Weinig om 't lijf.

Altijd weer verrassend hoe een dag verloopt. Open je je hotmail, kun je allerlei berichten verwachten, ga je naar de Hema om wat tompoesen te halen kom je terug met wat ander gebak onder de noemer van een traktatie, maak je je op om het een of ander te gaan ondernemen, komt er zomaar weer wat anders voorbij. En in de wetenschap dat het de bedoeling is om aan een project te gaan werken, staat opeens weer wat anders op het programma. Zo blijft het iedere keer weer een verrassing met wat zich op een dag voordoet. Was het alleen maar door het feit dat ik mijn duim raadpleeg om deze woorden niet alleen uit te zuigen, maar ook nog eens melding te maken van het feit dat er eigenlijk niets te melden valt. Trump twittert zich wezenloos, laat onderdanen net zo makkelijk in de kou dan wel de hitte staan, Rutte wordt door Merkel aangehaald voor wat betreft het formeren van een kabinet en de tijdsduur die hier mee gemoeid is en de toestand in de wereld laat zich niet direct voorspellen. En dan te bedenken dat het vandaag in Alkmaar landbouwdag is, dat de dikbillen hun billen showen om niet veel later in de toonbank van de slager hun opwachting te gaan maken, dat paarden de keuringen dienen te doorstaan en dat plattelandsvrouwen hun hart ophalen aan de lappendag die speciaal voor deze dames bedoeld is. Kramen vol en de portemonnee die langzaam leegloopt als er niet de mogelijkheid bestond om te gaan pinnen. De reeksen getallen waarmee dit evenement gepaard gaat, en het schuldgevoel dat niet veel later opdoemt. Zo’n dag dus, een dag waarop je wel beseft dat je leeft en dus bestaat maar verder weinig om het lijf heeft. Tenzij de lappen op een ander moment in jurken dan wel blouses worden omgetoverd…