Willem's lezing en zijn kijk.

‘Every thing he does, it’s magic…’ Daarmee geeft Willem Schotten niet alleen zijn compassie weer voor het verleden, maar ook geeft hij blijk van een integriteit ten aanzien van het verleden. Voor een belangrijk deel het onbekende verleden van anderen. Door voorwerpen te verzamelen, door oude boeken door te bladeren en door een eigen invulling te gaan geven aan wetenschappers die ons alleen uit de geschiedenis nog bekend voorkomen. Neem nu zijn eerbetoon aan Galileo Galilei, natuurkundige, astronoom, wiskundige en filosoof die beweerde dat de Aarde rond de Zon draaide. Daarvoor werd verketterd en pas op zijn sterfbed alsnog op zijn bewering terugkwam. Hierdoor kwam hij in conflict met de Kerk en een beschuldiging van ketterij dreigde. En juist op zijn sterfbed kwam hij tot de uitspraak: ‘Eppur si muove!’ En toch beweegt zij! Willem maakt kastjes en ik prijs me in het gelukkige bezit van een drietal van zijn kastjes. Waarbij ik een heel bijzonder kastje heb: een huisje waar de dingen die ik van belang vond in terug kan vinden. Een kastje ook met spiegels, die als glazen aangeven wat de psychiatrie voor rol in mijn leven heeft gespeeld. ‘De wereld is een gekkenhuis. Wie dit leest is gek. Gekken en dwazen schrijven op… en de rest laat zich raden.’ Willem hield een lezing. Op zondagmiddag in de Protestantse Kerk in Schoorl. En mocht zich verheugen op een grote groep belangstellenden. Zo’n man/vrouw of veertig had de moeite genomen om naar die plaats van bezinning af te reizen. Eigenlijk ook een uitgelezen moment om de wind, die er alles aan deed de haren uit de krul te jagen, een pas op de plaats te bieden. Want de lezing zat verdomd goed in elkaar. Het gaf iets weer van de passie die Willem in zijn werk legt. De zorgvuldigheid waarmee een schijnbare toevalligheid zich een plek weet te verwerven in die eerder genoemde kastjes. Misschien os er meer sprake van een samenloop die zih in de tijd voordoet. De tijd die zich in een oude klok laat vangen als de ‘tand des tijds.’ De genadeloosheid waarmee herinneringen aan bepaald momenten in het geheugen van de mens al dan niet beklijven. De gedachten die mensen ooit hebben gehad, opgeborgen in een doosje in een van zijn werken. Of van ‘Ave Vera’ . Een plechtige communie-foto van Vera 1925 ” 2013, een vrouw die haar leven lang gedienstig was. Gedienstig aan pastoors en waarbij de veronderstelling dat zij waarschijnlijk haar leven lang ook eenzaam is geweest, de interpretatie die Willem aan dit object heeft toegevoegd. Een handgeschreven briefje op een tafeltje en een kruisje met corpus maken het beeld bijna compleet. Willem voegde er nog iets speciaals aan toe. Hij maakte in het kastje een tweetal venstertjes. En het is in dit licht dat hij Vera haar leven alsnog weet te verlichten…


IMG_1200


IMG_1202


IMG_1203


IMG_1201