wederom een tweede deel, maar dan nog

weer ff anders!

20090628-1246051600N2606parkhof914

Als ik vandaag door oud en nieuw heen wandel, mijn digitaal tje in de aanslag en probeer momenten vast te leggen, vari”rend van dagelijks brood tot de kruik die geheel door onthouders wordt leeggedronken, is het of de wereld alle schijn verliest. Aan de ene kant word ik rauw geconfronteerd met de dood, in een kist op een handkar door een eeuwenoud Hekelstraatje, het wasgoed wat mijn blik omhoog richt en het andere moment waarop een dame struikelt en mijn arm grijpt en ik haar op die manier behoed te vallen. Ook in een nauw straatje: het verlengde van het Fnidsen.

Maar dat zijn meer terzijdes. Alkmaar bruist.
En in dat bruisen gaan zo’n 450 mensen zich verschuilen achter en in hun rol.
Leprozen en melaatsen, bedelaars en hoeren, regenten en klootjesvolk, kinderen die zwijgzaam hun rol vertolken,
jong volwassenen in het gevang en schreeuwend, niet alleen om aandacht, maar ook van de honger.
20090628-1246139893N2706kaeskop1027
En dat allemaal in het Alcmaria feesten Kaeskoppenstad in de oude stad.
Noem het een evenement. Noem het een happening. Noem het feest.
Noem het een wijze waarop letterlijk oud zich digitaal laat vastleggen.
Waarbij liederlijke taal gesproken wordt…

Waarbij over muntjes wordt gesproken die uiteindelijk de goede doelen ten goede komen.
En Alkmaar op deze wijze geschiedenis schrijft. Waar vlas wordt geslagen om tot linnen te worden verwerkt.
Waar oude ambachten tot leven worden gewekt. En waar geen verwekker te bekennen valt.
Zo lopen alle stramienen letterlijk door elkaar, terwijl er voor de kinderen een rariteitenkabinet en
‘staande uitdrukkingen’ tot leven worden gewekt.
Het Spaans benauwd zijn, vissen in troebel water , geld over de ‘balck’ werpen en wat de geest
in de loop der eeuwen nog meer ontwikkeld heeft. De geest.

De geest die zich af en toe met wijwater laat verlichten.
Of dopen. En waar de kerkengang van voldoende aflaten kan worden voorzien.
En kiekte ik het interieur. Van de Kapelkerk.
Van buiten zeer sober hetgeen zich aan de binnenkant herhaalt.
De gemarmerde muren waar de schilder al zijn kundigheid in heeft ge”taleerd.
Want je moet bijkans met je neus op de pilaar staan om dit marmer van ander marmer
te kunnen onderscheiden.

Vast leggen. Voor een ander moment. zoals ik een reportage maakte van een kunstenaar
die zijn graffiti kwaliteiten op de deur van KooK ten toon spreidde.
Iedere keer een aanvulling op het voorgaande wist te bewerkstelligen.
En ik enigszins wantrouwend wordt aangekeken.
Want ik mag wel vastleggen maar de kunstenaar absoluut niet. Schaamte”
Neen, niet direct, want het woord politie kwam ook nog even in een zin voor.
Terwijl wat zij weten te cre”ren ik wel degelijk als KUNST ervaar en ook zal kwalificeren.
Als de werken die nog een royale week in Kunststelling te bewonderen zijn.
En waar Annemieke Severijn nog steeds mensen weet te enthousiasmeren.
En heel gelukkig is met Kunsteijssen, het pand van Schuurman en het liefst op veel meer plekken in Alkmaar
kunst, als die bekende paddenstoelen, uit de etalages zou zien rijzen. En ik”

Ik reil wat en ik zeil wat. Of ik rijl en zijl wat.
Rail en sail wat. Fiets voor en tegen wind. En voel me geregeld als Jimmy
uit dat nummer van Bo de Groot.
Maar liever dat nog dan met en zonder een bord voor m’n kop de dagen aan mij voorbij te zien gaan.
Gelijk de komedianten die vandaag aan mij voorbijtrokken. Niet in groten getale, maar toch.
Zij maakten mij blij. Omdat ik mijn blik kon richten.
En pas later op de foto zag…

Sommige foto’s hadden beter gekund.
Andere foto’s hadden kunnen winnen als ik toch nog even dat andere standpunt had ingenomen.
Maar dat liet ik na. Want ik had mezelf ook nog een opdracht bezorgd.
Om een tweede deel aan dat eerste te gaan koppelen.

Alkmaar wordt door water doorsneden. Gelijk een stokbrood wat zich dwars laat delen.
Daarnaast is er een blad: niet geheel pretentieloos profileert en presenteert Alkmaar zich als

PRACHTSTAD.

Nou vooruit, vanwege dat niet geheel ongekend chauvinisme deel ik toch deel twee: (koel helder PWN)

WATER.

Lucht stijgt warm
omhoog
land dampt,

hijgt na
bezweet
op adem komend
loopt
de mens
verhit

op zoek
naar water dat
onder zijn
voeten
wegen vindt

verscholen in het duister
leven schenkt
leven onthoudt
als de keten
van het leven
door de ratio
van de mens

kanalen bepalend
zoekend, gravend
verder graaft
zijn leven zoek.

Een beetje een ode aan het Kanaal.
Een gegraven Kanaal. In en door Noord Holland.
Toen er van een Noordzee kanaal nog geen sprake kon zijn.
Daar waar de sluizen van IJmuiden…

Tot een ander moment worden veroordeeld!

20090628-1246051981N2606parkhof918

H.G. Wik