmatig voorkomt. Maar zich in mijn verleden wel heeft voorgedaan. Of Opa Buiswater. Simpelweg Kees. Een Keetje Tippel. Maar die viel niet te bespeuren. Mogelijk dat daar de KB een antwoord op weet te geven”


iGer.nl 
Museumjaarkaart. Een pracht van een mogelijkheid om Hollandse cultuur te snuiven. Nu valt dat snuiven uiteraard wat tegen, maar het is bijkans voorspelbaar dat dit in het museum voor tabak, op termijn, wel tot de mogelijkheden gaat behoren. Althans, dat zou ik bijzonder op prijs stellen. Om die verschillende melanges onder de neus te bekomen. Zoals een ander met groot genoegen de geur van olie weet te mengen met de geur van stoom. Waardoor Ed en Willem niet veel meer hoeven te doen dan de manometer in de gaten te houden. Opdat het geheel aan mogelijkheden tot die mogelijkheden gaat behoren. De cirkel, wederom, rond is.

Zo schoon. Zo verheven. Zo alleen. Onstuimig. In haar leven. In zijn leven. In leven. Levendig.

Gelijk de wind een hoek van het tijdschrift laat krullen. Een krant die, zijn taak volbracht, achteloos in een hoek gesmeten wacht op een ander leven. Een nieuw leven. Mogelijk als pulp.

 


iGer.nl
Een spiegel die je wordt voorgehouden en die je kunt ontkennen. Afwijzen desnoods. In het licht van de nakende duisternis. In het licht van de sfeer en de toon die gezet wordt. Geheimzinnigheid rond een naderend feest. Of een boodschap die ik de wereld over kan laten gaan. Omtrent bloemen die zich weten te ontvouwen. Gelijk een paraplu zich dichtklapt. Of een koprol maakt en daardoor direct afgeschreven raakt. De weg naar de prullenbak. En daarna de grote afvoer. Tot stof weet weder te keren. Desnoods tot as. Nog een keer oplicht en daarna dooft.

Maar niet getreurd. Wij mensen bezitten de mogelijkheid om ons te richten op het nu. Het straks.

Het richten op de dag van morgen. Misschien zelfs op de dag na morgen.

Op de nachten die ons rust zullen bieden. Op nachten vol onstuimigheid.

Nachten van zijn en niet zijn. De slaap die ons weet te verkwikken.

Of het denken wat ons wakker houdt. Onrust en hete hangijzers.

De ruit waarin ik me spiegel, waarin jij je spiegelt…

Het spel wat zich laat ontsluieren. Of zich nog meer in raadsels zal weten te verhullen…


iGer.nl 

Ik probeer het spelevaren te vangen en weet dat ik daarin faal. Maar sfeer laat zich wel degelijk vangen. Ik denk dat ik een poging doe. Vandaag!