wacht

20090602-1243976848NSmoke_01

De groeten van Lex. Ja, van die Art. Van dat koffieapparaat.
Op Duin & Bosch. In de kantine toen wij deze naam voor hem bedachten. In ‘zusammenarbeit’…
En deze keer kreeg ik niet de groeten. Aan mijn moeder. Want zo zit Lex voor een deel in elkaar.
Humor op het randje. Humor op het kantje.
Maar van hem kan ik dit velen. Omdat wij elkaar ook anders hebben leren kennen.
Gegeven bepaalde omstandigheden.

En ik zijn kunsten hoog acht.
Al was het alleen maar om het feit dat zijn kunsten hier her en der te vinden zijn.
Aan de muur. Tegen de wand. Of dingen aan de kant. En omdat ik hem lastig kan vallen.
Om een stoel op te halen. Een gewonnen stoel. De stoel die opviel. Waar ik op viel. Zomaar.
Ook omdat het nu weer juni is. En hij ook reageerde. Omtrent tijd. En vliegen…

Spielerei noemde ik het. Soms is het juist die spielerei die zich met een vette knipoog voordoet.
Zoals Trudy mij het onder ogen bracht had ik het niet gezien. Een verhaaltje om niet.
Of juist om wel wat. Zoals Ellen en Ria nu in een fotoalbum bladeren.
Ik twintig jaar geleden op kookcursus zat. Op dinsdag.
Met mijn zus. En de reden was: Indisch en lekker smullen.
De kleren die ‘s avonds naar Indi” roken. De gordel van Smaragd.

Ketoembar. Djah”. Seroendeng. Ajam pangang. En de uitgebreide rijsttafel.
Met zo’n 15 man in een aantal uren voor elkaar.
Smullen maar! En Nicolet die dit regelmatig in haar eentje doet. De monden die gevuld gaan worden.
Sambal telor. Rendang. Petehbonen die blijven stinken. Stinkbonen dus.
En de daarbij behorende sambal. Tempo doeloe maar dan in een totaal andere setting.
Buitenzorg. Raymond Westerling. De Turk en Generaal Spoor. De politionele acties.

En de onbegrijpelijkheid van die tijd. Toen. EM. Wat stond voor Expeditionaire Macht.
Of de 7 december divisie. Wat ooit op mijn mouw getikt was. In 1967. Verdween in 1968.
We toen een ander teken op de mouw gespeld kregen. Als garde fuseliers.
Prinses Irene. Tijd.

20090602-1243977082N1205waz1401

Ik kan me heel goed voorstellen dat de woorden die hier geschreven staan geen belletjes doen rinkelen.
Ik graaf slechts in mijn eigen tijd. Maar dingen deel met Dik.
Die ooit uit Indi” naar Nederland kwam. Daar de kampen niet bewust heeft meegemaakt.
En na de oorlog in Schoorl terechtkwam. Waar hij wel herinneringen aan heeft.
De boom waar hij ooit in klom. Die daar nog steeds te vinden is.
Aan de rand van die vijver. Wat toen, in zijn beleving, een meertje was.

Want wij waren bezig. Dik hoog en ik hield het weer wat plat. Vloers bijkans.
Op een trapje van drie treden. Dik de ladder op. Om te gaan schilderen.
Waar het vorig jaar, door omstandigheden, niet van kwam. Anders schilderen dan die kunstenaars.
Eergisteren bij Parkhof. En de foto’s die ik daar toen schoot. Gegeven een tijd. Gegeven een tijdsbeeld.
De voor- dan wel de afkeur.

Van wat kunst oproept. Van wat kunst is.
Eigenlijk is het geen kunst om kunst af te leveren. Je doet wat, verzint wat en krijgt een reactie.
Van een bekende. Van een onbekende. Je timmert wat. Van de weg af. Of juist aan de weg.
Iemand schudt zijn hoofd. Of haar hoofd. En denkt daar het zijne dan wel het hare van.
Gaat door. Ieder zijns of haars weegs. Het klokje rond.
Voor JU het goed en wel beseft is er zomaar weer een nieuwe dag.
Of juist een andere. Met weer nieuwe gedachten.
Met andere idee”n. Ontmoetingen die zich spontaan voordoen.
En laat ik deze woorden, in een andere volgorde, volgen.
Om niet.
Om

TIJDLOOSHEID

Is het de stilte
die mij lamslaat
het licht
dat mij de ogen sluit
het bonken
van mijn hart
steeds sneller
weerbarstig
in mijn borstkas stuit

de lucht
bijkans ontnomen
een laatste zucht
de snik
waarop ik
boze dromen wachtend

in tijdloosheid
verstik.

Had verstrik hier het laatste woord willen nemen zou dit iets anders naar voren hebben gebracht.
Nu is het slechts een verstik…

Knap van JU dat Ju tot de laatste letter bent gaan lezen!
Nieuws gierigheid of niets anders te doen”

Laat mij raden!

20090602-1243976708Ngordiaans2

Neen, geen van de genoemde mogelijkheden deed zich voor.

JU dacht nog weer wat anders…