William Klein

Altijd weer de moeite waard! Hoewel dat laatste mogelijk wat triviaal kan zijn. Triviaal. En daardoor staken geregeld de stemmen, worden meningen wat bijgesteld, of gaan mensen hun principes huldigen. Ergens voor staan. Ook zoiets. Ik sta nergens meer van te kijken en ook dat krijgt opeens een verdachte lading. Dan heeft het er veel van dat ik opga in mijn eigen transparantie, maar ook daar kan geen sprake van zijn. Zeker nu niet. Wanneer belangen opeens de overhand gaan krijgen. En waar ik me in het verleden nog weleens schuldig maakte om wat van die stemmingsborden vast te leggen, sla ik dit keer een beurt over. Want Alkmaar doet momenteel niet mee. Er ligt een fusie in het verschiet. En waar de Koning vandaag het vernieuwde Kaasmuseum opent, zal straks op Koningsdag Graft-De Rijp zich opmaken om de Koning te onthalen op… en dan komen de volgende reeks aan triviale zaken aan de orde. Triviaal en mogelijk ook nog eens obligaat. Een klompendans afgewisseld met koekhappen, het kind dat is uitverkoren om een bosje bloemen te overhandigen en de kneuterigheid wat toch ook een kenmerk van onze cultuur in zich draagt. Het welkomstcomite dat zich in een eerste grijs laat zien en dat boek dat ooit… Piet Worms was de schrijver en de tekenaar van de drie paardjes die, vermomd, door de burgerij ooit werden onthaald. Op een rijtoer, een ontvangst door de Burgemeester en zijn gevolg van notabelen terwijl het klootjesvolk zich vergaapte aan het schouwspel waarbij zij slechts dienden als decor. Decor en decorum als logisch geheel. Het verlies dat zich voordeed wanneer te diep in het glas werd gekeken. De handen die wekenlang niet gewassen werden vanwege het simpele feit dat mogelijk een fragment DNA was blijven hangen…


IMG_0441 (1)
Lekka’besigh…met foto’s van William Klein nog op mijn netvlies, de chaos welke hij, ogenschijnlijk niet meer de baas was, zijn interpretatie van Mondriaan en dan weer mijn vastlegging. Anders dan in het Huis Marseille. Waar Oleg Klimov een zoektocht onderneemt naar een vrouw met een Kalashnikov en haar uiteindelijk weet te vinden. De oorlogen die zich voor een belangrijk deel aan mijn oog hebben onttrokken. Omdat mijn wereld toen een andere wereld was. Een wereld waarin overleven in mijn ‘werktheater’ een belangrijk deel van mijn energie opslurpten. Geenszins ‘Gouden Jaren’, maar stomweg een ‘struggle for life’. Dus vandaag een enkel plaatje. Van William Klein en zijn interpretatie van Mondriaan. In zwart/wit. Waar elders mogelijk de kleur…


IMG_0442.000