Wankelen

Toch vraag ik mij geregeld af… of ik nog wel wat te vragen heb. Dat klinkt wat paradoxaal en dat is het dan ook. Neem nu, bijvoorbeeld, de aandacht die wordt gericht op het fotofestival in Naarden. Het heeft er veel van dat daardoor de belangstelling voor de World Press Foto’s wat wordt ondergesneeuwd. Gelijk het Rijksmuseum het Stedelijk en van Gogh respectievelijk naar een tweede dan wel een derde plaats weet te dringen. Het grote aantal bezoekers dat het Rijksmuseum nu bezoekt, de fietstunnel die zich geregeld mag heugen in een zoveelste vorm van belangstelling, laat staan dat de Tweede Coentunnel in staat is die voorname positie van ruim twee miljard, met een minder grote glans te doorstaan. Want wordt de een geopend, gaat de ander dicht en zal het fileleed nog jaren gaan duren. Aannemersbedrijven die omvallen, een staatssecretaris die geleerd heeft hoe het is om zijn neus te laten bloeden, een overheid die zich de gramstorigheid van zijn burgers op de nek haalt, het vrije westen dat alles in het werk stelt om overal democratische staten te gaan vestigen, de rampspoed die zich voordoet in de zogenaamde lage lonen landen, en T-shirts die velerlei bedrukkingen doorstaan, door met uitdrukkingen door het leven van een ander te gaan. Een plaats weten te veroveren die vaak doet denken aan beelden uit de hel, naast de zoetigheid die als een pil de harde wereld dient te vergulden. De gulden regel die ik koester op die eenvoudige, oude gulden: God zij met ons…
Niet dat ik een cynicus ben, al moet het mij geregeld van het hart dat het mij soms te moede is, wanneer ik nota neem van de kommer en kwel, het onmenselijke geweld en het gemis aan wat meer positief gelardeerd nieuws. Nu heeft het er veel van dat positief nieuws niet direct de voorpagina’s zal gaan halen, maar het zou toch verdomde leuk zijn om iedere dag naar juist dat soort nieuws uit te gaan kijken. Dat ligt een beetje in de lijn van het zoeken naar de ‘bright side of life” waar dit keer geen leven van Brian mee gemoeid is. Dus laat ik vandaag een begin gaan maken: ik kies een foto uit die voor mij het ander in vergelijking met het een uitdrukt. Een foto genomen in Rome, in het park van Villa Borghese. Een foto die van mij de titel meekrijgt: ‘wankel evenwicht.’ Het heeft er ook alle schijn van dat dat het gevoel is wat ik momenteel bij mezelf bespeur. Nu weet ik wel dat muziek een uitgesproken manier is om emoties los te maken, maar stel dat dit mijn pogen is. Mogelijk kan juist deze foto voor die doorbraak zorgen: van wankel naar evenwicht!

wankel evenwicht
wankel evenwicht