Woensdag, 24 juli 2013

Woensdag, 24 juli 2013.
Mensen van alledag. En dat bevalt me eigenlijk wel! Wonderwel durf ik te stellen. Het heeft namelijk iets dwingends, in die zin dat je je bewust bent en bewust blijft van de dag die je vandaag kunt vieren. Bij het ochtendgloren, waarop ooit brood werd geboren, tot het krieken van de avond in plaats van de dag. En alles wat daartussendoor passeert. Tijd, ogen open en genieten van de relatieve eeuwigheid. Voor zover dit van toepassing kan zijn. Nu zijn er zoveel zaken die van toepassing zouden kunnen zijn, dat je er niet aan ontkomt om ook daar keuzes in te maken. Wil ik dit wel, kan dat niet, wil ik het anders, zal ik ook andere mogelijkheden de revue laten passeren. Wil ik aan de eisen des tijds voldoen, of kan ik er een andere modus op loslaten” Wil ik wel antwoorden op de vragen die mij kwellen” Of laat ik deze vragen op voorhand los, opdat ik niet alleen tijd win, maar ook ruimte. Is de zomertijd het aangewezen seizoen om te gaan balansen” Of blijft dit toch weer voorbehouden aan de wintermaanden” Vragen. Het blijft niet alleen gissen, maar ook het feit van dat mens van alledag zijn, de beperking van het ouder worden. De onbekommerdheid van ooit mijn jeugd en het verlangen dat daar toch nog een rol in kan spelen. De onbevangenheid. De schroom op zijn tijd. De lach en niet veel meer dan dat, de traan wanneer je was gevallen en de kussen waarmee je werd getroost. Waar zijn die tranen gebleven” Waar is mijn onbevangenheid” Verdwenen” Vragen. En dat ‘potje met met, wat voor een zoveelste keer in gang wordt gezet…’


IMG_3462