welbeschouwd


iGer.nl
Natuurlijk laat ik ook velerlei na. Omdat ik mij ook regelmatig voorneem om dingen te gaan doen en er regelmatig sprake is van dingen die zich anders voordoen. Waardoor ik dingen dan toch weer nalaat. Verwijt mij echter niet van een groot tekort aan nalatigheid. Ik schroom ook niet dit te ontkennen laat daardoor ook veel dingen staan en neem haast, op voorhand, een wat afwachtende houding aan. Waardoor ik toch weer velerlei nalaat.
Nu kan ik voor vandaag wel eindigen. Wat ik wilde zeggen heb ik geschreven en wat ik wilde doen heb ik niet geheel gedaan. Want het weer noodde mij niet. En het boek noodde mij wel. En de foto’s noodden mij tussendoor. Want tussendoor moest ik wachten. Wachten op het drogen van de lijm. Wachten om te kijken of mijn opzet wel de opzet is die ik voor ogen heb. Hetgeen mij dwingt tot enige vorm van nadenken. Nu weet ik wel dat in mijn nadenken gedachten veelal aan de loop gaan hoewel ik hartstochtelijk probeer daar nog enige lijn in aan te brengen, maar moet ik simpelweg concluderen dat dit niet altijd voor mij is weggelegd. En dan voel ik mij enigszins bezwaard. Een klein beetje maar, maar toch…
Gelijktijdig lucht dit op. Ik werp een blik naar de hemel alsof er sprake kan zijn van een bepaalde vorm van overgave. Of beter offergave. Ik offer mijn beperkingen en zie deze verdwijnen in de ijle blauwe lucht, waar gisteren geen sprake van kon zijn. Mijn vereeuwigaar bleef dan ook verscholen in het zwart etui. En plaatjes schieten mij te binnen. De werkelijkheidswaarde neigt juist dan naar de nul. Ook generleiwaarde doet dan vrolijk mee. Alsof zij op dit moment gewacht hebben. Verscholen lagen om het hoekje in mijn geest. De tijd doodden. Tot het moment van de opstanding. Ware mijn geest heilig, zou dit in een gebed zonder eind gevierd kunnen worden. Maar zover reikt mijn geest niet. Daar ben ik niet voor in de wieg gelegd. Alsof ik ooit ergens voor in de wieg gelegd had kunnen zijn. Misschien wel een beetje: een filosofisch ouwehoer van de koude grond. Een praatje pot zonder bodem. Of een deksel met een oor. Waarbij luisteren er niet toe doet. Hetgeen weer neigt naar beelden waar Hieronymus Bosch furore mee heeft gemaakt. En de scheppingen die hij deed mogelijk onder invloed van paddo’s tot stand zijn gekomen. Da’s ook logisch: in zijn tijd bestond er geen eenvoudig naslagwerkje, laat staan een Ipod met een uitgebreide zoekmachien. Het was dan ook niet zo vreemd dat in de jaren zestig Lucy opeens ging zoeken naar de diamanten: de paarlen waren door de zwijnen opgevreten…


iGer.nl
Een tekst die er zomaar vandoor dreigt te gaan, ware het niet dat ik deze nu te boekstaaf. En daardoor met mijn zinnen mogelijk de geest van de ander weet te prikkelen. Die van jou! Nu! Die van U! Straks.! En op die manier de hoop uitspreek dat ik toch een glimlach weet te toveren. Een krul desnoods rond een van de mondhoeken. Een grijnslach. Een ‘smail’ desnoods.
Gezegend door het grijze regengordijn van gisteren. Het grauw dat het grijze zwerk wist te kleuren. En de onstuimigheid van die verregende druppels. De windvlaag die aan je kraag begint te knagen. En het feit dat rond de klok van half vier een lichtje glans bracht in het donker. De behaaglijkheid van een centraal verwarmd huis. En het mogelijk gemis van de ouderwetse kolenkachel. Met micaruitjes. Het mica wat zich ooit, met een vergrootglas, in brand liet steken. Was het dus wel mica” Of is mijn gedachtegang wederom door voorgaande zinnen achterhaald”
Zijn het weer veelvuldige onzinnen die ik te berde breng. Past dit wel in de huidige tijd” Een tijd waarin zakelijkheid en ombuiging de krantenkoppen halen. Uitsluitend bezuinigen, bezuinigen en bezuinigen wat de klok slaat. De werkeloosheidscijfers die dalen, de faillissementen die toenemen, het aantal zzp’er dat blijft stijgen en Randstad die zijn gesloten vestiging in Heerhugowaard weer opent. Tekens van de huidige tijd. De kranten bol en mensen van de rel. Rugzakjes die worden opgeborgen. En alles wat afwijkt, wordt ontkend. Genormaliseerd. En de ratrace die stomweg doorgaat. Wie het niet bij kan houden, heeft simpelweg pech. Makkelijker kunnen wij het maken.


iGer.nl
Hetgeen wij ook doen. Schrappen. Weg ermee. Geen geld. Laat staan dat er nog ergens Zwitsers te huren zijn. Beveiligers echter in overvloed. Toezichthouders zat. En peperspray in de aanbieding. Bij Action gewoon. Een restpartij. Maar dit verzin ik. Voor je het weet zijn tie-wraps uitverkocht. Want handboeien is voorbehouden. Aan de ‘echte plisie.’ Die met toeters en bellen zich een weg baant. Een aanhouding volgt. En de boete die niet wordt uitgeschreven. Omdat men moeite heeft met de hoogte: door rood rijden 186 euro, bijna twee weken eten en drinken voor een gezin. De autogordel vergeten: een week huishoudgeld. En gelijktijdig een bericht dat bij Uitgeest 900 boetes bij het wegwerk op de A9 zijn uitgedeeld. Mensen die sneller reden dan de aangegeven 70 kilometer. En dat voor de vierde keer in een maand tijd. Natuurlijk zijn er mensen die een bekeuring verdienen voor hun wangedrag. Maar de meeste overtredingen worden gepleegd door goedwillende burgers. Die worden onevenredig zwaar gestraft. Tijdverschijnsel”
Lijd ook ik aan een zeker tijdverschijnsel” Niet zozeer de inhoud maar veel meer de verpakking waar hoor en wederhoor een rol in zou kunnen spelen. En waar ik me ook aan schuldig maak.
Ook ik laat graag als dank de schillen en de dozen voor wat zij zijn: zelfs afval laat zich, op termijn, recyclen.
NALATEN
Grappig door onzin uit
te kramen, lijnen vul
voorspelbaar nalaat
de zinnen te benoemen die
ik nalaat.


iGer.nl
Gegroet maar weer…