Waarheid versus werkelijkheid

Feiten doen vermoeden dat een zekere waarheid aan het licht komt. Of boven water dan wel boven de tafel komen. Maar feiten kunnen door de persoon die de feiten naar voren brengt, in zekere zin gekleurd zijn. Het subjectieve element in het geheel speelt nu eenmaal een rol. Hooguit kun je je verontschuldigen door aan te geven waar je, op een bepaald tijdstip, verbleef. Maar ook dan wordt er een beroep op anderen gedaan om jouw zijn op die plaats op dat tijdstip te bevestigen. Stel je bent thuis en er gebeurt iets ergens anders en jij wordt verdacht daar in die omgeving op dat tijdstip vertoeft te hebben. Want mensen hebben jou gezien al was het maar in een flits en hebben de overtuiging dat jij dat bent geweest. Juist dat gegeven maakt in mijn ogen thrillers zo indrukwekkend. En waar de een oog heeft voor een nauwkeurige omschrijving van de omgeving is het een ander die zich heeft verdiept in de personen die een rol in dit geheel spelen. Maar hoe zit dit nu met kunstenaars” Vermeegen heeft het vermogen gehad om de kunstwereld om de tuin te leiden en de hele wereld stond op zijn kop toen dit ontdekt werd. En wanneer de persoon Vermeegen dan wordt ontleed, hetgeen ook heeft plaatsgevonden, komt men tot uitspraken die door deskundigen als een vorm van waarheid naar voren worden gebracht. En men dient die waarheden dan te gaan staven op grond van wetenschappelijk doorwrochte verhalen waarbij het juist de autoriteiten zijn die daar hun oordeel in een later stadium op gaan baseren. En daar zit, naar mijn idee, precies de kneep. Want het betreft de mens in het algemeen, en die unieke mens in het bijzonder die aan alle kanten onder de schijnwerpers komt te staan. De waarheid en niets dan de waarheid en dat gaat dan ook nog eens vergezeld van een Almacht die zich in velerlei gedaantes aan de mens zou hebben geopenbaard. Waarbij je voor het gemak maar dient aan te nemen dat dit de zuiverste waarheid is die er kan zijn. Ik laat me graag verleiden om mee te gaan met een schrijver die een zodanig verhaal te vertellen heeft dat het ternauwernood onmogelijk is om je een zuiver beeld te vormen wat die schrijver heeft bedacht. Wat de personages die een rol spelen nu al dan niet in hun verzonnen geesten hebben weten te bedenken en waar de lezer geregeld op een zijspoor terechtkomt. En toch lukt het in veel gevallen juist die onbevangen lezer een pootje te lichten, ondanks het feit dat er in die vele bladzijden die met woorden zijn gevuld, zo her en der een aanwijzing te vinden is geweest. Ik kom mijn tijd wel door en waar ik het gisteren had over diezelfde tijd zijn het vandaag wat beelden die er weinig toe doen. Want waar die ene kunstenaar vele jaren na zijn dood nog steeds levend wordt gehouden, is het die ander kunstenaar die, ook een leven lang, ongekend uit eindelijk ook dat loodje heeft gelegd. En ook dat is een feit. Maar of dit tegelijkertijd ook een waarheid is…


IMG_9820


IMG_9821