Wederom een hartelijk welkom dit keer!

Stralsund, dinsdag, 09-08-’16.
… in Stralsund wat rond te gaan kuieren. VEB staat voor Volkseigener Betrieb en in het voormalige Oost-Duitsland was dat een gezamenlijke onderneming. Hoe deze dag verder is verlopen, dat vertel ik graag in de aankomende dag. //
Wisselend is zekere zin. En dan heb ik het met name over het weer. Blauwe lucht het ene moment, het andere moment viel het met bakken uit de lucht, maar… wij bevonden ons in een kerkmuseum dat ons van de ene verbazing in de volgende bracht. Aquaria met tropische vissen, een eerste verdieping dat ons in de gelegenheid heeft gesteld om de voormalige visserij (in de DDR tijd!) in ogenschouw te nemen, daarbij een tweede etage dewelke zich bezighield met pinguins, robben en die alleraardigste zeehonden, bekend als rovers van haring die zij in grote hoeveelheden hier konden verschalken. En onderwijl bleven de hemelsluizen geopend, tot…
het moment waarop wij werden getrakteerd op zeeschildpadden en overige aquaria. Diep onder de indruk het pand verlaten, de zon brak door en de tien euro p/p zeer de moeite waard geweest. Op naar de Neumarkt. Een markt en een grote meevaller dit keer. Fotokalenders gekocht op die markt, voor een redelijke prijs, een tegenvaller in de zin van een vergelijk met de Altmarkt, maar wel een etablissement bezocht waar Jan van zijn cappuccino met ijs en genoot en ik me heb gewaagd aan mijn eerste (en tevens laatste!) Gulash soep. Verrukkulluk! Richting hotel het miniatur DDR-museum bezocht, alwaar we beiden voor de bijl gingen. Jan kocht daar zijn rode Ikarus-bus en ik kon het niet laten naast een gele Ikarus ook nog een DDR militair voertuig te bemachtigen. Unica’s. En de spijt van nog een tweetal andere modellen kwam een paar dagen later. Schaal 1/87, noem het half nul.
En dan de afronding! Kippenschnitzel voor Jan en (eindelijk!) mijn halve haantje die ik, nogmaals, sinds Bonn op mijn verlanglijstje had staan. En dan de avond, wederom een peukie, een Weizen, een tweede Weizen en de grote late late OSCAR/OTTO show die aangeeft dat een goede neuroot nooit ver weg hoeft te zijn. Obsessief compulsief is bepalend voor de wijze waarop hij de tafels voor het ontbijt dekt. Oscar/Otto, de man met het pruikje die alles tot in de puntjes dan wel tot op de millimeter weet te verzorgen. Voor een belangrijk deel ontgaat Jan deze show, geboeid als hij wordt door de Duitse overwinningen in Rio. En terwijl ik genoot van deze show hebben wij plannen gesnood voor morgen. Morgen gaan we naar Rugen. Trein, bus, stoomtrein, bus en trein staan ons te wachten, wanneer om 7.00 uur de wekker gaat. En dan is het
wederom afwachten wanneer de eerste foto’s aan dit geheel worden toevertrouwd dan wel toegevoegd. Nog even geduld a.u.b….