Wetenswaardig"!

Natuurlijk bedoelt de man het goed. Alleen dat laconieke zorgt ervoor dat de twijfel een rol gaat spelen. Het heeft er veel van dat de lach hem uiteindelijk opbreekt. Het lachebekje zorgt ervoor dat hij aan de ene kant mensen voor zich inneemt, maar dat anderen zich daar wezenloos aan gaan ergeren. Toch verdient zijn manier van leiding geven een zekere waardering. Zijn ogenschijnlijke speelsheid, zijn ontwapenende lach, zijn gepaste betrokkenheid en de wijze waarop hij zich in de regel manifesteert, geeft hem het voordeel van de twijfel. En juist die twijfel zorgt er dan weer voor dat de bedreigingen waar ook hij mee te maken heeft, het onderspit lijken te delven. Schijnbaar is de twijfel zijn troefkaart, hoewel daar ook de nodige vraagtekens bij te plaatsen zijn. Geregeld verdwijnt hij in de mist die hij zelf laat opkomen, de nevelen waarin hij verdwijnt. Om niet veel later spontaan weer op te duiken en zich voor nieuwe uitdagingen geplaatst ziet. Waar hij zich met de nodige flair doorheen weet te slaan. Het heeft veel weg van een wedstrijd, waar hij zich direct in de rol van de winnaar weet te plaatsen, zijn opponent in de rol van de underdog ziet. Het voordeel steeds weer aan zijn kant weet en als zodanig de bal in de richting speelt die hij zich heeft voorgenomen: de winnaar die alles neemt. Op een enkel fout na, blijft hij mensen voor zich innemen, maar dat dit zo zal blijven is een geheel andere vraag. Ik heb het over de man die als eerste van dit land de regie en daarmee de touwtjes strak in handen weet te houden. Zijn naam doet er even toe: Mark. Neen, ik ben niet direct een fervent aanhanger van deze man, daar is hij mij te glibberig voor. Ik ken hem dan ook niet en eigenlijk wil ik dit wel zo houden.
Politiek. Je ontkomt er niet aan en er valt ook niet aan te ontkomen. Belangen die grootschalig zijn, een mondiaal karakter hebben, tegenstrijdig kunnen zijn en de oordelen waarop Salomon zich reeds liet voorstaan, zijn nu eenmaal van alledag. Ze kleuren, op een bepaalde manier, het leven van alledag en de ingezetenen van een land. Ieder land heeft nu eenmaal de makke om te lijden onder de leider die hen toekomt. Natuurlijk is het een feit dat leiders belangrijke besluiten dienen te nemen, het landsbelang laten prevaleren boven een individueel belang en op de een of andere manier het door hen vertegenwoordigde land een glansrol willen geven. De dagelijkse beslommeringen ondergeschikt maken aan het belang dat in de toekomst verscholen ligt, dan wel een volk dat uit ruim 17 miljoen zielen bestaat een duidelijke en degelijke toekomst voor te schotelen. Waarbij bepaalde waardes de mores weten te bestendigen en de strijd om het dagelijks bestaan niet teveel moeite hoeft te kosten. Dat dit gegeven geent is op geld, is evident. Dat er middelen worden aangewend om dit gegeven voor iedereen toegankelijk te maken, idem. Dat dit gelijktijdig ook ten koste kan gaan van anderen, ook dat staat buiten kijf. Dat zowel voor- als tegenstanders de mogelijkheid hebben om hun hart te luchten, ook dat is inherent aan de geschetste situatie. Dat het vragen oproept waardoor een zeker spel ontstaat, ook dat is een gegeven. En dat ik een passend onderdeel van dit geheel ben, ook dat is een feit. Maar dat ik daar vandaag gewag van maak, dat is het meest bijzondere. Veelal maak ik me wat druk om de plaatselijke politiek. Wanneer ik dan in het plaatselijke ‘sufferdje’, zijnde een lokale courant dat lachebekje tegenkom, mezelf erop betrap daar mee aan de loop te gaan, zet me aan het denken. Ik heb niet zoveel met politiek, houd me meer bezig met mijn eigen bezigheden: het gras gaan maaien nu het nog kan, de kliko buiten zetten opdat het vuil wordt opgehaald, de verwarming aan wanneer het buiten wat minder aangenaam wordt en bezigheden zowel binnen als buitenshuis te hebben, dat schetst meer mijn wereld. Ongetwijfeld sta ik daar niet alleen in. Gelijktijdig ben ik razend benieuwd naar de mening van anderen hieromtrent. Halen die, net als ik, de schouders op, maken zij zich drukker dan dat ik doe of nemen zij, voor hun gemak, juist die berichtgeving voor kennisgeving aan” Is het de vulling die inhoud weet te geven aan de tijd” Of zijn het juist die omstandigheden die hier een rol in zijn gaan spelen” De tijd van twitter, face-book en al die andere sociale media die het belang van alledag naar voren brengen. Is het de tijdgeest, dat de geest geregeld uit de fles komt. Ik weet het niet en zoor mij blijft de vraag overeind, of ik het feitelijk wel wil weten…