wisselval

wisselvallig
wisselwerk

wisseling
wissen

wis & waarachtig
is & waar

en zo verder… zie

20090410-1239398697N0404spiegelmare888

Natuurlijk luister ik naar het lieflijk gekwinkeleer van een opstandige vogel.
Soms word ik door getwinkeleer verrast. Krijgt een niet bestaand woord een andere klank.
Geen valse klank maar ook niet dat oprechte van de zuiverheid.
Maar wat wel een rol blijft spelen is de oprechtheid van de dag.

Waar ik deelgenoot van mag zijn. De grauwsluiers die zich alras door een in kracht toenemende zon de schaduwkanten van de nacht opzoeken. En waarbij er geen sprake kan zijn van schaduwzijden van de dag.
Alsof de scherpe kantjes ervan af worden gesleten.

En ook dat lijkt te lukken. Ik hoef daar niets voor te doen.
Ik kan het juist doen door het te laten en mij daar geen koude drukte voor op de hals te halen. Ontspannen stap ik door.
Alsof ik de dag die al een aantal uren achter zich heeft liggen probeer in te halen. Maar het is geen wedstrijd.
Het is enkel een constatering. En niet meer dan dat.

Het zijn ook de blaadjes die, tot dit moment, verscholen zitten achter een wat bruin aandoend schilletje.
Een wachten op de eerste kracht die wordt aangeboden. Alsof iemand ergens nog even wacht om op een knop te drukken voor alle knoppen, op dit moment, hun kopjes buiten steken.
De krokus denkt er niet over de kop te laten hangen en wedijvert om een plek met het sneeuwklokje.
‘Je tijd voorbij’, klinkt ergens een verdwaald stemmetje fluisterend meegedragen door een windvlaag. Het wit verschiet.
Omringd door geel, paars, oranje en alle andere varianten blijft de kop rechtop en laten de blaadjes zich fier bekijken.

Alsof ze willen zeggen: ‘waag het niet om ons zijn ter discussie te stellen! Juist wij vertegenwoordigen een nieuwe seizoen!
Wij dragen zorg voor nieuwe pret, nieuwe ontdekkingen en juist nieuwe ontwikkelingen.
Door ons zijn zal de crisis gaan ebben, de vloed weten wij te keren en
dragen wij zorgen voor een andere behaaglijkheid!’
‘Laat ons staan en houd ons scherp in de gaten.
Wij zijn de dag en daardoor jouw toekomst.’

Of mijn gedachten zich ook zo in mij geest weten te vermaken durf ik toch met grote zekerheid te betwijfelen. Want de dagen blijven zich aaneenrijgen. De weken zijn al maanden geworden en voor ik het goed en wel besef…
20090410-1239398806N1004engel928

Er staan mij volgende week weer wat contacten te wachten. Op bezoek bij de hart & vaatchirurg.
Een telefonisch spreekuur met Mevrouw K. Weer een bezoek aan Starlet.
De volgende dosis Acenocoumarol ophalen. Pillen uitzetten. Pillen slikken.
Therapie op mijn manier ondergaan en daardoor volgen.
Bezigheden en volop de beweging blijven zoeken, noem het lopen
en noem het fietsen en ik ga zonder enige inspanning de trap op en nog wat makkelijker neer.
Tref her en der wel eens een lotgenoot, een mens met klachten ten aanzien van het hart en houd dan, in zekere zin, mijn hart vast. Terwijl dat door de pillen eigenlijk niet zo relevant is. De afspraak met de cardioloog staat pas voor april op het programma. Zomaar weer een half jaar later. Toen vond ik het zover weg. En nu is dit zomaar weer dichtbij.
Met een beetje fantasie kan ik maart op de kalender ook weer omslaan.
Mag ik me weer opmaken voor april, mei en rijg ik de eerste twaalf maanden van dit afgelopen jaar aaneen.
Ben ik zomaar een jaar ziek. Geen deelgenoot meer van het arbeidsproces.
Ben ik uitgeschakeld. Zonder last of ruggespraak.
Geen andere aankondiging dan een enigszins laconieke reactie toen Dr. H. mij vroeg hoe ik mij voelde.

En ik loog geen woord toen ik hem zei: ‘wel goed.’
En dit nog een keer herhaalde toen hij mij wees op een bepaald percentage
dat mijn hart zou werken… Toen zag ik er niet zo goed uit.

Nu zie ik er goed uit. Dat zeggen mensen die mij nu zien.
Ja, de buitenkant is wel ok”.
De binnenkant is en blijft niet zichtbaar maar schijnt wat richting een mispel te gaan.
Maar wat je niet ziet weet je niet en deert dus niet.
En daardoor blijft de struisvogel nog steeds mijn favoriet.
Een emmertje met zand is genoeg om mijn ogen te sluiten.

Een glaasje water om mijn pillen te slikken, tijd en de wandeling
die zich als training laat omschrijven en mijn geest…

die alle kanten van de regenboog probeert te ontdekken.
Voor zover er nog meer kanten aan een regenboog te ontdekken zijn. Maar als je wilt dan kun je alles.
En doe ik ook wel van alles.

Al doe ik voor mijn gevoel niet veel. Of misschien toch wel weer wat.
Wat dan”! Nu dan dit en straks weer dat. En met in mijn achterhoofd een maandje anders…

Maart voorbij, april weer wikswegen”! JA! Raak daar toch wel weer aan toe.
Al was het alleen maar vanwege het feit:
ja Trudy, ik mis(te)je!

INKEER

Zo klaaglijk klinkt
dit schone lied
van duister macht
en dof ellende
zo klaaglijk klinkt
dit valse lied
van diep geluk
en tranendal.

De klaagzang is
een kommer
spel
in
diep doorstaan
emotie
de klaagzang blijkt
een zwanenzang
spel
van
een diep
devotie.

Om zaken niet verloren te laten gaan. Terwijl de wendingen niet te voorspellen zijn. Inhaligheid” Kleinzieligheid”
Verkeerde zuinigheid” Of de constatering dat het gisteravond donderde.
Dat regen en bliksem probeerde de broeierigheid van deze Goede Vrijdag uit de lucht te rammen.
De buien die niet echt ouderwets wisten door te zetten.
Een zekere lamlendigheid tentoon spreiden. En de woorden…

Van Robert Jan.

Van Trudy.

Naar aanleiding van…
Toch laat het wel de dalen zien die ik voorzie op mijn ongekende weg.
Want stel dat ik de top blijvend zou beschrijven”
Mijn blik uitsluitend gericht naar boven.
Juist dan zou mij het tere groen onthouden worden.
Dat moment van ontluiken mij zomaar ontgaan. Kleuren.
Zoals ik mijn leven kleur. Aan het aquarelleren ben.
Met marterharen een spoortje geel. Wat blauw. En water.
Vloeien en bloeien en een ongekende kracht aan schoonheid die zich openbaart.

20090410-1239399021Nblauw

Aan eenieder die wil zien. Gaat kijken.

En bezwijkt. Door de krachten die zich dan ontwikkelen.
Door deelgenoot te zijn en één te worden. Met jezelf in dit al.
HEEL AL of simpel heelal…

Schud de nacht van je af,

laat je mantel in de wind wapperen en veeg…

je tranen weg.