Wereldburgemeester.

‘t Is dat ouderwetse spelletje: ‘tikkie, jij bent ‘m…’Maar wanneer dat tikkie zich voordoet op een racecircuit, loopt het vaak even anders. En wanneer uitval het resultaat is van dat tikkie, hebben alle mensen weer de mogelijkheid om te reageren. Gewone mensen, journalisten en iedereen die stelt dat… en met dat stellen wordt in de regel aangegeven dat ook iedereen daar enig verstand van heeft. Nu zal ik niet gauw gaan beweren dat ook ik daar verstand van heb, niet de wedstrijd als zodanig gezien en me hooguit op de hoogte laten stellen wat anderen beweren, journalisten bijvoorbeeld, maar de huidige media stellen ook mij in staat om van de vervolgen kennis te nemen. Van excuses tot een goed gesprek onder vier ogen, van een teambaas die probeert de zaken zo goed mogelijk te lijmen en de beide kemphanen die elkaar weer in de ogen kunnen zien. En aldus is de lucht geklaard. Hoe simpel kunnen zaken zijn. Maar dat staat haaks op het machtsvertoon dat zich elders in de wereld voordoet. Ook daar ben ik geregeld getuige van. En waar wordt verondersteld dat sport verbroedert, is het juist dit machtsvertoon dat ertoe leidt dat niet alleen vele volkeren lijden, maar dat dit ook nog eens gepaard gaat met het verlies van mensenlevens. Om over de overige slachtoffers maar te zwijgen. De een wijst naar de ander, men beticht elkaar naast de verwijten die men maakt en dan is er opeens een derde partij die laat zien dat ook hun machtsvertoon niet gering is. Tot de tanden gewapend, het afschieten van raketten, het uitbreiden van een ruimteschild en de ondergrondse activiteiten die ruimte bieden aan terroristen. Waarbij de angst de grootste gemene deler zal gaan worden. Hoop en vrees, wanhoop en verlies, geluk naast ongeluk en voor je het goed en wel beseft word je meegetrokken in die neergaande spiraal. Een regering die zwijgt, een regering die lusten botviert, mensen die de straat opgaan om vervolgens van diezelfde straat weggevaagd te worden. Waterkanonnen die garant staan om de verhitte gemoederen af te gaan koelen, rubberen kogels die worden vervangen door het scherp waarop de snede wordt bepaald, excuses omtrent het mogelijke ongemak en de getallen waarmee dit totaal gepaard gaat. 1, 10, 100, 1000 met dezelfde abstractie waarop met miljarden gegoocheld wordt. Een foto, een beeld, een verhaal dat spontaan stokt. Ik zag een stukje van het programma van zomergasten gisteravond, waarbij Eberhard van der Laan te gast was. Een man met een been in het graf, het andere been nog steeds gericht op het voorwaarts gaan van diezelfde van der Laan. Een integer mens, een politicus die de politiek voor een belangrijk deel achter zich heeft gelaten maar die met hart en ziel burgemeester is van onze hoofdstad. Een man ook die kan nuanceren, kansen ziet om deze bruikbaar te maken voor de maatschappij in het huidige Nederland. Als zo een man nu eens burgemeester zou worden van de wereld, hoe zou dan die wereld eruit kunnen gaan zien”!