weg


iGer.nl
Een kort verhaal over een aantal dagen verdeeld. Een verhaal om een brug trachten te slaan tussen het moment waarop mijn vader met een Vervroegde Uit Treding zijn werkzame leven achter zich kon laten (hij was toen 60) en ik de eerste dag dat ik gebruik kan gaan maken van mijn Flexibele Pensioen Uitkering. Waarbij ik letterlijk mijn ziek zijn achter mij laat en mij voorbereid op het gegeven een aanstormend ‘Pensionado’ te zijn. Een erkende ‘oude lul!’  En, gedachtig de woorden ooit van de Cliché/Klisjee mannetjes: ‘oude lullen moeten weg (2x), ouwe lullen staan alleen maar in de weg!’ Dus weg ermee! Bij deze! 
De entree van een jaar terug. De titel simpelweg tussenstation en het verhaal over een aantal dagen verdeeld. Als een soort van tussendoortje. Vandaag begonnen met een gat te slaan in de muur. Een poging om iets wat ik in jaren heb gekoesterd, een andere plaats te gaan geven. In mijn beleven heeft het iets van ‘het begin van het einde.’ Niet dat ik me zozeer bij het mens van alledag zijn neerleg, maar nu er dan daadwerkelijk actie in die richting is ontstaan, voel ik me toch niet geheel gelukkig. Natuurlijk heb ik jaren en jaren het een na het ander weten te ‘scoren’, me verheugd op de mogelijkheid daar ooit iets mee te gaan doen, maar nu kom ik tot de ontstellende ontdekking dat het niet alleen gigantisch uit de klauwen is gelopen, maar ook dat er de kans bestaat dat ik anderen met hetgeen mij bezig heeft gehouden kan gaan plezieren.
 


iGer.nl
De andere kant van het verhaal. Want ieder verhaal kent nu eenmaal twee kanten. De vraag waar en hoelang er nog sprake kan zijn van enig materieel bezit, werp ik verre van mij. Het is zoals het leven is: je hebt het slechts te leen. Iets wat ik me niet altijd realiseer. Er doet zich nog wat bijzonders voor. Mijn vader spaarde. Of liever gezegd verzamelde. Vuurwapens. En achtte zichzelf daar deskundig in. Maar liet zich door handelaren in de luren leggen. Juist door zijn gebrek aan kennis. Niet geheel op de hoogte was van de wijze waarop iets wat voor antiek door moest gaan uit diverse pistolen was samengesteld. Het moment waarop mijn moeder besloot zijn verzamelwoede de deur uit te bonjouren, was ook het moment waarop die handelaren met hun apen uit de mouwen kwamen. ‘Weet U, mevrouw, dat het pistool van uw man niet geheel authentiek is.”‘ Ja, Uw man wilde dat nu eenmaal heel graag hebben en deed zich voor als een kenner.’ Was geregeld het antwoord. Mijn vaders verzameling is via Justitie ‘ins blaue Hinein’ verdwenen.
Niet veel anders verliep het met de verzameling Swarowski van mijn moeder. Want waar mijn vader ‘hoteldebotel’ was van zijn geweertjes, lukte het mijn moeder om haar verzameling met prachtige kristallen te vergroten tot… Zij wederom huwde en haar tweede man tot wettig erfgenaam benoemde. Dat hield in dat er een testament werd opgemaakt waarin alles aan ome Kees of Cor verviel bij haar dood. Zij stierf aanmerkelijk eerder dan deze Cor en het moment waarop wij, als kinderen met een andere naam, ons deel trachten te krijgen kwam juist dat testament boven water. Ome Kees dan wel Cor liet ons ooit in de flat waar hij met mijn moeder gewoond had binnen, maar haar Swarowski verzameling viel nergens meer te bekennen. Spoorloos. Of verdwenen naar een andere plek op de wereld. Mogelijk dat anderen daar nu gelukkig mee zijn. Maar ik zal er niet rouwig om zijn indien dit niet zo is.
Vandaag een eerste begin gemaakt. Dozen van zolder naar beneden gesjouwd. Dozen vol. En de inhoud van al die dozen voor een deel door mijn handen laten gaan. Waarbij een keuze wordt gemaakt. Ik een keuze maak. De keuze wat nog zal blijven en wat van plaats zal gaan veranderen. Waarvan ik afscheid ga nemen. En de herinneringen navenant zullen gaan verdwijnen. De beurzen in Arnhem. De nachten bij Ernst en Roef. De spellen die wij speelden. En het stoppen van die beurzen daar. De pakjes die van over de hele wereld via onder andere TNT hun opwachting maakten. De zoektocht naar speelgoedzaken in andere steden. In Aken. Bremen, Berlijn dan wel Dresden. In Frankrijk en België. En de resultaten daarvan verzameld in het blauwe KLM koffertje van Ria. Meestal vol. en daarna weer geleegd in andere dozen. Daar de zolder mee volgestouwd. En momenteel…


iGer.nl