Wieringenland A

In alle redelijkheid. Niemand verdwaalt graag in zijn of haar verleden. Gegeven sommige omstandigheden is het soms beter om juist het verleden te laten rusten. Of word je achterhaald door de realiteit van dit moment. De heftige noodzakelijkheid om juist op dit moment in de huidige tijd te graven. Stil te staan in dit moment en je hart te volgen. Voor zover een hart een goede raadgever kan zijn. Ik houd het wat dat betreft toch meer op het hoofd. De aanstuurder. Van hart en handen. En het dan daarmee doen. Hoofd, hart en handen. Als uitgangspunt voor mensen die de hulpverlening een warm hart toedragen. In welke vorm dan ook. Ook in schrijnende gevallen. Al zijn die niet altijd even zichtbaar. Maar er wel degelijk zijn. Gevallen die de kranten niet halen. In de beslotenheid van een kamer. Achter een gesloten deur. Geheimen.
Misverstanden. Mistoestanden. Toestanden in het algemeen. En het Werktheater wat die toestanden ook niet meer aan de kaak kan stellen. Reeds eerder deed. In het verleden.


iGer.nl
Terug in de tijd. Mijn tijd. Toen.
Wieringenland A is een verblijfsafdeling met een echt ouderwetse ziekenzaal. Weliswaar gebouwd in 1859 wordt dit het ‘Nieuwe Gedeelte’ genoemd. Hoge zalen, veel bedden, veel heren die de hele dag voor een groot deel aan hun lot worden overgelaten. Veel lichamelijk gerichte handelingen: blaasspoelen, katheteriseren, werken met onrusthekken. Onrustige patiënten waarvan het merendeel al 40 jaar of langer op Santpoort verblijft. Mannen, getroffen door een apoplexie met alle nare consequenties, heren, zo dement als een kraai, kreten uitstotend als ‘Hallo Lou, hallo Lou’, mannen in het laatste stadium van een Lues-infect, noem het en ik zal bevestigend moeten antwoorden. Sommige heren gaan hun eigen gang; zij scharrelen wat over de afdeling heen, zorgen soms voor wat onrust, maar over het algemeen zou de omschrijving ‘levende doden’ het meest op hen van toepassing zijn.
Sommige mannen verblijven de ganse dag op de ziekenzaal. ‘s Ochtend op bed gewassen, naar een stoel gebracht en de hele dag aan een tafel zitten. ‘s Avonds gaat de rit in omgekeerde volgorde. Afhankelijk van de incontinentie kan er nog worden besloten om iemand een ‘onderbeurtje’ te geven. En dat dag in dag uit, week in week uit, maand in tot het moment van de verlossing. De dood in vele gevallen.
Een zaaltje wat gebruikt wordt voor opslag wordt omgebouwd tot eetzaal. Komen de heren tenminste van de ziekenzaal af. patiënten met een dieet eten gezamenlijk met de heren zonder. Aardappelen, groenten en vlees worden opgediend in schalen. Langzamerhand komen de oude gewoonte terug. Er wordt op elkaar gewacht. Er wordt gezamenlijk gegeten. Allen hebben de mannen elkaar weinig te vertellen. Ieder beleeft in zijn eigen wereld zijn eigen belevenissen. De een is constant psychotisch. De ander in een verre staat van dementie. Een derde gaat uit zijn dak. Op 76 jarige leeftijd begint hij met borden, pannen en bestek te gooien. Vanuit zijn rolstoel. En dat betekent dat er ingegrepen moet worden. En de ingreep impliceert in zijn geval dat hij wordt afgevoerd. Naar een andere afdeling, alwaar de isoleer voor hem in gereedheid wordt gebracht. Op zijn leeftijd nog isoleren is op dat moment nog gebruikelijk. Of dit onredelijk is komt niet ‘im frage.’


iGer.nl
Toen. Ik in zekere zin een onbevangenheid paarde aan de tijd van toen. Het leren/werken niet altijd van een leien dakje ging. Je werkte binnen de mogelijkheden van toen. Met pillen, poeders en ook nog met paraldehyde. Om de patiënt rustiger te krijgen. En ik ook regelmatig verdwaalde. Ik daar niet enig in was. Ik ook anderen zag die verdwaalden. De weg kwijtraakten en in alle sloten tegelijk banjerden. Vaak omdat ook zij niet beter wisten. De wijsheid veelal ver te zoeken was. Soms meer het hart gebruikten. Of het hoofd vergaten. De handen lieten wapperen.
Ook ik regelmatig de stem van mijn hart volgde. Leerde luisteren naar de vragen van mijn geweten. Uiteindelijk ook daar het beste uit leerde te destilleren. Voor zover ik dat toen kon overzien. En indien niet ik daar maar het beste van hoopte. Dingen deed naar mijn eer en geweten”
Maar ook mijn schaatsen schaatsten wel eens scheef. Alsof ik ze niet bestuurde. En later, ja pas later, kwam besef weer eens om de hoek kijken. Had het geheel een ander plaatsje ingenomen.
Was spijt mogelijk een reactie. Ook nu weer veel later”


iGer.nl
even terug in toen. Over naar het nu. De orde van de dag. En nog steeds het idee dat het een waan betreft. Vandaag…”!